search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
LIBANONVETERAAN CHRIS KRIZNARIC KRIJGT NA LANGE STRIJD ERKENNING EN WAARDERING ‘Het is goed zo’


Libanonveteraan Chris Kriznaric raakte zijn baan, huis, vrouw en kinderen kwijt voordat de diagnose PTSS werd vastgesteld. Vervolgens voerde hij tien jaar lang met hulp van zijn vriendin Marga een (juridische) strijd voor erkenning. Op 31 augustus ontving Kriznaric het Draaginsigne Gewonden voor het trauma dat hij in Libanon heeft opgelopen. Ook kreeg hij het draaginsigne Nobelprijs VN-militairen, samen met onder anderen zijn oude maatje John de Haan, die hij na 34 jaar terugzag. “Terug uit Libanon ben ik gevlucht naar Duitsland.”


Door: Fred Lardenoye Foto: Jan Peter Mulder


“I


k sta hier met klamme handen”, zegt Libanonveteraan Chris Kriznaric (54) zachtjes. Hij staat op de zonovergoten par-


keerplaats voor restaurant Pekelahof in het Groningse Oude Pekela waar zich op de ochtend van 31 augustus langzaam een groep mensen verza- melt. Een mengelmoes van vetera- nen, militairen in actieve dienst en familie en vrienden van Kriznaric. Voor hem is het de dag waarop hij al zolang wacht. Een dag van eer- herstel. Het is nog even wachten op de gasten uit Den Haag. Namens het ministerie van Defensie KTZ Wolter Sillevis Smitt van de Hoofddirectie


Personeel en als vertegenwoordiger van de Tweede Kamer PvdA-Defen- siewoordvoerder Angelien Eijsink, die later refereert aan het stapelhoge dossier over Kriznaric dat zij in de loop der jaren heeft opgebouwd.


Chris Kriznaric als boordschutter in Libanon in 1981. Foto: privécollectie Chris Kriznaric


Al-Yatun Chris Kriznaric kwam in 1981 ‘als 18-jarig jongetje’ voor zijn num- mer op in Assen en werd opgeleid tot schutter. Tijdens de keuring in Breda was hem al verteld dat hij vermoedelijk naar Libanon zou wor- den uitgezonden. De voorlichting over Libanon beperkte zich tot een filmpje, herinnert hij zich nog goed. “’s Morgens ging je patrouille lopen, ’s middags deed je een bakje thee met de bevolking en daarna kon je gaan surfen met een glas bier erbij. Ik heb helaas geen surfplank gezien, wel aangespoelde lijken van zelf- moordterroristen die de koppels met explosieven nog om hadden.” De dienstplichtig militair kwam in juli 1981 in Libanon terecht op een post bij Al-Yatun. “Later zat ik op een buitenpost waar je overdag vaak alleen was en ’s avonds met twee man. Daar heb ik de nodige inci- denten meegemaakt, ook vanwege de voorbereidingen van Israël op de invasie. Enerzijds was de pro- Israël militie van majoor Haddad aan het provoceren en anderzijds waren er de infiltraties van gewa-


20 oktober 2016


pende PLO’ers. Dat was het meest frustrerend. We pakten ze op en hun wapens werden geregistreerd op het hoofdkwartier. Vervolgens werden ze weer vrijgelaten en kregen ze drie maanden later hun wapens weer terug.”


Gijzeling De meest aangrijpende ervaring maakte hij mee nadat hij met een collega gegijzeld werd door de PLO. “We reden met zijn tweeën rond met een YP en zaten net op een uitkijk- post boven op een berg ter onder- steuning van een patrouille toen ik schaduwen omhoog zag komen. Voordat we konden reageren, waren we door een aantal PLO-strijders omsingeld en werd er een antitank- wapen op ons gericht. Dan schiet er van alles door je hoofd. Ik dacht: nu is het gebeurd.” Uiteindelijk werden ze met hulp van een tolk ontzet, maar het is een van de gebeurtenis- sen die hem nu, bijna 35 jaar later, nog wakker doet schrikken. Na terugkeer uit Libanon, begin 1982, was van enige nazorg geen sprake. “Op het vliegveld werd alleen gezegd dat je moest zwijgen over alles wat je had meegemaakt, ter bescherming van collega’s die er nog zaten.” Hoewel hij zich nog wilde opgeven voor uitzending naar de Sinaï, was het door zijn conflic- ten met meerderen geen optie meer


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65