This page contains a Flash digital edition of a book.
Mayhew als speciale gast de festi- viteiten door het ontsteken van het bevrijdingsvuur vanuit een hoog- werker: “Jolly good fun!”


Koude rillingen Wat Mayhew nog het meest is


bijgebleven, zijn de verschrikkin- gen waarvan hij getuige was toen zijn eenheid aan het einde van de Tweede Wereldoorlog Duitsland binnentrok. “The horrors did not endear the Germans to us.” Voor de oorlog was hij als sporter een keertje in nazi-Duitsland geweest. “Die erva- ring gaf me toen al een vieze smaak in de mond”, herinnert Mayhew zich. “Iedereen prees Hitlers werk voor het vaderland. Volledige werk- gelegenheid, dat soort dingen. Maar dat kwam natuurlijk vooral door de


‘Ik vertegenwoordig eigenlijk al die anderen’


Kenneth Mayhew voor Hotel De Wereld in Wageningen. Foto: Birgit de Roij


zeer verdiend. Ik vertegenwoordig eigenlijk al die anderen. Wat ik heb ontvangen, dank ik aan hun offers. Dat is een grote eer. Zo eenvoudig is het.” Dat besef, benadrukt May- hew, is ook wat de Ridders MWO zo sterk verbindt. “Als ik hoor wat zij allemaal hebben verricht! I can only stand in awe!” Inmiddels zijn nog vijf Ridders MWO in leven. Daarvan is Mayhew nu de oudste. De majoor b.d. geniet zichtbaar van zijn ‘herboren’ contacten met Nederland. De band is er alleen maar sterker door geworden. Hij woont nu jaarlijks de vergadering bij van de dragers RMWO, volgt de verrich-


tingen van ‘collega-majoor’ Marco Kroon en was ook dit jaar weer pre- sent bij de bevrijdingsherdenkingen, samen met zijn echtgenote Trish en onder begeleiding van kolonel (KMar) b.d. Gerrit Slots, de secretaris van het Kapittel der Militaire Wil- lems-Orde. Deze laatste zorgde ook voor een vip-ontvangst bij aankomst van Mayhew op Schiphol. Mayhew hierover: “Ik werd uit het vliegtuig begeleid en naar een gereedstaande auto van de marechaussee gebracht. De andere passagiers zullen wel gedacht hebben: dat is vast een zware crimineel. Maar wel eentje op leeftijd!” In Wageningen opende


uitdijende wapenindustrie! De rond- leiding die we kregen door een kamp van de Hitlerjugend was heel grim- mig. Hun liedjes gaven me koude rillingen, a very nasty feeling.” Inmiddels is het grote haten volgens Mayhew wel voorbij. De tijd maakt mensen milder. In Normandië ont- moette hij enkele nabestaanden van Duitse veteranen die in juni 1944 probeerden zijn eskadron pantser- wagens van de landingsstranden bij Colleville-sur-Orne te vegen. Lokale Franse organisaties hadden beide partijen bij elkaar gebracht. “Dat was wel een grappig gezicht”, glimlacht Mayhew. “De Fransen hadden een Association Les Amis du Suffolk Régiment opgericht. En ze droegen de stropdas van het regiment. Very amusing.” Mayhew pronkt liever niet met zijn Willems-Orde. Als we hem vragen te poseren voor Hotel De Wereld, loopt zijn vrouw Trish snel naar hun hotel- kamer om de decoratie te halen. In de lobby volgt een geïmproviseerde ‘opspeldceremonie’. Alles in een opperbeste sfeer. RMWO Kenneth Mayhew ten voeten uit.


JUNI 2014 13


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65