This page contains a Flash digital edition of a book.
OVW’er Piet Muller. Foto: Fred van Brandwijk


denk je daar toch aan. Er werd ons verteld wat de gang van zaken aan boord was en we kregen de indeling voor de sloepenrol. Aan boord was er gewoon appel en dan werd meege- deeld welke werkzaamheden je die dag had. Daarnaast kon je je eigen gang gaan.” Terwijl Muller en zijn collega’s zich in hun vrije tijd aan dek vermaakten met het kijken naar vliegende vissen en dolfijnen maakte men zich elders op het schip ernstige zorgen over een aantal zieken. “In eerste instantie hadden wij dat niet in de gaten, maar al snel hoorden we dat er verschil- lende mensen ziek waren.” Er wer- den meer mensen ziek en de beman- ning van de ziekenboeg riep de hulp in van repatriërende hospikken. Die herkenden de symptomen en ver- moedden dat het om pokken ging. De dienstdoende arts sloeg groot alarm en vanuit Nederland werd een groep artsen met voldoende pokkenserum op Singapore ingevlogen. “In Singa- pore was een gedeelte van de haven afgesloten en er lagen geen boten aan de pier waar wij aanlegden. De dokters kwamen aan boord en begon- nen meteen met enten. Ook waren er mensen die niet ingeënt wilden wor- den, zij kregen arrest in de cellen in het vooronder.” Muller vertelt dat er


grote onduidelijkheid was onder de repatrianten. “Niemand wist precies wat er gaande was en ging gebeu- ren. Wel waren er veel geruchten. Na een dag of twee waren de eerste dodelijke slachtoffers te betreuren. Zij kregen een zeemansgraf. Die begrafenis heeft diepe indruk op me gemaakt. Dan ben je, na drie jaar, op weg naar huis en dan ga je dood aan pokken.”


Quarantaine “Om verspreiding van de ziekte op


het schip te voorkomen, gingen de negen mannen die met pokken besmet waren in Aden naar een zie- kenhuis. Dat werd via de scheepsra- dio bekend gesteld. De Kota Inten ging in verband met de quarantaine- tijd langzamer varen. We mochten in geen enkele haven aanleggen en de bevoorrading werd buitengaats gere- geld.” Op 17 juli 1949 arriveerde de Kota Inten in de Nederlandse wate- ren. In Hoek van Holland werd een patiënt met blindedarmontsteking met een laadboom van boord gezet en naar het Militair Hospitaal gebracht. Daarna werd het schip weer buitengaats gebracht. De man- schappen mochten pas de volgende dag van boord. “Via de scheepsradio hoorden we dat wij in Amersfoort


PietMuller in Nederlands-Indië terwijl hij een koplamp repareert. Foto: privé- collectie Piet Muller


ontsmet zouden worden. Dat was een hele operatie. Onder begeleiding van de MP (militaire politie; red.) gingen we daar in konvooi naartoe. Ik herin- ner me nog hoe we naakt over het kazerneterrein hebben gelopen naar de tent met ontsmettingsdouches. Na de vastgestelde tijd onder de douche moest je dan naar een andere tent waar je je kleding en bagage weer in ontvangst kon nemen. Daarna gingen we in bussen en werd je thuis- gebracht. Dat was het einde van een dramatische thuisreis.”


SEPTEMBER 2013 53


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64