search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
had het geluk om dat aan het begin van mijn carrière mee te maken. Het heeft me qua leidinggeven wel gevormd voor de rest van mijn loop- baan. Met name de balans tussen formeel en informeel leiderschap. Als je als militair b.d. hier op het kasteel komt werken met vrijwil- ligers, dan is het informeel leider- schap het Leitmotiv. Je kunt hier niet als een drill sergeant mensen naar links en rechts sturen, je moet het allemaal wat meer ‘masseren’.”


Hick ups Tien jaar na Libanon volgde Cam-


bandua in Angola. “Bij waarnemers bekend als een shithole. Ik zat echt midden in de bush.” Vier jaar later werd Bouwmeester opnieuw uit- gezonden naar Angola, dit keer als teamcommandant naar de grote stad Huambo. “Het vredesproces was verdergegaan en nu moest de ontwapening van de conflicterende partijen worden georganiseerd. Maar er waren nogal wat hick ups met schietpartijen. We hebben daar ook een paar dagen onder vuur gelegen.” Daar wil hij het eigenlijk bij laten. “Anders wordt het zo’n spannend jongensboek.” Na enig aandringen – Angola stond nu eenmaal bekend als een moeilijke missie – vertelt Bouwmeester toch verder. “We hebben daar de Slag om Huambo meegemaakt met ik weet niet hoeveel doden. Allemaal lijken op straat waar de honden aan zaten te vreten. We hebben toen een operatie opgezet zodat die licha- men werden opgehaald. Aan het eind van die missie waren de eerste verkiezingen in de historie van het land en toen ben ik verkiezings- waarnemer geweest, dus echt op de


verkiezingsdag zelf. Dat verliep heel gedisciplineerd.” Eten moesten Bouwmeester en zijn collega’s zelf regelen. “Soms ruilde ik wel eens een paar dekens voor een geit. Die ik dan wel zelf moest slachten. Mijn eerste hobby is cric- ket, mijn tweede hobby is koken. Dus… ik ga op reis en ik neem mee. Ik nam van thuis allerlei etens- waren mee. Kruiden, specerijen, lasagnevellen, noem maar op. Ik kon daar redelijk improviseren. Koken met wat je hebt, vind ik nog steeds het leukste dat er is.” Waar hij ook nogal aan verknocht is, is zijn pijp. “Dat was altijd een heel gedoe om pijptabak naar de binnenlanden te krijgen. Die pijp is gewoon mijn guilty pleasure, dat neemt niemand mij af. Ik heb er geen vriendin bij, ik rij geen motor, ik heb geen treintjes op zolder. Ik ben een hele saaie vent, maar mijn pijpje, dat is gewoon leuk.” In 1998 volgde een plaatsing van anderhalf jaar in Syrië in het kader van UNTSO, een VN-organisatie die toezicht houdt op handhaving van de wapenstilstanden in het Midden- Oosten, waar veel landen Israël niet erkennen en al jaren formeel met dat land in oorlog zijn. “Ik was plaatsvervangend commandant aan de Syrische kant van de grens en was daar samen met mijn gezin. Een geweldige tijd.” Door de huidige oor- log in Syrië zijn alle lokale contac- ten uit die tijd verloren gegaan. “We weten niets van Yasmina, de huis- houdster, of Bahir, de chauffeur die voortdurend en tot gekmakend toe bandjes van André Hazes draaide. Ze zullen wel niet meer leven.” In 2002 volgden opnieuw UNTSO- plaatsingen, dit keer voor een half


jaar in Israël en voor een half jaar in Libanon. “Mijn laatste uitzen- ding was in 2006 als planner op het hoofdkwartier van TF Eagis als deel van Operation Enduring Freedom in Kandahar, Afghanistan.” Aan het eind van zijn militaire loopbaan was Bouwmeester drie jaar als adjunct defensieattaché werkzaam op de ambassade in Jakarta, Indonesië.


Privacy Na terugkeer in Nederland schreef


Bouwmeester een boek over cricket en ging samen met zijn vrouw op reis. En sinds vorig jaar juni is het stel dus kasteelbeheerder. Hij wil zeker niet klagen, maar desgevraagd weet hij toch een paar nadelen te noemen van het wonen op Kasteel Heeze. Zo hebben ze qua privacy wel ingeleverd. “De poort is in prin- cipe dicht, want het is een privé bewoond kasteel. Maar als die wel een keer open staat omdat de tuin- man er bijvoorbeeld door moet, dan staan er gelijk mensen binnen. Ik begrijp dat wel. Meestal heb ik het te druk, maar als ik even tijd heb, dan loop ik even een rondje met ze over het buitenterrein en geef ze een foldertje mee.” Een ander nadeel is dat hij niet spontaan een middag of een weekendje weg kan met zijn vrouw. “Dat moeten we tegenwoor- dig wel plannen.” Maar spijt heeft hij zeker niet. “Ik vind het hier geweldig. We wonen op een van de mooiste plekken van Nederland, bij de Parel van Brabant, het dorp Heeze, met goed volk. Het is abso- luut een geweldige job. Maar het is wel echt een fulltime job.”


www.kasteelheeze.nl


Majoor Erik Bouwmeester in Noord-Angola. Foto: privécollectie Erik Bouwmeester


oktober 2017 47


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65