search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
KOREAVETERAAN HERMAN VAN DER LEELIE OVER ZIJN MISSIE EN REVISIT ‘Je moest tegen een


De 86-jarige Herman van der Leelie kende een bewogen leven. Hij zat in een jappenkamp, raakte in Korea gewond door een mortieraanval en ontving voor zijn inzet op Nieuw-Guinea het rode erekoord.


Door: Johan Kroes H 20


Militairen van het NDVN in Korea, 1951. Foto: NIMH


erman van der Leelie woont nu in een rijtjes- huis in Koog aan de Zaan. “Veel smeuïgheid


is er niet, er is hier niks te doen”, zo typeert hij zijn woonplaats. Over het feit dat zijn gemeente geen vetera- nendag organiseert, is hij ook niet te spreken. Doordat hij met een 27 jaar jongere vrouw is getrouwd, is hij veel alleen thuis. “Zij was 24 toen we trouwden, ik 50”, vertelt Van der Leelie. “We zijn al 35 jaar gelukkig. Omdat zij nog een baan heeft, doe ik de boodschappen en het huishou- den.” Dat doet hij met de precisie die hem ook als militair kenmerkte. Zijn woonkamer hangt vol met schilde- rijen en andere soorten kunst, maar er is geen stofje op te vinden. In de hoek van de kamer staat een taber- nakel, afkomstig uit een katholieke kerk, waarin de veteraan foto’s van


maart 2018


familie en overleden kameraden heeft staan.


Jappenkamp Toen Van der Leelie in Korea arri-


veerde, had hij al een heel leven achter zich. Op 15 oktober 1931 werd hij geboren in een marinegezin. Zijn overgrootvader, grootvader en vader zaten allemaal bij de marine. Zijn vader was zo’n type bij wie de dienst boven alles ging. In 1933 werd hij op Curaçao geplaatst. “Mijn moeder moest toen medisch gekeurd wor- den”, vertelt Van der Leelie. “Daar kwam uit dat ze geen kinderen meer


‘Een armoedig zootje was het’


mocht krijgen. Maar een zeeman die thuiskomt, gaat niet klaverjassen. Mijn moeder raakte in verwachting en is aan trombose overleden, drie weken na de bevalling. Het ergste was dat mijn vader niet met vijf kin- deren op Curaçao mocht blijven, dus moesten we naar Nederland terug.” Het kostte zijn vader 575 gulden om de overtocht van het gezin te beta- len en hij moest zich daarvoor in de schulden steken. Bij aankomst in Amsterdam, in 1937, bracht hij zijn kinderen onder bij familie. Tot het moment dat hij naar Soerabaja werd uitgezonden. Dat was net voor de Japanse inval en in 1942 kwam Van der Leelie als tiener terecht in een jappenkamp. “Ik heb daar vreselijke dingen meegemaakt en gezien. Zo werd ik een keer aan mijn armen opgehangen en kreeg ik veertig stok- slagen. Ook vrouwen werden dage-


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65