search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column Checkpoint Stilstaand vooruitkijken Barry W


Stilstand is een negatieve actie


apenstilstand, wat een mooi woord; als in ‘stilstand der wapenen’. Maar stilstand is ach-


teruitgang heb ik geleerd. Stilstand is niet meer dan dat. Het is wat het is: stagnatie. Stilstand is een negatieve actie. Die negatieve actie kan je inzetten om de status quo te handhaven (achteruitgang) of je gebruikt de stilstand voor bezin- ning op de toekomst. Want we kunnen alleen maar vooruit, ook al menen som- migen dat terug in de tijd de beste optie is; toen de guldens nog van hout waren, vrouwen als enige recht het aanrecht hadden en een zwarte zijn plek wist. Als mensen ergens moeite mee hebben, dan is het verandering. Dat is ook las- tig, maar verandering is zeker niet het einde; eerder een nieuw begin. De beide Korea’s leven al 65 jaar met een stilstand der wapenen. Op papier zijn ze nog steeds met elkaar in oorlog. Het dictatoriale regime in het noorden is allerminst gebaat bij verandering. Dictators hebben vaak alles te verliezen wanneer het op verandering aankomt. Die zijn gebaat bij de ijzeren hand der onderdrukking en propaganda, die ervoor moeten zorgen dat alles blijft zoals het is. En het resultaat is ernaar. Het land takelt alleen maar af. En het volk? Die arme mensen weten niet beter; en als ze beter weten, houden ze wijselijk hun mond, op straffe van genadeloze vervolging. Voor ons westerlingen is het makkelij- ker om ons een beeld te vormen van wat er zich afspeelt in de wereld, maar daar moet inmiddels ook een fiks vraagteken bij worden gezet. Er zijn genoeg boeren, burgers, buitenlui en wereldleiders die garen spinnen bij het zoveel mogelijk verkopen van onzin en leugens. Het maakt niet uit of het waar ís, als het maar waar vóelt. Wat ze veelal gemeen hebben, is hun angst voor verandering. Tenminste, als


die verandering inhoudt dat macht, geld en rechten een beetje anders ver- deeld worden. Het is vaak of/of bij deze luitjes. En/en betekent toegeven en toe- geven staat gelijk aan verliezen. Maar dat is niet waar; want wat is er groot- moediger, beschaafder en op de lange termijn intelligenter dan dat? Maar probeer er maar eens om te komen. Joop Visser zong het al en ik herhaal het hier: het tuig zit hogerop. Maar omdat de meeste mensjes de, al dan niet stie- keme, ambitie hebben om zelf hogerop te komen, trappen ze liever naar bene- den. En daar wordt gretig, gewetenloos en ontzettend slim op ingespeeld. Ver- deel en heers… Het opstoken van het vuur onder dit soort gevoelens is de uitgesproken belichaming van de stilstand van de mensheid. Een stilstand die niet van de laatste jaren is, maar zo oud als de mens zelf. Blank en zwart. Arm en rijk. Moslim, jood en christen. Homo, trans- gender. Noord en zuid. Ons en hunnie. Het zal wel… Toen ik voor het laatst keek, lag de wereld nog steeds achter mijn voordeur en begint het leven pas werkelijk wan- neer ik mijn ogen afwend van welk scherm het ook mag zijn waar ik naar staar – om op de hoogte te blijven, te weten wat er speelt en mezelf te infor- meren. De werkelijke invloed van de media op mijn dagelijks leven is toch vooral dat ik me er woedend, machte- loos en dientengevolge gedeprimeerd door ga voelen. Onlangs kwam ik de jongste van de benedenburen tegen in het trappenhuis. Vol trots vertelde ze dat ze net haar eerste zwemles had gehad. Ze had haar angst overwonnen en was weer een stapje vooruitgekomen in haar prille leven. Op zo’n moment voel ik me meer ver- bonden met de wereld en het leven dan wanneer ik de snelste internetverbin- ding zou hebben.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


maart 2018 27


Foto's: Erik Kottier


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65