This page contains a Flash digital edition of a book.
To the Point


In To the Point kunt u kort en bondig uw mening kwijt. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren en in te korten. Helaas kunnen slechts enkele van de vele brieven die binnenkomen worden geplaatst. Brieven kunt u sturen naar: Checkpoint, brievenrubriek To the Point, Postbus 1091, 6501 BB Nijmegen of (o.v.v. uw huisadres) tothepoint@veteranen.nu.


de anjer niets met Bernhard te maken zou hebben.


Witte anjer


Ik heb er lang over nagedacht of ik dit zou doen. Ik weet ook dat ik het nodige commentaar zal krijgen en dat men niet zal schromen mij voor rotte vis uit te maken. Het hebben van een eigen mening wordt, ook in Check- point, niet altijd gewaardeerd.


Als het inderdaad niets met Bernhard te maken zou hebben, is het zien van het filmpje op YouTube met de eed- aflegging op Adolf Hitler door het 1e Nederlandse WA bataljon voor vertrek naar het Oostfront (zoek op YouTube op ‘1e bataljon wa regiment’) een tweede grond om de anjer te verwer- pen. Op dit filmpje wordt, op het Bin- nenhof, een witte anjer uitgereikt aan de juist beëdigde vertrekkende WA’ers. Nu moet ik in de juli-augustus editie van Checkpoint lezen dat ook het thuisfrontroosje wordt vervangen door de m.i. besmette anjer. Dit gaat mij te ver. Waarom niet de besmette witte anjer vervangen door de bloedrode roos als symbool voor het vergoten bloed tijdens alle conflicten en missies? Voor mij blijft een witte anjer ver- bonden met foute mensen. En kom daarom niet aan met de smoes dat het dragen van een witte anjer het betonen van respect zou zijn voor veteranen. Voor mij is het juist een belediging en daarom nooit een witte anjer in natura of ander materiaal op mijn pak of uniform.


G.L.M. Pastoor, Didam


Voor mij en vele anderen is de anjer onlosmakelijk verbonden met prins Bernhard over wiens reilen en zeilen, na zijn dood, steeds meer bekend wordt. Was het eerst alleen de Lock- heed-affaire, na die tijd is er nog heel wat bijgekomen. Veel doofpotten zijn inmiddels geopend waaruit het niet altijd lovenswaardige gedrag van de prins naar buiten komt. De laatste publicatie Niets was wat het leek van Gerard Aalders, met een recensie in Checkpoint, was voor mij de drup- pel die de emmer deed overlopen. Al zou slechts 10 procent van de inhoud op waarheid berusten, dan is het nog te erg voor woorden. Voor mij een gegronde reden om te weigeren een witte anjer te dragen, ondanks alle draaien die men er nu aan geeft dat


Srebrenica (2) In Checkpoint 5-2015 wordt uitvoerig aandacht besteed aan het drama Srebre- nica. Wat overste Karremans betreft, geloof ik graag dat hem persoonlijk geen blaam treft voor de val van deze enclave die door de aanwezigheid van Dutchbat een veilige haven voor Bosnische Moslims bedoelde te zijn. Wat mij echter hogelijk verbaast, is dat je in geen van de commentaren een afkeurend woord leest over de walge- lijke scène waarin hij het glas heft met de oorlogsmisdadiger Mladic. De foto die hiervan de wereld is overgegaan, strekt hem in mijn ogen tot eeuwige schande.


R. Strikwerda, Meppel Munitie


Grebbelinie 1940 Citaat uit Checkpoint 4-2015: “We waren niet bijzonder goed voorbereid. We hadden de zestig patronen die we de hele mobilisatietijd bij ons hadden gehad. Die waren zo op.”


Nederland 2015


De aanvallende partij roept: ‘Pief pief pief’


De verdedigende partij roept: ‘Paf paf paf’.


Gaat u vooral rustig slapen. En mocht er bij u worden ingebroken, dan roept u: ‘Boe’ (Piet Hein Donner, 2010).


Piet Verschoor, Schagen


Meelezen S inds enige jaren ben ik in de gelegen- heid om Checkpoint mee te lezen. Mijn vader (overleden in 2005) was een veteraan (Nieuw-Guinea), maar ook een oorlogskind. Hij was een marineman, vaak op zee en zelfs tegen het eind van zijn loopbaan nog eens negen maanden naar de West.


Over oorlogsjeugd, uitzending en dienst sprak hij niet veel, werk en thuis waren bij hem bovendien strikt van elkaar gescheiden. Wel kan ik me dia’s herinneren van Nieuw-Guinea, en terloopse, bittere opmerkingen over de wijze waarop het in de handen van Indonesië werd achtergelaten. De impliciete herinneringen resulteerden bij mij in een blijvende belangstel- ling voor oorlog en alles wat ermee samenhangt. Het leven in een militaire omgeving was voor ons kinderen vol- strekt normaal, je leefde tussen andere marinegezinnen en zag veel van het- zelfde type mannen in hun uniform, zwijgzaam over de dienst en zo goed als mogelijk aanwezig voor de familie. Later leerde ik pas dat het allemaal heel anders kan.


Zoals voor veel veteranen Checkpoint een verbinding is met gemeenschap- pelijke ervaringen uit het verleden, zo is voor mij dit blad een inkijkje in de ervaringen die van mijn vader zouden kunnen zijn geweest. Een inkijkje dat mij af en toe met verbazing en ontroe- ring vervult over alle zaken die ik zo graag van hemzelf had willen horen, maar waarvoor ik destijds te jong was om het te kunnen begrijpen of ernaar te kunnen vragen. Hulde voor uw blad!


A.J. Deden, Rijswijk


Aanvulling en correcties Checkpoint 6-2015


Dubbelcheck (pag. 32/33) De foto is van William Moore.


SEPTEMBER 2015 47


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65