search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Humanistisch raadsman Wiebe Arts: “De Nederlandse militair kent zijn vak.” Foto: Birgit de Roij


de strijd tegen IS een strijd tegen het ‘grote kwaad’, om – in zijn woor- den – ‘Bijbelse termen te gebruiken’. Ook voor de Nederlandse militairen leverde dat een heel positief gevoel op, wat hij onmiddellijk merkte in zijn werk. “Als mensen een vrolijke dag hebben gehad, heb ik minder werk”, aldus Arts. Hij constateerde dat dit zinvolle en dankbare werk onmiddellijk zijn uitstraling had op de groep. De dankbaarheid uitte zich soms op bijzondere manieren. Ze hoorden bijvoorbeeld terug: we hebben tien doden minder dan normaal omdat jullie ons EHBO hebben geleerd. Dit soort uitspraken deed iedereen natuurlijk beseffen dat het hier om een regelrechte oorlog ging. Overi- gens, zo legt hij uit, was op verschil- lende trainingslocaties de strijd om Mosul, een kilometer of 60 daarvan- daan, te horen en de brandende olie in de antitankgrachten te ruiken.


Dat de oorlog dichtbij was, was dus ook zintuiglijk vast te stellen. De Koerden zelf waren daarom ook vanuit hun kant best goede leerlingen. Sommigen zouden een week later al aan de frontlijn staan. “Daarnaast waren er bijvoorbeeld analfabeten en laagopgeleiden; aan het eind van de opleiding krijgen ze een diploma. Voor veel Koerden was dat het eerste diploma dat ze in hun leven haalden en ze waren dan ook echt trots. Zoiets straalt onmiddel- lijk af op de trainers.”


Professionaliteit Arts is vol lof over wat de Neder-


landse militairen daar laten zien. “De soldaat, de korporaal, de ser- geant, ze zijn soms tien weken ach- ter elkaar bezig met dezelfde groep mensen. Ze gedragen zich heel pro- fessioneel en dat brengt iets teweeg. De Nederlandse militair kent zijn vak, die demonstratie willen ze zo


goed mogelijk geven. En het moet allemaal met een tolk, dat is wel een uitdaging. Dat is prachtig om te zien. De Koerden zijn gewend in kleine groepen in de bergen te vechten, maar het opsporen van IED’s en bin- nenvallen van een huis is iets wat ze nog echt moeten leren.” Het is niet alleen de professionaliteit van de Nederlandse militairen die het volgens Arts zo goed doet bij de Koerden, maar ook de manier van omgaan. “Een dolletje maken, even met de mannen gaan voetballen, dat doet heel veel goed”, zo vertelt hij. En zo nu en dan, als het uitkwam, werd er ook met de Koerden samen gegeten. “Voor mij was het dan vooral rijst en brood”, vertelt Arts lachend, “want mijn maag en darm- stelsel zijn niet gewend aan wat de mensen daar eten. Bovendien ben ik vegetariër en dan is de keus ook al beperkt, maar een aantal van de jongens had daar helemaal geen


maart 2018 39


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65