search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Foto’s: privécollectie Kees de Brie


zijn beide honden welkom op de afde- ling. Ik vraag mij af hoe dat in Neder- land zou gaan. Is er hier een wettelijke regelgeving voor? Zo niet, waarom niet? In de VS wordt een hulphond met zijn veteraan-begeleider nergens geweigerd. Niet in de shop, niet in de bioscoop, niet in het vliegtuig, nergens. Hopelijk maken deze foto’s een discussie los over de regelgeving rond hulphonden.


Kees de Brie, (via e-mail)


Terugkeer uit Nederlands-Indië Geïnspireerd door de warme en eer- volle ontvangst van de olympische helden in de Ridderzaal, herinnerde ik mij spontaan mijn terugkeer in Amster- dam op 10 maart 1950 uit onze verlo- ren kolonie Nederlands-Indië, waar ik als OVW-sergeant vanaf april 1946 in Zuid-Sumatra mijn onderbetaalde dien- sten had mogen leveren. De enige plek waar ik toen blijdschap en trots mocht ervaren, was mijn ouderlijk huis, waar mijn verloofde ook bij was, na drie jaar liefdevol verlangend wachten. Verder


geen toeters en bellen, wel post van het stadhuis met een bemoedigende brief van de prins-gemaal Bernhard en mijn draagmedailles voor Orde en Vrede groot model met drie jaren actiegespen. Dat was niet niks. Er was namelijk geen glans en glorie door ons Indië- veteranen binnengehaald en de rege- ring was slecht bij kas, zo midden in de wederopbouw. Ik was gezond, maar niet zonder schade terug van de mis- sie gekomen. Van mijn commandanten kreeg ik zeer goede beoordelingen en die moesten mijn wens ondersteunen, overeenkomstig de voorwaarden van de OVW-verbintenis, om beroepsmilitair te kunnen blijven in het Nederlandse leger in opbouw. Dit mocht echter geen zware loopeisen inhouden omdat ik daar door een oorlogsongeval in Indië voor was afgekeurd. Dit werd bij de einde OVW-bespreking door de dienst- doende, nog zeer jonge officier met handen en voeten tegengewerkt. Een herkeuring waarin getoetst werd waar ik van waarde kon zijn in de nieuwe krijgsmacht werd fanatiek geweigerd. De boodschap was: ‘oprotten’. Er waren


Aanvullingen en correcties


Checkpoint 7-2016 Push-ups voor ptss (pag. 7) Joss Stone is een Engelse en geen Amerikaanse zangeres


Eerste vrouwelijke bewoner in Bronbeek (pag. 8) Mevr. N. Singerling is in Bronbeek geweest voor een kennismakingsbezoek. Bij de Marva werkte ze als codeuse telexiste.


oktober 2016 43


genoeg kandidaten zonder Indiëverle- den. Het moest tot 1991 duren voordat minister van Defensie Ter Beek, met het oog op een vrijwillig beroepsleger met vijf jaren verbintenis in opbouw, natuurlijk ook roem en eer wilde oogsten. Dus moesten gunstige voor- waarden geschapen worden met aan- trekkingskracht, anders trapten de zo nodige toekomstige helden niet in zo’n linke baan. Vanaf die tijd is de belang- stelling en waardering voor ‘alle’ vete- ranen in gestaag tempo omhooggegaan en hebben de Indiëveteranen ook een plaats kunnen verwerven in de erega- lerij. Ik ben zo vrij op te merken dat de meeste Indiëveteranen zullen vinden ‘beter laat dan nooit’ of ‘dat had zeker wel wat eerder mogen gebeuren.’ Ik ben nu 90 jaar oud en vermoed te behoren bij de laatsten die hun mond kunnen opendoen en de eer durven opeisen die ons dik toekomt. Alle ver- halen over moordenaars en SS’ers ten spijt. Buiten het doen wat ons opgedra- gen werd in naam van een democra- tische regering, konden we dit alleen tot een goed einde brengen onder het motto dat elke militair als eerste leert: zorg dat je het zelf overleeft. Ik herinner me zeer goed dat in de marsorders van generaal Spoor doorklonk dat men pas raak moest schieten als je zelf bescho- ten werd en dat dit hoegenaamd niet uitvoerbaar was als je je aan de overle- vingsregel wilde houden. Nu na zoveel jaren terugkijkend, denk ik dat we nog geluk hebben gehad dat er veel meer zijn teruggekomen uit die misère daar dan de plusminus 6000 minder geluk- kigen. Buiten de in Amerika opgeleide en uitgeruste mariniers waren wij niet toegerust de laatste jaren daar succes- vol te beëindigen. Misschien hadden wij beschermengelen op onze schouder?


John D. de Vroede, Kapellen, België


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65