This page contains a Flash digital edition of a book.
Checkpoint Barry


Verhalen I


k ben een vervent nieuwsvolger, maar ik betrap mezelf er regelma- tig op dat ik de berichten lees als verhaaltjes voor het slapen gaan.


Morgen is er weer een dag, met een nieuw hoofdstuk. Of niet, wanneer een nieuwe gebeurtenis een nieuw verhaal introduceert en dat wat gisteren nog belangrijk leek, reduceert tot, tja… een verhaaltje. Zoveel verhalen, elke dag weer. De geschiedenis van de mens leest op deze manier als een oneindige soap opera. Het nieuws als feuilleton, de toestand in de wereld gereduceerd tot een soort Truman Show. Origineel, waar en echt gebeurd en teruggebracht tot hapklare brokken en soundbites, die we kunnen doorslikken en verteren om ze een dag later als mening uit te kunnen poepen bij de koffieautomaat. Alle nieuwsberichten ten spijt, ik heb altijd het idee dat ik achter de feiten aan loop. Tegen de tijd dat ik er iets van vind, zijn er alweer nieuwe feiten bekend of heeft de berichtgeving plaats moeten maken voor de volgende waan van de volgende dag. Tegenwoordig is ieder mens zijn eigen nieuwszender, met internet en social media die ons ter beschikking staan. Ooit hoopvol gepre- senteerd als de redder van democratie, maar uiteindelijk toch vooral handig om


naam van een volk en een regering, ons leven en geestelijke gezondheid op het spel gezet om vervolgens aan te moeten horen “dat het allemaal toch wel mee- viel daar” en “dat we er zelf voor geko- zen hadden.”


porno te kijken, illegaal te downloaden, filmpjes van schattige jonge poesjes te delen en – zoals nu blijkt – als vergaar- bak van persoonlijke informatie voor overheden. Nog zo’n verhaal en al eens beschreven in een ander verhaal. Fictie die wordt ingehaald door de werkelijk- heid.


Onze verhalen vertellen het verhaal van Nederland


Ook ik ben dol op vermaak en verstrooi- ing en mensen kijken en zo kwam het dat ik een tijd lang fanatiek volger was van een serie waarin politieagenten allerhande geteisem achtervolgen en arresteren. Het gevoel dat ik kreeg bij het kijken naar dat programma werkte aan- vankelijk als balsem voor de ziel, voor onrecht en overtredingen die ik zelf waarnam en waarvan ik wist dat ze niet werden bestraft. Maar na verloop van tijd merkte ik dat ik alleen maar meer onrecht en meer overtredingen ging zien. Niemand deugde meer. Afgeleid en verstrooid (be-)leefde ik het verhaal van anderen en langzaam maar zeker ontstond er een leegte in mij. Een leegte die alleen maar gevuld kon worden door weer naar het programma te kijken. Een tijd lang had ik een soortgelijk gevoel met betrekking tot mijn uitzen- ding: alsof ik gevangen zat in het verhaal van iemand anders. Iemand die niet meer bestond of die ik in ieder geval uit het oog had verloren. Toen ik me mijn geschiedenis weer eigen had gemaakt, wist ik dat ik mijn verhaal moest delen, met zoveel mogelijk mensen. Ik en mijn kameraden hadden niet voor niets, uit


Maar onze verhalen vertellen het ver- haal van Nederland. Alle verhalen, van alle veteranen, vertellen het verhaal van Nederland. Een van de vele hoofdstuk- ken uit de rijke geschiedenis van ons land. De goede daden en de wandaden, de heldendaden en de inschattings- fouten. Al het menselijke dat bij zo’n onderneming als een uitzending komt kijken. Verhalen die tot de verbeelding spreken en waar we geen genoeg van kunnen krijgen en verhalen waarvan we zouden willen dat ze nooit gebeurd waren en die ons voorstellingsvermo- gen te boven gaan. Bij elkaar zijn al die individuele belevenissen meer dan een verzameling verhalen. Tezamen vormen ze een erfenis.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlo- pende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek NL Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochte- lijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meege- maakt tijdens zijn uitzending.


SEPTEMBER 2013


41


Column


Foto: Karin Stroo


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64