This page contains a Flash digital edition of a book.
gas d’r op’


ding was het meteen heel anders: vanaf dag één was het: hier is je pak, stap maar in en we gaan rijden. Dan komen er altijd echte patiënten op je pad. In mijn Defensietijd herkende ik alleen een grauwgrijze patiënt met schmink, ik had geen idee hoe dat er in het echt uit zou zien. Nu zie ik vaak al meteen bij binnenkomst dat de patiënt misschien in shock is.”


Voordelen


De discipline van het leger, zoals het kort en duidelijk communiceren, ziet ook hij zelf als voordeel bij zijn werk als ambulanceverpleegkundige. Van Oostrum: “Je moet snel kunnen han- delen in acute situaties, bijvoorbeeld als een patiënt geïntubeerd of gere- animeerd moet worden. Bovendien zijn veteranen ook flexibel, het zijn harde werkers en ze hebben goede reflexen. Daar heb ik wel wat aan gehad toen ik een keer een oproep


kreeg dat vier jongeren GHB hadden gebruikt en voor pampus lagen in een heel klein zeilbootje. Een van die jongens werd agressief toen ik hem wakker maakte, hij wilde mij aanval- len. Maar in een reflex heb ik hem toen goed kunnen afweren. Ik weet niet of andere collega’s dat hadden gekund.” Ook in het samenwerken met veteranen als ambulancechauf- feur ziet Van Oostrum een voor- deel. “In dienst waren dat meestal PTLS’ers (gewondenverzorgers; red.), we hebben toch vaak in hetzelfde schuitje gezeten.”


Bergingsspecialist


Libanonveteraan Remco Schouten is ambulancechauffeur in dezelfde regio en werkt regelmatig samen met Van Oostrum op de ambulance. “Ons uitzendverleden komt dan af en toe wel ter sprake”, vertelt hij. “Je begrijpt elkaar. We zijn allebei


van ‘niet lullen maar poetsen, gas d’r op’.” Schouten was in 1980 als takelwagenbergingsspecialist in Zuid-Libanon geplaatst bij de tech- nische dienst in Haris. Hij had er al twaalf maanden van zijn dienstplicht opzitten toen hij in een Defensieblad zag dat er voor Libanon een bergings- specialist werd gezocht. “Thuis had ik op dat moment niet zoveel meer te zoeken en ik zocht het avontuur. De opleiding in Assen vond ik meteen geweldig: je leerde mijnen leggen en onschadelijk maken, je kreeg instructies met verschillende vuur- wapens, de kameraadschap was goed en het gaf me structuur. Dat had ik nodig.” Over zijn tijd in Libanon is hij superenthousiast. Hij heeft dan ook nooit patrouilles hoeven lopen of in een wadi gelegen. Schouten: “Fluitend ging ik erdoorheen. Alles mocht toen nog, ook drinken. We hadden een sergeant die niet altijd


SEPTEMBER 2015 13


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65