search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
was ik niet getraind’


het peloton vertrok hij begin 2007 naar Deh Rawod. Hij voelde zich daar helemaal op zijn plek wanneer hij niet alleen de militairen, maar ook de bevolking kon verzorgen. “Ik hing veel rond bij de hulpposten en ben met bijna iedere patrouille mee geweest.” Maar toen kwam 10 juli 2007. “Mijn verjaardag.”


Zelfmoordaanslag Kranendonk: “Ik stond bij de wacht-


toren toen er twee jeeps van het Afghaanse leger vol gas richting de poort kwamen rijden. Iemand riep: ‘Donkie, werk voor je.’ Donkie was mijn bijnaam. Toen ik bij een van de jeeps kwam, lag Tom Krist ach- terin onder de bank. Hij was buiten bewustzijn. Zijn waarden klopten voor geen meter en zijn hartslag was onregelmatig. Door zijn scherfvest kon ik echter zijn verwondingen niet zien. Later bleek dat hij toen al hersendood was.” Krist was pelotonscommandant van de C-compagnie. Hij was die dag op patrouille op de markt van Deh Rawod en stond naast Jaaike Brandsma, die met de radio liep. Omdat Krist de hoogste in rang was, was hij het primaire doel van een zelfmoordaanslag. Acht Nederlan- ders en twaalf Afghanen raakten daarbij ernstig gewond en werden naar de hulppost van de compound gebracht, waar Kranendonk meteen aan alle kanten hulp bood. “Zoveel zwaargewonden, ik was daar hele- maal nooit voor getraind. Er lag een jongetje in de gang met zijn darmen uit zijn lijf. Die kon ik alleen maar toedekken. Een jongen zat me de hele tijd maar aan te staren. Toen ik naar hem toeliep, bleek hij dood te zijn. En er klonk gegil. Jaaike Brandsma lag daar ook ernstig gewond, zij zou later een onderbeen moeten missen. Ondertussen ging ik stug het protocol af en stuurde anderen aan. De jongens luisterden toen wel naar me. Het heeft al met al zo’n twee en een half uur geduurd, maar het ging in een flits voorbij. Daarna heb ik nog geholpen met de reparatie en het schoonmaken van


de uitrusting. Tot de volgende dag was ik totaal verdoofd. Maar we moesten door, want van die een- heid was niemand meer in staat iets te doen. Dertig man zijn toen naar Nederland teruggegaan en wij heb- ben met z’n allen besloten hun taken over te nemen. De oorspronkelijke drie maanden in Afghanistan zijn er uiteindelijk vijf geworden. Ik stond vanaf dat moment wel veel meer op scherp.”


Zelfmedicatie Op de weg terug naar Nederland


was er de bekende tussenstop op Kreta. Voor Kranendonk en zijn maten betekende dat zwemmen, veel bier en feesten. Er was een groepsgesprek, maar daar meld- den de jongens dat het goed met ze ging. Thuis hadden de ouders van Kranendonk een groot feest op touw gezet met spandoeken en hij werd door vrienden en familie groots ont- haald. “Er volgden drie weken verlof waarvan ik me tot op de dag van vandaag helemaal niets meer kan herinneren. Ja, feesten. Almaar fees- ten. Eigenlijk stond ik te trappelen om mijn legermaten weer te zien. Maar het ging niet goed met me. Ik vervreemdde van mijn vrienden die niets begrepen van wat ik had meegemaakt. Ik raakte depressief en begon met zelfmedicatie.” Zijn collega's op de kazerne merkten daar niets van. Tot hij op een dag buiten westen gevonden werd in een auto, met draaiende motor. Op het politiebureau werd een bloed- test afgenomen waaruit bleek dat hij drugs had gebruikt. Ook was in de auto speed gevonden, hoewel dat niet van hem was. Kranendonk werd geschorst en kreeg in 2008 uiteindelijk nog wel eervol ontslag.


Onvoldoende nazorg Wat voor hem volgde, waren ver-


schillende trajecten bij psychologen. Eerst werden bij hem nog ADHD en borderline gediagnosticeerd, maar deskundigen in het Sinai Centrum in Amstelveen constateerden PTSS. Kranendonk: “Ik heb nu nog steeds


Arjan Kranendonk (r) in Afghanistan in 2007. Foto: privécollectie Arjan Kranendonk


geen specifieke hulp. Ik loop bij Psyq in Haarlem in afwachting van Centrum ’45 waar ik me aangemeld heb. Ik zit nu thuis zonder baan, al ben ik wel op zoek, en zonder speci- fieke hulp. Maar ik sport veel, help met de ontwikkeling van een app en ondersteun een maatje.” Hij vertelt opgetogen dat hij twee jaar geleden lid is geworden van de Dutch Military Veterans (DMV): “Het is er gezellig, we barbecueën regelmatig en ik krijg daar veel waardering voor mijn werk destijds. Dat heb ik al die jaren niet gehad. Toch ben ik trots dat ik in het leger heb gezeten, ik ben er volwassen geworden.”


Bij een zelfmoordaanslag op een bazaar in Deh Rawod op 10 juli 2007 raakten acht Nederlandse militairen en een aantal Afghaanse burgers gewond, onder wie luitenant Tom Krist. Hij overleed twee dagen later in het Centraal Militair Hospitaal in Utrecht.


oktober 2017 19


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65