search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Steenkolenengels met een Brits accent Een anekdote uit mijn boek Officier in Afghanistan:


De volgende ochtend zit ik aan de vergadertafel met alle logistiekofficieren van de oude Italiaanse ploeg: een aantal Italianen, een Deen, een Brit, een Pool en ikzelf onder leiding van een Spaanse voorzitter. De nieuwe Britse officieren die al ingevlogen zijn, zitten als klassieke back benchers op een rij stoelen achter de normale bezetting van de vergadertafel. Ze droedelen wat, vermijden oogcontact en geven de indruk nauwelijks te luiste- ren naar wat er gezegd wordt aan tafel. Is het ongeïnteresseerde arrogantie of iets anders? Ik geef ze het voordeel van de twijfel. Ik kan me herinneren dat ik de eerste dagen na aankomst ook erg moest wennen, onder andere aan het Italiaans-Engels dat werd gesproken. Het is een erg versimpelde manier van spreken, met weinig moeilijke woor- den en zware Italiaanse (of andersoortige) accenten erin. Ik wilde wel luisteren, maar verstond de eerste paar dagen vrijwel niets. Als we bij de rondvraag zijn aangekomen, inventariseert Carlo wie er nog iets wil zeggen. ‘Do you have problems?’ vraagt hij aan mij als hoofd luchttransportplanning. Ik wijs op een van mijn mannelijke collega’s en zeg in Italiaans-Engels, maar met mijn gebruikelijke Britse accent: ‘He has a small one, and I have two big ones.’ Een gierend, bulderend geluid stijgt vanachter ons op. Het is alsof een muur van geluid op ons afkomt. Verschrikt draaien we ons om. Daar liggen de Britse officieren dubbelgeklapt op hun stoel, hun ene hand om hun buik geklemd, terwijl ze zich met de andere hand aan elkaar vastklampen. Een van hen glijdt van zijn stoel af. Als ik me realiseer wat ik heb gezegd, voel ik het schaamrood naar mijn kaken stijgen en word ik aangestoken door het gelach. Alle anderen lachen ook mee. Alleen de Italianen kijken elkaar verbaasd aan. ‘Als een Italiaan het had gezegd, was het geen probleem geweest, maar jij’, hinnikt een van de Britten tegen me. Het kost enkele minuten voor we de vergadering kunnen vervolgen.


Esmeralda Kleinreesink


Loutje


In mijn werkzame leven bij de luchtmacht heb ik onder meer zestien jaar aan de Alouette III helikopter gesleuteld. Dat was de periode dat ik als helikoptermonteur werkzaam was bij het 298 Squadron te Soesterberg. In de loop der jaren heb ik zo af en toe een karikatuur van deze helikopter gemaakt. Ik noem hem Loutje.


Loutje op uitzending geeft een indruk van hoe wij tijdens onze uitzending in Cambodja in een klam- boe sliepen.


Loutje - einde missie Cambodja maakte ik nadat ik terug was van mijn uitzending naar Cambodja. Achterop het bootje staat een mansgrote aar- den vaas, die wij bij onze zelfgebouwde kantine gebruiken als wateropvang.


Loutje met pensioen maakte ik toen ik met FLO ging, voor op de uitnodiging van mijn afscheids- receptie.


Hans de Haan


januari-februari 2018


23


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65