search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
is het mijn beurt’


Van bakfiets tot brandhaard


The woman with the big bike. Zo werd Inge van der Vorst genoemd gedurende de drie jaar die zij met haar gezin op de legerbasis in North Carolina doorbracht. The big bike was een uit Nederland meegenomen bak- fiets waarin zij haar twee kinderen vervoerde. “Mensen bleven staan om een foto van ons te maken”, vertelt Inge lachend. In haar vlot geschreven boek Van bakfiets tot brandhaard beschrijft zij hoe zij op deze legerbasis, zo groot als de provincie Utrecht, leefde en hoe het haar verging toen haar man Geert, officier bij het Korps Mariniers, vanuit de VS een half jaar naar Afghanistan werd uitgezonden. Want daar zit je dan, alleen met twee kleine kindjes, in een vreemd oord, ver van huis en vooral heel ver weg van vrienden en familie. Goed contact met de buren op de basis was er ook niet echt. Haar naaste buren waren strenggelovig. Geen alcohol, tv of internet. “Moet iedereen zelf weten, ik respecteer die keus, maar zelf ben ik daar niet zo van. Daarom wilde ik daar geen energie in steken. Ik zei alleen hallo en goedendag.” In haar boek beschrijft zij een hilarische situatie met die buren. Wanneer haar auto niet wil star- ten, moet ze hand in hand met hen bidden om de auto weer te laten rijden. De auto start daarna ook nog. Maar ondertussen voelt zij zich wel een vreemde eend in de bijt. “Ik heb weleens gedacht: wat doe ik hier? Moet ik hier nog twee en een halfjaar blijven?”


Naar huis “Ik was voordat Geert wegging heel nuchter, als ik het hier echt niet uithoud, pak ik gewoon het vliegtuig naar huis, dacht ik.” En dat moment kwam ook. “Ik was moe en verdrietig. Ik had last van heimwee, miste mijn fami- lie en vrienden in Nederland. Ik kon niet bij hun feesten en trouwerijen zijn. Mijn 1-jarige dochtertje en 2-jarige zoontje vergden ook heel veel energie. Toen mijn man uit Afghanistan belde, brak ik en barstte in tranen uit. Hij zei dat ik meteen een ticket naar Nederland moest boeken. Ik was gelijk opgelucht. Uiteindelijk ben ik een paar maanden in Nederland gebleven, iets langer dan gepland.” Gelukkig kwam haar man niet lang daarna weer thuis op de basis in North Carolina, waarna ze meteen met de camper op vakantie gingen. “Ik was blij dat ik het niet allemaal meer alleen hoefde te doen. Ik zei tegen Geert: ‘Hier zijn de kinderen, nu is het mijn beurt.’ We hebben het afgesloten en we hebben het er eigenlijk nooit meer over. We zijn geen stel dat ’s avonds met een glas wijn op de bank over gevoelens gaat zitten praten.”


Inge van der Vorst tijdens de presentatie van haar boek, samen met kolonel Frederik Swart, commandant MTC en groepsoudste van het Korps Mariniers. Foto: ministerie van Defensie


VS De lezer krijgt in het boek naast de soms ontroerende en vaak openhartige beschrijvingen van het thuisfront ook heel veel geestige en verrassende beschouwingen over het Amerikaanse leven op de basis voorgeschoteld: de megagrote supermarkten, strikte rituelen met de vlag, wapenbezit en het uitbundig vieren van feestdagen. “Na drie jaar snap ik de keuzes van die Amerikanen veel beter. Ik zou ook best nog weleens terug willen voor een paar jaar. Maar dan zonder dat mijn man op uitzending gaat. Die situatie willen we voorkomen als we in het buitenland geplaatst zijn. Het was ondanks dat het een verrijking is, toch wel een heftige periode. Maar ik ben wel veranderd: ik weet dat ik mijn mannetje kan staan en ik durf hulp in te roepen wanneer het niet goed gaat. Daarom wil ik alle partners aanraden om eens naar de thuisfrontdagen te gaan, ook al ken je er niemand. Het is fijn om met lotgenoten te praten.”


Van bakfiets tot brandhaard. Een jong Nederlands gezin tussen Amerikaanse elitemilitairen – Inge van der Vorst, geschreven door Esther Horsten, QV Uitgeverij, ISBN 9789492435026, zie voor een aanbieding pag. 24.


oktober 2016 17


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65