This page contains a Flash digital edition of a book.
Wat neemt u altijd mee in uw plunjebaal?


“Letterlijk mijn gasbrandertje en mijn pergulator waarmee ik altijd de lekkerste koffie kon zetten. En mijn warmwa- terkruik, waardoor ik het nooit koud had. Figuurlijk: mijn liefde voor mensen. Ik ben een gevoelsmens en een posi- tief iemand, volledig in balans en altijd bereid om nieuwe paden te ontdekken. Dat wordt in de militaire wereld niet altijd door iedereen begrepen, maar dat is wie ik ben. Ik ben dicht bij mezelf gebleven en dat voelt heel goed”.


Wanneer was de plunjebaal een zware last?


“Doodgaan of gewond raken van mensen in je werk of privéomgeving went nooit. Ook niet de machteloosheid, dat je daar niets tegen kunt doen, en de leegte die achterblijft.


Kolonel Ludy de Vos: “Veteranen kunnen met elkaar al heel veel opvangen.”


beschikbaar. En dan had ik zo’n twintigduizend vluchtelin- gen in mijn gebied. We moesten toezicht houden, patrouilles lopen en zoveel mogelijk proberen om gevechten tussen de Bosniaks binnen en de Serviërs buiten de enclave te stoppen. Dat hebben we naar eer en geweten gedaan en daar zijn we trots op.”


Gewonden


“Mijn militairen hebben het goed voor de kiezen gekregen. We hebben te maken


gehad met mijnincidenten waarbij onder anderen sergeant Edwin de Wolf zijn been verloor. In totaal raakten meer dan dertig van mijn mensen fysiek dan wel psychisch gewond. Een aantal worstelt er nog steeds mee om weer een normaal leven te kunnen leiden. Ik probeer ze daarbij te helpen waar ik kan, voor velen ben ik nog steeds de kapitein van toen. Commandant zijn stopt niet na de missie, vind ik.”


Stress


“Na Srebrenica kreeg ik last van acute stress. We hadden natuurlijk verschrikkelijke dingen


meegemaakt en ik had zoveel mensonterende dingen gezien. Ik ben beschoten en heb ook een paar keer moeten rennen voor mijn leven. Bij terugkeer merkte ik dat mijn emmer behoorlijk volgelopen was. Ik heb zelf hulp gezocht en ben heel goed geholpen door onze hulpverleningssystemen. Zo heb ik mijn stress ook beter leren reguleren. Daardoor weet ik uit eigen ervaring hoe belangrijk het is om tijdig te melden dat je hulp nodig hebt. Daarom durf ik op dat gebied ook een voorbeeld te zijn naar mijn veteranen toe. En het heeft me in 1996 ook op de functie docent Stress en Trauma op de School voor Vredesmissies gebracht. Ik was al vroeg ervaringsdes- kundige op dat gebied.”


Wat zou u er nu in willen stoppen of uit willen halen?


“Meer tolerantie in onze samenleving. Op het moment dat er vluchtelingen ons land binnenkomen, schreeuwen we gelijk moord en brand. We moeten ons schamen, zo goed als we het hebben in ons landje. Ik heb het niet over for- tuinzoekers, die moeten we zo snel mogelijk terugsturen naar het land van herkomst. Maar iemand die echt heeft moeten rennen voor zijn of haar leven en niet kan leven in vrijheid en veiligheid. Wie zijn wij om die mensen af te wijzen als ze hier een veilig onderkomen zoeken? Ik heb er veel moeite mee dat ik als militair op missie wel de belangen van dergelijke kwetsbare groepen heb moeten beschermen en soms verdedigen met mijn leven en dan in mijn eigen land de tolerantie niet meer terug zie. Ook niet naar elkaar.”


Wat moet een militair standaard in zijn plunjebaal meenemen?


“We krijgen als militairen veel drills en skills aangeleerd, maar er is tijdens de opleiding weinig tijd om jezelf als mens te leren kennen en je gevoel te leren volgen. Dat is jammer, want als niets meer werkt, moet je blind kunnen vertrouwen op je intuïtie, ook als militair. En geef nooit op, dat is geen optie. Of zoals Willem van Lanschot het ooit zo mooi formuleerde: ‘Je verliest pas als je het zelf opgeeft’. Dat zou ik veteranen graag willen meegeven.”


juni 2016 49


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65