This page contains a Flash digital edition of a book.
Checkpoint Barry


Noord-Korea T


oen Noord-Korea deel ging uitmaken van de Axis of Evil was het in één klap wereld- nieuws. Wat een hoogtepunt moet dat voor de Noord-Koreanen zijn geweest. Van hetzelfde niveau als toen hun zuiderburen in 2002 onder leiding van Guus Hiddink de halve finale van het WK voetbal wisten te bereiken. De As van het Kwaad, stel je voor. Dat is een heel select groepje waar je dan bij hoort.


Op een bepaalde manier vind ik het een grappig land, met zijn stripfiguurachtige leiders, die zo openlijk schijt hebben aan de rest van de wereld. En dan vooral aan Amerika, de grootste pestkop van allemaal. Goed dat het af en toe gezegd wordt, alleen kan ik in dit geval de holle retoriek moeilijk serieus nemen; komend van een van de boosaardigste regimes ter wereld, zelf totaal verblind door macht en ideologie. Van die ideo- logie kan ik me overigens niet voorstel- len dat de machthebbers er zelf nog in geloven. Ze kunnen eenvoudigweg niet anders meer. Als ze het failliet ervan zouden erkennen, dan zou het volk korte metten met ze maken. Dat het volk onwetend en bang wordt gehouden, is puur lijfsbehoud. Veel propaganda, geen feitelijke informatie over hoe de rest van de wereld eruitziet en bovenal verheer- lijking van de Grote Leider. Daarin is een grote rol weggelegd voor de Noord-Koreaanse nieuwslezers. Ze zijn te vinden op YouTube. Met een haast religieuze bevlogenheid berichten


ze van al het goeds dat de regering doet en hoe het land dapper standhoudt tegen de verder verdorven wereld. Glori- euze vijfjarenplannen, indrukwekkende troepenverplaatsingen en testlancerin- gen. Ik zou ook glimmen van trots als ik Noord-Koreaan was. En hysterisch hui- len bij de dood van de Grote Leider, die zich zijn leven lang belangeloos heeft opgeofferd voor zijn volk.


Arme mensen, arm land


De televisieaankondiging van de dood van Kim Jong Il is een hartverscheurend hoogtepunt in de Noord-Koreaanse televisiegeschiedenis. De vrouw die het nieuws van de dood moet brengen, barst halverwege in tranen uit. Andere filmpjes laten zien hoe het volk reageert. Hysterisch huilend treuren ze om de dood van hun leider. Ze zijn ontroost- baar. Arme mensen, en dat in meerder opzicht. Aan de ene kant omdat ik niet twijfel aan de oprechtheid van hun verdriet en aan de andere kant omdat ik weet dat ze hun leven lang zijn voorge- logen. Het ziet er onwerkelijk uit, omdat ik me niets kan voorstellen bij zo’n gro- teske vorm van persoonsverheerlijking. Net zoals het voor Noord-Koreanen onvoorstelbaar moet zijn om te zien hoe hier bij wijze van vrijetijdsbesteding een half dorp wordt gesloopt nadat een groep mensen op Facebook heeft afge- sproken om daar een feestje te bouwen. Het is een van de meest geïsoleerde landen op aarde, bijna niemand weet hoe het eraan toe gaat. Vooral de inwo- ners zelf niet. Vijf decennia indoctrina-


tie hebben hun werk gedaan, ze weten gewoon niet beter. En anders is er altijd nog de angst die regeert. Arme mensen, arm land. Konden ze maar funshoppen, plastic nagels op laten plakken of vijftig paar schoenen in de kast hebben staan. Je gunt ze het oppervlakkige geluk van een Febo-kroket en Angry Birds op de iPad. Tijdens het bekijken van al die filmpjes kwam de boodschap in beeld dat ik me kon abonneren op het desbetreffende YouTube-kanaal. Subscribe if you hate North-Korea!, stond er te lezen en ik vroeg me af waarom degene die het filmpje geplaatst heeft Noord-Korea haat. Een land waar hij met zekerheid nog nooit is geweest en waarvan hij de inwoners niet kent. Waarschijnlijk om dezelfde reden als waarom een gemid- delde Noord-Koreaan zo bang is voor de rest van de wereld en zijn dictatoriale leider zo vereert. Omdat hij dat dag in dag uit te horen krijgt.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


JULI-AUGUSTUS 2013


13


Column


Foto: Karin Stroo


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64