This page contains a Flash digital edition of a book.
ZWAARGEWOND GERAAKTE AFGHANISTANVETERAAN IS NU BEDRIJFSMAATSCHAPPELIJK WERKER ‘Ik wil door met


Sergeant Frens Hartgers (31) is een vech- ter. Nadat hij in 2008 levensbedreigend gewond raakte in Afghanistan, daarna lang moest revalideren en zo’n dertig operaties onderging, slaagde hij kort- geleden voor de hbo-opleiding maat- schappelijk werk en dienstverlening. Zijn veteraan zijn zou straks wel eens van pas kunnen komen bij gesprekken met andere militairen met uitzendervaring. “Ik denk dat ik heel snel begrijp waar ze het over hebben.”


Door: Janke Rozemuller R


uim een jaar nadat hij van de marechaussee was overgestapt naar de landmacht, vertrok


Frens Hartgers op 17 juli 2008 met de Charlie-compagnie van het 45e pantserinfanteriebataljon naar de Afghaanse provincie Uruzgan. De periode voorafgaand aan dat vertrek was behoorlijk onrustig. “Tijdens mijn opwerktraject zijn Mark Schou- wink en Dennis van Uhm door een IED (improvised explosive device; red.) omgekomen. Wij zouden hun eenheid aflossen. Eerder waren er ook al diverse strikes geweest met Nederlandse gewonden. Maar ik dacht dat mij niks kon gebeuren. Ik was boordschutter en dan zit je op een redelijk veilige plek, bovenin het voertuig. Daar kon ik mijn thuis- front wel mee geruststellen. Ik heb ze beloofd dat ik geen andere functie uit zou oefenen en dat ik bovenin die toren zou blijven zitten.”


Aanslag


Ondanks zijn belofte gaf Hartgers op 9 augustus toe aan de wens van een collega en ruilde eenmalig van functie. “Het was de tweede keer


18 SEPTEMBER 2015


Frens Hartgers op de kazerne Kamp Holterbroek in Eibergen, waar hij stage heeft gelopen. Foto: Birgit de Roij


dat we met het voertuig de poort uit gingen. Hij zat in de toren en ik stond achterin de bak.” Van de IED- aanslag zelf heeft hij geen beeld. Wel weet hij dat hij een slagaderlijke bloeding had in zijn lies. “Ik weet alles wel, maar van verhalen en niet vanuit mezelf. Ik ben daar wel blij mee. Als ik kijk naar de jongens bij mij in het voertuig die ook gewond zijn geraakt, die weten precies hoe de klap is geweest, ze weten precies hoe ze eruit zijn gevlogen en hoe ze neer zijn gekomen, hoe het plaatje erna was. Dat ik daar half dood lag te gaan en dat iedereen om mij heen


stond om mij in leven te houden. Ik ben blij dat ik dat beeld niet heb. Ik word er ’s nachts niet wakker van. Ik vind wat ik heb wel genoeg.” Hij geeft – “van boven naar beneden” – een lange opsomming. Daaronder hersenkneuzingen, een hoofdwond, een gebroken schouderblad, gebro- ken ribben, een gebroken rechter- dijbeen, een verbrijzelde linkerknie en -voet en verbrijzelde hielen. “Dat was het volgens mij wel”, zegt hij. Hartgers werd vijf weken slapend gehouden, onderging tot nu toe zo’n dertig operaties en volgde een lang revalidatieproces van ruim anderhalf jaar. Zolang de pijn aan zijn knie dankzij verdovingsspuiten nog te verdragen is, stelt hij een volgende operatie uit. “Ik leef nu, ik wil nu alles kunnen.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65