search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Britse tanks


patrouilleren op 29 oktober 1945 in de straten


van Batavia. Op de tram staan


onafhankelijk- heidsleuzen.


Foto: collectie NIOD


gekregen op dit Koninklijk Huis. Mis- schien moeten zij eens een voorbeeld nemen aan beide Engelse prinsen die nota bene allebei in oorlogssituaties hebben gediend.


J. Hansen, Hoorn


Het conflict in Nederlands-Indië ‘Als kleine jongen kreeg ik op mijn vraag ’waarom’ altijd, ‘daarom’. Doorvragen had geen zin, want het antwoord was meestal te moeilijk. Komt nog bij, zou het dan door mij begrepen zijn? Lees ik weer op mijn computer berichten naar aanleiding van gedode mensen in Indo- nesië door onze soldaten. Houd eens op! In mijn boek Indië, land van mijn gedachten heb ik mijn gedachten laten gaan over de vraag waarom het nodig was volgens veel mensen, dat we na de oorlog van 1940-’45 naar Nederlands- Indië gingen. Onze koningin Wilhel- mina had in 1944 al beloofd dat er na de bevrijding over de vrijheid van Neder- lands-Indië gesproken moest worden. Het werd al meer dan driehonderd jaar door ons als kolonie geregeerd. Het uit- roepen van de republiek Indonesië op 17 augustus 1945 door Soekarno werd in Nederland niet serieus genomen. Het gevolg hiervan was dat de Nederlanders in Indië en ook de mensen die diensten verrichtten voor de Orang Blanda (de Hollanders) in kampen vast werden gezet. De mannen die nog niet aan de Birmaspoorweg werkten en de jongens vanaf 14 jaar werden van de vrouwen


56 oktober 2017


gescheiden. Overwonnen Japanners, die niet direct naar hun land terugkonden, werden door Engelsen en Amerika- nen bevolen voor de veiligheid van de gevangenen te zorgen. Niemand in de kampen was veilig voor de Indonesi- sche bewaking. Deze periode werd de Bersiap genoemd en er zijn binnen en buiten de kampen ontelbare mensen om het leven gekomen. Wij in Nederland dachten nog ten onrechte dat het ons land was. Waarom? Daarom! Het conflict was geboren. Er werd vanaf 1946 een groot leger, meer dan honderd- duizend soldaten, voor orde en vrede gestuurd. Door niet begrepen beleid, tussen de regering in Nederland en de leiding in Nederlands-Indië via gou- verneur Van Mook en generaal Spoor, liepen alle onderhandelingen met Indië op niets uit. Acties werden door andere landen veroordeeld en stilgelegd. Eind 1949 was Nederland gedwongen om de onafhankelijkheid van Indonesië te accepteren. Het KNIL-leger met familie en niet meer geaccepteerde blanda’s emigreerden in 1951 en de jaren daarna naar Nederland. Ook toen stonden ons land en zijn bewoners niet te juichen. Vanaf 1949 begon de repatriëring van het leger. Prijs: we lieten 6200 gesneu- velden achter. Mij is opgevallen dat rond de jaren 1975-’80 heel veel oud- soldaten in de leeftijd rond 55 jaar veel te vroeg overleden zijn. Ook in de jaren erna kon men nog steeds niet over het meegemaakte praten. Mijn boezemvriend uit die jaren heeft zich


in 1970 voor de trein gegooid. Hij liet een vrouw en twee kinderen achter die nooit begrepen hebben waarom hij niet tot praten kwam. Toen in Tjarioe, het Krawangse gebied, vertelde hij mij persoonlijk: “Joop, ik ben blij dat je er niet bij was.” Als eerste verkenner was hij bij gesneuvelden van een vorige patrouille van ons gekomen. Als een van de weinigen die alles overleven, is het goed om hem en de overleden veteranen te gedenken. Het zal daarom zijn dat we er niet tegen kunnen dat mensen die nooit in deze situatie geweest zijn, zaken overhoop halen. Bij mijn bezoek aan Indonesië in 1983 heb ik diverse malen met leeftijdgenoten daar over onze situatie gesproken. Zij streken over hun hart en spraken over vergeving. De kennismaking met een vrij Indonesië heeft ons goed gedaan. Vandaar mijn conclusie: vrij zijn is onbetaalbaar.


Joop van Doorn, IJsselstein


Aanvullingen en correcties


Checkpoint 7-2017 Ik zie dit als een definitieve erkenning (pag. 50, 51 en 52) De term belanda hitam betekent zwarte Hollander en niet Neder- landse zwarte zoals in het arti- kel vermeld staat.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65