search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
werk? Je had toch een opleiding voor sportinstructeur gevolgd? Maar dat geldt niet meer! Ze doen geen moeite meer voor jou! Dus kom je in een fabriek te werken, ver onder jouw niveau. Maar ja, er moet brood op de plank komen en het zakgeld is gestopt, de gaarkeuken gesloten en er komen geen kledingbon- nen meer! Hij had het niet makkelijk, had iedere dag hoofdpijn, slikte jaren- lang APC (om de hoofdpijn te stillen). Natuurlijk waren er ook voor hem wel fijne momenten. Hij was trots op zijn kinderen en later de kleinkinderen, die hij nog kon meemaken. Maar toch... Tot de huisarts op 20 juli 1966 in Voorthui- zen aan de deur kwam en vertelde dat hij naar het ziekenhuis was overgebracht. Hij had op het werk een hersenbloeding gehad. Volgens de huisarts had hij veel te lang doorgelopen met te hoge bloeddruk. Al met al is het zwijgen, slikken en door- gaan hem fataal geworden. Onze pa, opa/ oyang is diezelfde nacht nog overleden. Wat eerbetoon, wat medaille, wat vete- ranenstatus? Als er iemand was die het verdiende, was hij het wel. Tijdens zijn uitvaartdienst en zelfs tientallen jaren na zijn dood hoorde ik via mijn collega in Rotterdam (zijn schoonvader was namelijk een van zijn mannen) hoe goed majoor Laurens altijd voor zijn man- schappen was. Majoor Laurens... Zo werd hij met respect door zijn manschappen genoemd. Zij waren hem niet vergeten en wisten hem wel te waarderen! En dat is mij na al die jaren veel meer waard.


Gerda Laurens


Eindelijk erkenning (4) De commandant van het Koninklijk Tehuis voor Oud-Militairen en Museum Bronbeek, kolonel M.Ch. Dulfer, heeft op 15 december in zijn commandantwoning vier ex-krijgsgevangenen uit de Tweede Wereldoorlog postuum onderscheiden met het Mobilisatie-Oorlogskruis, twee ex-krijgsgevangenen kregen tevens postuum het Ereteken voor Orde en Vrede uitgereikt. Mijn vader Hendricus Wilhelmus Franciscus Giese, sergeant KNIL, werd postuum onderscheiden met het Mobilisatie-Oorlogskruis. Hij werd in 1942 gevangengenomen. Het laatste contact met hem was toen hij, op de weg voor ons huis met een groep medegevangenen door Japanse soldaten werd afgevoerd. Hij droeg zijn rech- terarm in een mitella. Uit mededeling werd vernomen dat hij in gevecht met de Japanners aan zijn rechterarm gewond was geraakt. De verwonding heeft tot verlamming van die arm geleid. Op


onbekende datum, na 8 maart 1942, is hij op transport gesteld naar Siam (thans Thailand) en heeft met één hand samen met Nederlandse krijgsgevangenen en krijgsgevangenen van diverse nationali- teiten, alsmede romusha’s, dwangarbeid moeten verrichten bij de bouw van de Birma-Siamspoorlijn. Vier dagen voor de Japanse capitulatie is hij op 11 augustus door uitputting en aan zijn verwonding op de leeftijd van 32 jaar in Nakom Paton Thailand overleden en herbegraven op de erebegraafplaats Kanchanaburi, tien graven verwijderd van de broer van mijn moeder. Met hem hebben circa driedui- zend Nederlandse militairen die aan de bouw van de Birma-Siamspoorlijn heb- ben gewerkt het niet overleefd. Zij zijn met de krijgsgevangenen van diverse nationaliteiten herbegraven op de ere- begraafplaatsen in Kanchanaburi en Chunkai, Thailand en in Birma (thans Myanmar) op erebegraafplaats Thanbyu- zayat. Naast de krijgsgevangenen hebben duizenden dwangarbeiders, romusha’s, aan de spoorlijn gewerkt van wie een groot aantal het niet heeft overleefd. De spoorlijn had een lengte van 415 kilome- ter. Nu, 72 jaar na capitulatie van Japan, leeft het nog bij menig gezin dat de oor- log in voormalig Nederlands-Indië heeft gewoond dat echtgenoot, vader of groot- vader de oorlog niet heeft overleefd. De tijden waren toen anders, de Bersiap en de republikeinse vrijheidsstrijd hielden ons bezig, waardoor van rouwverwer- king geen sprake kon zijn. Het doet ons goed stil te staan bij deze uitreikingen als teken van respect voor de overlede- nen.


Barny Giese, Veenendaal


Lee Enfield Ik heb nieuws voor sobat Van Haastrecht (Checkpoint 9-2017). Die verguisde Lee Enfield was niet van voor de Eerste Wereldoorlog, maar zelfs van voor de Boerenoorlog. Dit wapen werd in 1895 in dienst genomen en diende, met de nodige verbeteringen, in het gehele Britse Geme- nebest tot 1957. Niet alleen werden de Eerste en Tweede Wereldoorlog ermee gewonnen, maar de vredelievende Brit- ten wonnen er nog zo’n 25 koloniale oor- logen mee. (Google: Lee Enfield). Zelf ben ik er eens de sawah mee ingedoken en toen schoot het nog. Zoveel voor de kwa- liteit van dit verguisde wapen. Die ver- halen van die schoenen heb ik wel meer gehoord, op blote voeten op wacht staan en schoenen lenen om op patrouille te gaan. Zelf heb ik altijd twee paar kistjes gehad, een paar voor patrouille en een


paar mooi gepoetst. Die stonden onder mijn tampatje voor inspectie. Op de bui- tenposten liepen we de hele dag op slip- pers. Ik had een paar zondagse schoenen (eigen geld) voor de zeldzame gelegen- heid dat we eens konden stappen. Voor de rest van de uitrusting: na een actie konden wij alles als vermist opgeven tot een onderbroek toe (al of niet bescheten).


J. van Oosten, Almere


Uitgezonden met kerst Met plezier heb ik in Checkpoint 10-2017 het verhaal van Jos van den Nouland gelezen. Wat een avontuurlijk levens- pad heeft hij bewandeld. Dat hij naast een degelijke militaire carrière ook nog actief was in de politiek maakt het nog eens zo bijzonder. De passage over het vervoer van de dominee en de daarmee samenhangende mogelijke risico’s trof mij nog het meest, omdat ook mijn eigen veiligheid daarbij in het geding was. Het


zou heel goed kunnen dat hij deze foto heeft gemaakt. Ik was in de jaren tachtig de legerpredikant bij de KMA en ik heb mij met veel genoegen laten detacheren bij het UNIFIL-bataljon. In elk geval riep zijn artikel weer de nodige herinnerin- gen bij mij op. Het staat mij ook nog bij dat wij elkaar even ontmoet hebben bij de commando-overdracht in Havelte, toen brigadegeneraal Hans van der Louw daar het stokje overnam. Ook die heeft inmiddels de wapenrok aan de kapstok gehangen. Het feit dat ik afzwaaiende generaals en kolonels nog als cadet heb zien aankomen, maakt mij wel tot een echte ‘oude stomp’. De tijd vliegt!


Synco Meyburg, Voorschoten januari-februari 2018 57


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65