This page contains a Flash digital edition of a book.
‘Stinky Hill’


C-compagnie, bestond uit dertig man. Het bataljon wist de aanvallen van de Chinezen bij onder meer Nudae af te slaan, maar dat ging niet zonder ver- liezen aan Nederlandse kant. Treffers vertelt dat er weinig tijd was om bang te zijn. “Iedereen was angstig. Tijdens de gevechten valt het mee, maar daarvoor… We waren bang voordat het kwam, omdat je niet wist wat er ging komen.” Een dag nadat een patrouille in een hin- derlaag was gelopen, ging Treffers op patrouille naar diezelfde plek. “Ik heb al mijn spullen afgegeven, want ik dacht dat ik nooit meer terug zou komen. Ook wij liepen in een hinderlaag.” Peinzend zegt hij: “Ik moet meerdere malen een bescherm- engel hebben gehad.”


‘Stinky Hill’


Na zeventig dagen mocht hij terug naar het kamp. Er volgde een tijd van oefe- ningen en verplaatsingen. Rond 20 juli moest Heuvel 340 bezet worden, ook wel ‘Stinky Hill’ genoemd. Deze lugu- bere bijnaam kreeg de heuvel omdat alle gesneuvelden na een Chinese aanval op de Amerikanen in de hitte op de heuvel lagen. Ze konden niet geborgen worden omdat de heuvel nog onder vijandelijk vuur lag. De Nederlanders kregen de opdracht de heuvel te heroveren. “Ik was de eerste, met bataljonscomman- dant Schilperoord, die boven aankwam. Wat we daar aantroffen, was verschrik- kelijk. Alle gesneuvelden waren blijven liggen, we troffen nog één gewonde Chinees. Op een of andere manier kon ik er wel tegen. Misschien omdat ik tijdens de Tweede Wereldoorlog al het nodige gezien had. Die Chinees is door een Amerikaanse luitenant onder han- den genomen waar ik bij was. Bijna hun hele peloton was gesneuveld, ze wilden wraak nemen.”


De Chinezen, die op een nabijgelegen tjot zaten, bereidden opnieuw een aan- slag voor op de heuvel. Er werd hevig gevochten en de Chinese overmacht


was groot. Er sneuvelden twee Neder- landers en er raakten er tien gewond. Mede door het inzetten van VT grana- ten kon de aanval afgeslagen worden. De volgende morgen moest Treffers de lichamen bergen, inpakken en naar beneden brengen. Ook de Amerikaanse gesneuvelden konden geborgen wor- den. “Het was afschuwelijk, al die gesneuvelden. Ik kon er toevallig tegen, maar er waren collega’s die het er heel moeilijk mee hadden. We hadden die dagen op de heuvel ook niks, geen eten, geen drinken. Dat kon niet aangeleverd worden. Na drie dagen konden we eten halen, dat was een verlossing.”


Laatste patrouille


De wapenstilstand van 27 juli kwam dichterbij, maar voor het peloton van Treffers was het nog niet voorbij. Van de commandant moest hij op 25 juli man- nen verzamelen voor een briefing voor een patrouille in de nacht van 25 op 26 juli. “Iedereen was oververmoeid en we wisten van de aankomende wapen- stilstand, dus eigenlijk wilde niemand. Alleen soldaat Hampel meldde zich vrijwillig. Hij was een van de vijf die


Arie Treffers vlak voor een patrouille in Korea. Foto: privécollectie Arie Treffers


sneuvelden.” Eén dag voor de wapenstilstand liep de patrouille in een hinder- laag. Er waren vijf doden, vijf gewonden en twee krijgsgevangenen. De krijgs- gevangenen zijn later vrijge- laten. “Toen het gebeurde, lag ik niet ver ervandaan. Toen de patrouille op weg was, moesten wij met de ove- rige mannen van het 3e pelo- ton prikkeldraadversperring aanleggen in het voorterrein. Daar lag ik op een voorpost met mijn helper om de even- tuele vijand tegen te houden met de mitrailleur ter bescher- ming van de anderen die bezig waren de versperring aan te leggen. We mochten niet in het patrouillegebied komen, dus we konden niks doen.”


VOKS


In december 1953 keerde Treffers huis- waarts. Vóór Korea was hij al getrouwd met Sjaan Koppert. “In zijn brieven naar huis gebeurde nooit wat…”, ver- telt Sjaan. Ze kregen vier kinderen en hebben negen kleinkinderen en tien achterkleinkinderen. Treffers werd na Korea beroeps en bleef dat 37 jaar. In 1967 ging hij van de landmacht naar de luchtmacht. Als luchtmachter zat hij van 1977 tot 1982 in Duitsland. Nu is hij contactpersoon voor de Vereniging Oud Korea Strijders (VOKS) voor Oost- Brabant. Hij bezoekt leden en vertegen- woordigt de VOKS op uitvaarten. Hij was als enige Koreaveteraan aanwezig in de Nieuwe Kerk bij de inhuldiging van koning Willem-Alexander op 30 april. Spijt van Korea heeft hij nooit gehad. “We hebben veel bereikt. Zuid-Korea is helemaal opgebouwd. Ik heb de ellende gezien. Alles was kapot, de kinderen liepen op blote voetjes door de vrieskou. Inmiddels ben ik twee keer terugge- weest, dat was zeer emotioneel. Ik heb met eigen ogen kunnen zien wat er bereikt is in Zuid-Korea.”


JULI-AUGUSTUS 2013 21


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64