NAAM Jan van Houts


MISSIE Nederlands-Indië


FUNCTIE Verkenner


Jan van Houts


mitrailleursnest N


Op wacht in een


a een opleiding in de kazerne in Amersfoort werd ik ingedeeld in het 41ste Zelfstandig Verkenners Eskadron, genaamd de Huzaren


van Boreel onder leiding van ritmeester De Kat-Angelino. We werden ingescheept en Rotterdam voor de lange reis. Ik was 18 en een volkomen jochie. De reis voerde ons met de trein naar Bandoeng. Vandaar gingen we met vrachtwagens naar Kertasari in de bergen. Hier brachten we de eerste nacht door. In een vreemd land, in een vreemd bed, met bedwelmende geuren van tropische bloemen, fruit en houtskool. Rond middernacht word ik uit mijn bed geklopt. ‘Huzaar Van Houts, direct aankleden, buiten aantreden met schietklaar geweer (Lee Enfield, red.). U staat op wacht.’ Ik word naar een veraf gelegen mitrailleursnest gemarcheerd en krijg daar mijn instructies: ‘Hou de omgeving in de gaten’. En weg was het onderdeel. Daar stond ik, moederziel alleen in die voorpost. Pikdonker, en om mij heen allerlei niet-definieerbare geluiden. Ik poepte bijkans in m’n broek van de spanning.


een roodachtig licht in


Opeens ... mijn vizier


En dan. Opeens ... een roodachtig licht in mijn vizier. Jeminee, wat is dat nou? Het lichtje verdwijnt en komt even later weer opdagen. Iets naar links, en wat dichterbij. Nondepie, wat nu? Weer verdwijnt het lichtje, nu ietsje naar rechts, en weer dichterbij. Wat moet ik doen? De spanning wordt te groot. Ik laad mijn geweer en los een schot af, gericht op dat lichtje. Het resultaat is overweldigend. Sterke lampen flitsen aan, de sirenes galmen over het heuvelachtige terrein. Wat een lawaai, wat een rumoer. De officier komt toegesneld en vraagt wat er aan de hand is. Ik leg uit dat een plopper (scheldwoord voor


een Indonesiër, red.) het kampement


naderde in een dreigende houding. De officier: ‘Je hebt geprobeerd een vuurvlieg neer te knallen met een geweer. Je bent op rapport. Morgenvroeg tijdens het appel hoor je meer.’ Dit was het droevige eind van mijn eerste nacht in Java. Ik snap nog steeds niet dat ik de hele missie er levend vanaf heb gebracht.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119  |  Page 120  |  Page 121  |  Page 122  |  Page 123  |  Page 124