search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column


Checkpoint Barry


Is er leven na de missie?


V


oor de meeste veteranen gelukkig wel, al dan niet voorafgegaan of onderbroken door een periode in dat


schemergebied dat het oude leven van het nieuwe scheidt. Dat schemergebied waar herinneringen om een plek in het geheugen vechten en waar doden rondwaren. Dat schemergebied waar kennis, ooit waardevol in oorlogstijd, verwordt tot overbodig weten. Je wordt ervoor gewaarschuwd. Ze noemen het ‘een overgangsperiode’, waarin er sprake zou kunnen zijn van ‘aanpassingsproblemen’. Al tijdens de uitzending wordt er in een klein foldertje, dat je in je militair paspoort kan bewaren, gewag gemaakt van ‘een normale reactie op een abnormale situatie’. Maar ach, het zal wel meevallen, toch? Mij maken ze de pis niet lauw. Ik heb de hele missie uitgediend, ik heb het allemaal doorstaan. Wat kan mij nu nog overkomen? Als het iets teweeg heeft gebracht, dan is het dat ik gehard ben. Door het leven, voor het leven. Laat maar komen. Dat wordt een makkie als ik eenmaal thuis ben. Het is dan ook een grote schok om te moeten merken dat je in het gangpad van de supermarkt, onder dat vaalgele tl-licht waarin iedereen er ongezond uitziet, bevangen wordt door duizelingen. Omdat je de nooduitgang niet kan vinden, omdat vanachter iedere stelling onbekenden opduiken, al dan niet vergezeld van gillende kinderen. Omdat er stemmen uit het plafond komen. Niks aan de hand. Het is een normale reactie op een abnormale situatie. Het is inderdaad abnormaal: zo veel keuze, zo veel vrijheid, zo veel mensen. Zo veel vrede. Als alles goed gaat, dan moet er wel iets mis zijn.


18 oktober 2016 Foto: Birgit de Roij


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbatal- jon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek, NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


Niks aan de


hand. Het is een normale reactie


op een abnormale situatie


25 jaar later kijk ik terug op mijn diensttijd. Geen leger leven dan het legerleven, was de gevleugelde uitspraak in mijn tijd. Ik denk nog wel eens aan die spreuk: als ik omringd door leasebakken in een file sta; of door een winkelstraat loop vol hologige


consumenten; of wanneer ik weer eens een half uur aan de telefoon hang met de een of andere klantenservice omdat dingen niet doen wat ze beloven – of omdat gedane beloftes niet worden nagekomen. Op zulke momenten zou ik willen dat ik door de lijn kon kruipen om zo iemand te wurgen met het snoer van zijn headset. Ach, het is waarschijnlijk maar een student, die ook maar probeert het geld voor zijn peperdure studie bij elkaar te sprokkelen. Maar op zulke momenten vind ik dat legerleven zo gek nog niet en allerminst leeg. Een normale reactie op een abnormale situatie. Maar dat leven ligt achter mij. Over en uit – wat overigens een verkeerde manier is om een radiogesprek te beëindigen. Nog steeds oefen ik af en toe om te zorgen dat ik het spellingsalfabet niet vergeet. Alfa, Bravo, Charlie, Delta… Wanneer ik iemand hoor spellen, gebruikmakend van “Anton, Bernard, Cornelis, Dirk…”, dan voel ik altijd een zekere minachting, net zoals ik me opgelaten voel wanneer ik het NAVO spellingsalfabet gebruik. Daar zal je weer zo’n legerfreak hebben… Maar met die opgelatenheid kan ik leven en als mensen me een legerfreak vinden, dan hebben ze nog gelijk ook. Legerfreak en pacifist tegelijk. Een normale reactie op een abnormale situatie. Ik heb mijn angst en woede omarmd en doodgeknuffeld. Ik ben fantastisch geholpen door fantastische mensen, van wie ik veel heb geleerd. Alleen had ik het niet gered. De mist van het verleden hult de toekomst in nevelen. Geluiden, geuren en gebeurtenissen doemen er uit op. Ik luister er aandachtig naar, snuif ze op, herbeleef ze. Het leven gaat door. Voor mij wel. Voor de meesten. Gelukkig maar. Mijn tweede leven. Ik probeer zo normaal mogelijk te reageren op deze abnormale situatie.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65