search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
pong getoond die de TNI bijeen had gedreven. De bewoners moesten hun vuist opsteken en de Javaanse vrij- heidskreet Merdeka roepen. Stolwijk hoorde dat er een patrouille achter- aan zou gaan, maar wat daar van terecht is gekomen, wist hij niet. De Nederlandse autoriteiten wilden de gevangenen ruilen voor enkele TNI- officieren die in Nederlandse han- den waren, maar Stolwijk schreef in zijn dagboek dat het moeilijk zou zijn om in onderhandeling te treden met zo’n zwervende troep. Volgens hem was het een zeer trieste geschie- denis en was er weinig hoop meer.


Afgeslacht Enige tijd later werden de lichamen


De groep van Hensbergen (3 GRG) wordt gefotografeerd vlak voordat zij op patrouille gaat. Hensbergen staat rechts bovenaan. Foto: privécollectie Gerard Hensbergen


van de anderen gevonden. De jon- gens van de ‘verloren patrouille’ waren ernstig mishandeld voor ze gedood waren. De kaak van Broeksma was weggeslagen en het gezicht en vooral de mond van Treiture waren geheel stukgesla- gen. Hensbergen kende ze alle acht persoonlijk. Met drie van hen sliep hij op één kamer. Dat waren zijn vrienden. “De groep is meegenomen en om het verhaal niet mooier te maken, ze zijn afgeslacht.” Hens- bergen was betrokken bij de berging van hun lichamen. Tijdens het opgraven en identificeren stond hij op wacht. “Tijdens deze identifica- tie werden we beschoten, dan ben je nergens. We wisten waar het van- daan kwam. Dit is het ergste wat mij overkomen is en dan moet je verder. We hadden wel het een en ander meegemaakt, maar dit was de klap.” Op 14 maart werden de slachtoffers in stilte herbegraven op de algemene begraafplaats in Baros. Evenals bij de begrafenis van de andere twee beveiligden carriers de omgeving van de begraafplaats, omdat de TNI anders de rouwstoet van de begraaf- plaats afschoot. Een week later ging het gerucht dat een PAG-patrouille iemand van de TNI had gearresteerd die betrokken was bij moordpartij. Hij zou na ‘behandeling’ veel bijzon- derheden hebben verteld. Stolwijk schreef in zijn dagboek dat iedereen zich wel kan voorstellen dat hij het niet plezierig heeft gehad.


De laatste eer wordt bewezen aan de gevallen kameraden. Hensbergen en de anderen van 3 GRG dragen de kisten en rouwkransen, Baros, Sukabumi, 14 maart 1949. Foto: privécollectie Gerard Hensbergen


40 oktober 2017


Bronbeek Hensbergen wist zijn ervaringen


in Nederlands-Indië lange tijd een plaats te geven door reünies te bezoeken en met zijn vrouw te pra-


ten. “Ik heb veel reünies bezocht, we spraken dezelfde taal. Verder heb ik geen steun gehad, we moes- ten dat allemaal zelf doen. Maar de groep werd steeds ouder en kleiner en uiteindelijk waren er geen reü- nies meer.” Toen zijn vrouw was overleden, koos hij voor het mili- taire tehuis Bronbeek. “Sinds ik op Bronbeek woon, kom ik weer hele- maal terug in het militaire. Ik her- inner mij sommige dingen ineens zo scherp… Er komen steeds meer dingen terug.” Met de terugkeer van herinneringen kwamen ook minder prettige erva- ringen weer bovendrijven. Op 6 juli 2017 kreeg hij op Bronbeek uit han- den van de Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht (IGK), tevens Inspec- teur der Veteranen en Reservisten, luitenant-generaal Hans van Griens- ven het Draaginsigne Gewonden (DIG) uitgereikt (zie ook Checkpoint 6-2017). De IGK omschreef de toe- kenning van het DIG aan Hensber- gen als volgt: “U heeft de pijn van destijds lang kunnen onderdrukken, zoals velen van uw generatie. En toen de gebeurtenissen terugkwa- men, werd bij u chronische PTSS vastgesteld.” Van Griensven wees Hensbergen erop dat hij in drie jaar oorlog dingen heeft meegemaakt die een normaal mens in zijn hele leven niet zou mogen meemaken. Het DIG was volgens hem dan ook een erken- ning voor het offer dat hij heeft gebracht door de uitoefening van zijn plicht.


Interviewproject VIP-


Bronbeek Het Veteraneninstituut (Vi) interviewde Hensbergen in het kader van VIP (Veteranen Interview Project)-Bronbeek. Naast Hensbergen namen 25 andere Bronbeekbewoners deel aan dit project. Het Vi vroeg hen naar hun militaire ervaringen en het veteraan zijn, maar wilde ook weten hoe het is om op Bronbeek te leven en te wonen. De inter- views worden opgenomen in de Interviewcollectie Neder- landse Veteranen (ICNV) en zullen te zijner tijd te beluis- teren zijn via de Vi-website.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65