20
Vanuit het uitzendgebied
op een positieve manier deel uit van ons dagelijkse bestaan. Ze hebben hun leven op het spel gezet om ons te beschermen en ook op medisch gebied hebben de Nederlanders ons geholpen. De Nederlandse missie heeft ons veel gebracht. In die tijd zijn er bijzondere vriendschappen ontstaan en we huilden als de Nederlandse soldaten werden af- gelost. Het was liefde van twee kanten. Veteranen die Libanon willen bezoeken, zijn dan ook meer dan welkom. We missen ze en we zien ze liever vandaag dan morgen komen. We zullen ons best doen om er dan een bijzonder bezoek van te maken. Het leven in Libanon is op dit moment niet makkelijk. De coronacrisis heeft een grote impact. We bidden iedere dag voor vrede en stabiliteit in ons land.’
Srebrenica, in het dunbevolkte oosten van Bosnië en Herzegovina, ligt in de vallei van de rivier de Guber.
Camil Durakovic uit Srebrenica Vier jaar lang was Camil Durakovic (41) burgemeester van Srebrenica en ontving in die hoedanigheid diverse Nederlandse veteranen van Dutchbat. Veelal emotionele ontmoetingen en het liefste ziet Durakovic alle veteranen van Dutchbat een keer terugkomen, om samen stil te staan bij de slachtoff ers van de genocide. Durakovic heeft de genocide van nabij meegemaakt, als 16-jarige jongen vluchtte hij in 1995 zelf door de bossen bij Srebrenica, ontsnapte aan de dood en emigreerde met zijn familie naar
de Verenigde Staten om in 2005 als afgestudeerd jurist terug te keren naar zijn moederland. In 2012 werd hij een van de jongste burgemeesters in Bosnië, een ambt dat hij vier jaar lang bekleedde, met wisselende emoties. De populatie van Srebrenica bestaat immers naar schatting voor de helft uit ‘Bosniakken’ (Bosnische moslims), de andere helft is Bosnisch-Servisch. Ook de gemeente Srebrenica wordt door de twee in de oorlog rivaliserende etnische groepen gezamenlijk bestuurd. ‘In de gemeenteraad zat ook een aantal oorlogsmisdadigers die nooit zijn veroordeeld’, vertelt Durakovic. ‘Dan is het soms moeilijk om je emoties onder controle te houden, zeker als het over het verleden gaat.’
Emoties Tijdens zijn ambtsperiode organiseerde Durakovic de 20ste herdenking van de genocide, ontving de familie van de omgekomen soldaat Raviv van Renssen en kreeg diverse Dutchbatveteranen op bezoek. ‘Ze waren bij mij heel erg welkom. We bezochten dan het voormalige Nederlandse kamp en het monument, wat veel emotie losmaakte en ook vaak een opluchting voor hen betekende. Dit had veel eerder gekund. Pas tien jaar na de genocide kwamen de eerste Nederlandse veteranen weer in Srebrenica. Wat mij betreft komen alle Dutchbatveteranen naar Srebrenica om hun respect te uiten voor de slacht-
off ers. Het verleden verbindt ons. We delen dit voor eeuwig, tot het einde van de wereld. We kunnen dus maar beter aan goede relaties bouwen, als één familie.’
‘ Het verleden verbindt ons voor eeuwig’
Open houding Durakovic adviseert de Dutchbatveteranen die Srebrenica willen bezoeken wel om vooral met een open houding te komen. ‘Ik snap heel goed dat sommige van deze veteranen trauma’s hebben, maar ze moeten hier niet komen vanwege zichzelf. Het gaat niet alleen om hun verhaal, maar ook om de slachtoff ers van de genocide. Laten we samen rouwen om deze slachtoff ers.’ Daarnaast zou hij graag zien dat Nederland – en ook de Dutchbatveteranen – helpen bij de wederopbouw van Srebrenica. ‘Nederland heeft ook al veel geld gege- ven, maar er is nog zoveel nodig. Voor vijftig euro per maand kun je een kind helpen om naar school te gaan. Het zou een geweldige boodschap zijn als een Nederlandse veteraan een kleinkind van een van de slachtoff ers van de gen- ocide op die manier gaat helpen.’
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109 |
Page 110 |
Page 111 |
Page 112 |
Page 113 |
Page 114 |
Page 115 |
Page 116 |
Page 117 |
Page 118 |
Page 119 |
Page 120 |
Page 121 |
Page 122 |
Page 123 |
Page 124
