search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
INTERVIEW MET VOORZITTER VOKS KEES MOTSHAGEN OVER TERUGKEER UIT KOREAOORLOG


‘Nederland was de oorlog moe’


Op meerdere terugkeerreizen naar Korea proefde Kees Motshagen, voor- zitter van de Vereniging Oud Korea Strijders (VOKS), wat erkenning en waardering is. Beide ontbraken schrijnend in de jaren vijftig toen hij en zijn kameraden in Nederland terugkwamen van de Koreaoorlog. Maar Motshagen is blij dat Nederland een inhaalslag heeft gemaakt.


Door: Fred Lardenoye


dagen nadat we hem spreken, staat een afspraak met premier Mark Rutte op de agenda naar aanleiding van diens bezoek aan Zuid-Korea. Dat moet tussen allerlei andere ver- plichtingen door, terwijl Motshagen een ernstig zieke echtgenote heeft en de laatste jaren zelf ook sukkelt met zijn gezondheid. Daarom treedt hij volgend jaar als voorzitter af, nu er eindelijk iemand beschikbaar is als opvolger. Motshagen: “Onder mijn voorzit- terschap zijn de statuten aangepast. Ook kinderen van Koreaveteranen kunnen donateur worden en ook bestuursfuncties vervullen. Dat zijn er al 145. Terwijl er nog maar 300 veteranen lid zijn van de VOKS, elk jaar vallen er zo’n 70 af. Daarom wordt er nu ook voor het eerst een niet-veteraan voorzitter.”


O


Radiotelegrafist Motshagen had net na de oorlog een opleiding tot telegrafist afgerond en wilde eigenlijk bij de KLM gaan werken. Maar uitgerekend op de dag dat hij wachtte op het sollicitatie- gesprek, op 26 januari 1947, stortte een KLM-toestel van gezagvoerder Geysendorffer, met aan boord onder meer de Zweedse erfprins Gustav


12 oktober 2016


ndanks zijn hoge leeftijd is Kees Motshagen (88) nog erg actief als voorzit- ter van de VOKS. Enkele


Adolf, neer bij Kopenhagen. Daarna deed hij nog anderhalve maand de waterstanden voor de radio toen hij hoorde dat er vlieg- tuigtelegrafisten werden gevraagd bij de Koninklijke Marine. “Na een briefje zat ik binnen een paar dagen in Voorschoten op het marinekamp. Dat was mooi, maar minder mooi verliep de keuring in Ypenburg. Ik werd op mijn ogen afgeleurd terwijl ik tot op de dag van vandaag geen bril draag.” Motshagen vermoedt dat er andere motieven een rol speel- den. “Ik was al telegrafist en kenne- lijk wilden ze zelf mensen opleiden daarvoor. In eerste instantie wilde ik weer opstappen, maar ze kwamen met allerlei toezeggingen. Ik hoefde niet naar Nederlands-Indië en zou als telegrafist een eigen boot bij de mijnendienst krijgen. Zo kwam ik twee jaar op Hr.Ms. Zuiderdiep terecht.”


Koreaoorlog Toen in juni 1950 de oorlog uitbrak in Korea zat hij net in Boston om twee voor de marine bestemde schepen op te halen. “De USS Rein- hard en de USS Burrows, die later als de Hr.Ms. De Bitter en de Hr.Ms. Van Amstel voor de Nederlandse marine zouden varen. Ik zag hoe de Amerikanen reageerden op het uitbreken van de oorlog, er vertrok- ken gelijk vliegtuigen naar Korea.”


Toen hij met De Bitter terugkwam naar Nederland, kreeg hij te horen dat hij met de Hr.Ms. Van Galen mee naar Korea moest. “Dat was wel even tegen het zere been, want mijn vrouw was net zwanger. Toen zijn we als de wiedeweerga getrouwd, net voor mijn uitzending op 10 maart 1951.” Hij werd chef van de wacht. “Zes uur op en zes uur af, dat was best zwaar.” Hij maakte ook nog de tyfoon Ruth mee. “Alles aan boord was weggeslagen, de relingen, de sloepen. Ik had in de radiokamer mijn stoel vastgebonden, we maak- ten op een gegeven moment 76 gra- den slagzij! Maar dat hebben we ook overleefd.”


Levens gered De Van Galen had de opdracht om Amerikaanse vliegdekschepen te begeleiden in de Gele Zee. “We hebben ook bombardementen uitge- voerd op Wonsan, de havenstad aan de oostkust. Je ging daar een baai in en op een hoek van 120 graden hoor je te schieten. We voeren daar met drie schepen. De Piet Hein heeft daar nog een keer een trein geraakt.” Tijdens de operaties in de Gele Zee verrichtte Motshagen nog een heldendaad, althans dat beweerde de dominee toen hij vertelde wat hij had gedaan. In de zee voeren ook vissersschepen die bescho-


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65