NAAM George Dittmar


MISSIE Nederlands-Indië


FUNCTIE Chauffeur


George Dittmar


Excuses aan alle Indië- veteranen


Opgeschreven door Mia Dittmar, dochter. E


en verhaal van mijn vader, dat mij heel diep heeft getroffen, kwam pas naar buiten in de laatste jaren van zijn leven. Hij vertelde dat hij bij een


slootje kwam. En daar – aan de overkant, op een paar meter afstand – stond plotseling een jonge Indische vrijheidsstrijder, bajonet op het geweer. Daar stonden ze, beiden geschrokken. Beiden probeerden razendsnel een inschatting te maken van de situatie: is de ander alleen of is hij er één van velen? Nederlandse militairen kenden allemaal de verhalen van de gruwelijke verminkingen en de verschrikkelijke dood, die hen te wachten stonden als ze gevangen werden genomen. ‘Bewaar de laatste kogel voor jezelf’, was dan ook het advies. Minutenlang staarden ze elkaar aan ... totdat ... ze beiden salueerden, zich omdraaiden, en wegliepen. Goede afloop, toch een trauma!


Een andere herinnering: mijn vader was ‘de wal op’ en ontmoette op een terras een paar Indische dames, waarmee hij in gesprek raakte.


Plotseling kwam de politie, die de dames arresteerde. Mijn vader vertrouwde de situatie niet en stond erop om mee te gaan naar het politiebureau. Daar vertelde een agent hem dat de vrouwen waren gearresteerd, omdat zij militairen mee naar huis hadden genomen en hen daar hadden vermoord. Goede afloop, toch een trauma!


De koning heeft nu, na 75 jaar, excuses aangeboden aan het Indonesische volk voor het geweld van Nederlandse zijde tijdens de onafhankelijkheidsoorlog. Op excuses van de Indonesische regering hoeven onze veteranen niet te rekenen. Maar het zou de Nederlandse overheid sieren om, al dan niet in de persoon van de koning, excuses aan te bieden aan de veteranen. Voor het geweld waaraan zij zijn blootgesteld, als gevolg van de beslissingen van de Nederlandse overheid. Zelfs postuum – vele Indiëgangers leven immers niet meer – zou dat erg helend kunnen werken.


Er is geen oorlog zonder geweld. De ver- antwoordelijkheid ligt bij de regering. Ik ben trots op mijn vader en ik ben trots op alle Indiëveteranen voor hun inzet.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119  |  Page 120  |  Page 121  |  Page 122  |  Page 123  |  Page 124