This page contains a Flash digital edition of a book.
To the Point


In To the Point kunt u kort en bondig uw mening kwijt. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren en in te korten. Helaas kunnen slechts enkele van de vele brieven die dagelijks binnen- komen worden geplaatst. Brieven kunt u sturen naar: Checkpoint, brievenrubriek To the Point, Postbus 1091, 6501 BB Nijmegen of tothepoint@veteranen.nl (o.v.v. uw huisadres).


Veteranenmotorrit


Ik heb 37 jaar gediend bij het Korps Mariniers en ben uitgezonden naar Irak (1991), Cambodja (1993), Bosnië (1995) en Afghanistan (2001). Ik zou graag willen reageren op het artikel in Check Out (Checkpoint 6-2013) over motorrijdende veteranen die ‘gekiekt’ zijn. De reden is dat vanuit de overheid (justitie en KMar) anders over motorrij- dende veteranen wordt gedacht en dit in negatieve zin. Ik had mij ingeschre- ven voor deze veteranenrit, echter door omstandigheden kon ik niet. Achteraf ben ik blij dat ik niet ben geweest. Ik ben geen lid van een motorclub, noch heb ik enige connectie ermee. Maar


ik begin te twijfelen of ik nog wel aan dit soort activiteiten wil deelnemen. En wel hierom: op 28 juni hebben de veteranenmotorrijders in kamp Soester- berg een krans gelegd voor gesneuvelde collega’s. Bij het verlaten van het kamp werden ze opgewacht door een groep marechaussees, die alles onderzocht, zoals identiteit, bij welke motorclub je zat, wat je bij die motorclub deed, eventuele tattoos die je had, et cetera. Zij maakten gebruik van een formulier dat de suggestie wekt alsof er een groep criminelen aan het rondrijden was. Al met al zeer respectloos naar de persoon toe. Ik voel mij als veteraan niet boven iedere andere burger verheven, maar als de overheid dit soort gelegenheden gaat gebruiken voor dit soort acties, weet ik niet of ik nog wel aan vetera- nenevenementen mee wil doen.


Cees van Gent, Helmond Borstbeeld Ted Meines


Ik heb grote waardering voor de men- sen van Defensie. Alhoewel de huidige crisis aan niemand ongemerkt voorbij- gaat, hebben militairen het nu zeker niet makkelijk. Ook voor de veteranen heb ik grote waar- dering. Toch ben ik het nogal eens oneens met uitspraken in Checkpoint, maar dat zal zeker voor meer lezers gel- den. Zo vind ik de kop bij het verslag van de negende veteranendag: ‘Kippenvel bij defileren langs de koning’ over de top, dit onverlet mijn waardering voor onze koning. Bij het juli/augus- tusnummer van Checkpoint is een brief gevoegd waarin gevraagd wordt om een bij- drage voor een borstbeeld voor luitenant-generaal Ted Meines. Zonder de verdiensten van de luite- nant-generaal ook maar iets tekort te willen doen, is dit naar mijn mening duidelijk een brug te ver en niet van deze tijd. De luitenant-generaal zou meer eer worden bewe- zen met bijvoorbeeld een fonds voor getroffen veteranen en hun gezins- leden.


Het formulier dat veteranenmotorrijders voorgelegd kregen.


42 SEPTEMBER 2013 Hugo Lahaye, Hilversum


Het veteranentenue (2) Wat de heer Jaap van Ommen schreef


in zijn ingezonden brief (Checkpoint 5-2013) over het veteranentenue is volkomen juist. Het merendeel loopt keurig in grijs blauw en dat krijgt een hoop bijval van het publiek, totdat men de spijkerbroeken kan bewonderen. Dan hoor je in rijen van het publiek: daar komt het werkvolk aanlopen, moe- ten ze soms nog op karwei? Het is een aanfluiting voor diegenen die het defilé afnemen. Ik begrijp niet dat werkkle- ding in het defilé wordt toegestaan. Want een spijkerbroek is tenslotte een werkbroek.


De heer Arie Pennenkamp (Check- point 5-2013) is niet juist ingelicht wat prins Benhard betreft (zie de cover van Checkpoint 3-2013). Zoals dit is gete- kend, geeft het geen juiste voorstelling. De prins heeft wel degelijk bij Huis ten Bosch met een geleend pistool/mitrail- leur op Duitse vliegtuigen geschoten. Er is zelfs een foto van genomen. En het is duidelijk geen stengun. Hij was ook in het uniform van een Nederlands officier (en dat was hij ook) en hij had ook een Nederlandse helm op.


J.B. Everkes, Beuningen


Veteranendag Als ‘jonge’ veteraan lees ik altijd met


respect en eerbied de artikelen en ingezonden brieven van voornamelijk de oudere veteranen. Het verhaal en de levenservaringen boeien mij en ik heb altijd het idee dat ik kan leren van de ouderen onder ons. Ik lees en zie dat menig veteraan uitkijkt naar onze Nederlandse Veteranendag, positief schrijft over een veteranenbegraafplaats en een mooie brief over een stuk een- heid van tenue, het veteranentenue. Wat ik lees is verbondenheid, voor mij als persoon uit de spijkerbroeken- generatie toch wel mooi om te lezen, omdat ik eveneens die binding voel en merk met andere veteranen. Er komt echter een kink in de kabel, ik werk en leef in de digitale wereld met allerlei platforms op social media. Op onze Nederlandse Veteranendag zie je dan mensen lopen in een defilé met medail- les en allerlei aanverwante versier- selen. Ik sta achter een hek en wordt nog gekscherend in de gaten gehouden door een collega die belast is met de handhaving van de openbare orde en


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64