Ik heb dit gedicht geschreven vanuit respect voor mijn vriend veteraan Emile (onder andere UNPROFOR) en voor alle andere veteranen die zich inzetten of dat hebben gedaan. Veel mensen weten niet hoe groot de invloed kan zijn van bepaalde missies. Dat dragen ze hun hele leven mee.
De veteraan
Een veteraan zie je niet. Achter zijn masker schuilt vaak verdriet. De militaire cultuur is niet van emoties uitspreken. Er is wel aandacht hoe je iemands wil kunt breken. Een veteraan vecht voor de vrijheid van het vaderland, en zet zichzelf volledig aan de kant. Een militair is volledig toegewijd en komt in actie zonder twijfelachtigheid. Je ziet niet dat de veteraan wekenlang niet kan slapen, en zich soms van ellende bij elkaar moet rapen. Je ziet niet welke beelden steeds weer bij ze langs komen. Die beelden zorgen voor heftige nachtmerriedromen. Wij vinden een veteraan een vanzelfsprekendheid, en beseffen niet het belang van deze activiteit. Zonder hun inzet zouden we niet in vrede kunnen leven, waar zij zelfs hun leven voor willen geven. Dat is dus een kostbaarheid, en dit vraagt om dankbaarheid. Dat kennen wij Nederlanders vaak niet. Dat is helaas nog een onbekend gebied. De VS is een goed voorbeeld van hoe het nog iets beter kan. Een veteraan krijgt meer respect dan de gewone man. Daar kan Nederland van leren, Om veteranen te leren eren.
