search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
VOKS-voorzitter Kees Motshagen anno 2016. Foto: Birgit de Roij


Kees Motshagen in 1951. Foto: privécollectie Kees Motshagen


ten werden als ze op de radar van de Amerikaanse marine opdoken en niet reageerden op een radioherkennings- sein. “Zo hebben we heel wat mensen die hun benen misten uit zee opgevist. Toen hebben we de koppen bij elkaar gestoken en afgesproken om ’s nachts telegrafisten bij die vissers aan boord te plaatsen met apparatuur waar wel mee gereageerd kon worden op de waarschuwingssignalen van de Ameri- kaanse oorlogsschepen. Dat heb ik dus verschillende keren gedaan, midden in de nacht. Zo heb ik, volgens de domi- nee, levens gered.”


Burgermaatschappij Na een jaar keerde hij met de Van Galen via onder meer Buenos Aires terug. “Daar heb ik Evita Peron nog gezien. We


maakten een enorme tocht waardoor ik alles bij elkaar anderhalf jaar ben weg- geweest. Aangekomen in Nederland was mijn dochter precies één jaar oud toen ik haar voor het eerst zag.” Over de opvang kan hij kort zijn. “We kregen drie weken verlof en daarna mocht je je weer melden. In tegenstelling tot de landmacht kregen we geen extra bezol- diging want je had getekend om waar ook ter wereld te gaan. We waren ver- kapte vrijwilligers.” Motshagen had in 1953 zijn contract erop zitten en vond het moeilijk om weer te wennen aan de Nederlandse burgermaatschappij. “Ik woonde bij mijn schoonouders in. Die hebben ons wel erg goed opgevangen. Ik had geen werk en mijn schoonvader bood me een baan aan in zijn aannemersbedrijf,


maar dat was niks voor mij.” Na ver- schillende sollicitaties kwam hij bij het Directoraat Materieel Landmacht (DML) in Den Haag terecht. “Dat beviel goed en ik heb er met plezier gewerkt. Daar werd ook mijn belangstelling voor computers gewekt en daarna ben ik overgestapt naar Philips, die hier in Apeldoorn met computers begon. Daar heb ik nog 22 jaar gewerkt totdat ik op mijn 60e met vervroegd pensioen ging.”


Erkenning en waardering Lange tijd was er niets gedaan aan reü- nies van Koreaveteranen totdat generaal Nico Tack en de latere voorzitter kolo- nel Leen Schreuders in 1977 de VOKS oprichtten. “Het heeft lang geduurd voordat er eindelijk wat gebeurde voor Koreaveteranen. Er was geen aandacht


oktober 2016 13


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65