095


Toch blijf ik het idee van Ford op zich wel goed vinden. Het is een laatste redmiddel. In mijn persoonlijke omgeving ken ik een mevrouw, intussen op gevorderde leeftijd, die als meisje van 17 exact zo’n ongeval over- kwam. Hierdoor zit zij voor de rest van haar leven met een dwarslaesie aan een rolstoel gekluisterd. Bedenk even wat voor impact dat ook heeft/had op de levensverwachting van een vlotte, leuke en enthousiaste jongedame. Dat ongeval is nu bijna zestig jaar geleden gebeurd, dus het is wat gek om nu te zeggen dat het typisch iets is van deze tijd. Natuurlijk, dat is slechts één voorval, één


mensenleven dat in één klap totaal veran- derde. Als die LED-jes in Ford-buitenspiegels worden ingevoerd en al die LED-jes bij elkaar slechts één zo’n ongeval kunnen voorkomen, dan is het wat mij betreft al ruimschoots de moeite waard. Bart van den Acker, autojournalist


Specialistenwaarde Onderstaande brief kwam niet op de redactie als reactie op een artikel in Arts en Auto, maar als reactie op een trend die de schrijfster in de samenleving bespeurt als het gaat om de waardering voor en het imago van medisch specialisten.


De politiek moet rigoureus ingrijpen om te voorkomen dat de zorgkosten in de komende twintig jaar verdubbelen. Die dringende oproep staat in een ambtelijk advies aan het kabinet, opgesteld vóór het uitbreken van de coronacrisis. Ik refereer hierbij aan een artikel in de Volkskrant van 22 april jl. Laten we beginnen te melden dat wij


door te bezuinigen, o.a. in de ontwikkel- kosten van een vaccin tegen SARS, de ellende van corona deels over ons zelf hebben afgeroepen. We hadden veel ver- der kunnen zijn in de ontwikkeling van een vaccin als we hierin geïnvesteerd hadden en daarmee heel veel zorgkosten kunnen besparen, maar bovenal ook menselijk leed. We schreeuwen van de daken dat we


zo trots zijn op onze helden door geza- menlijk te klappen, de kerkklokken te luiden, de zorgmedewerkers te voorzien van bloemen en andere attenties. Maar als het gaat om een financiële waarde- ring dan geven we niet thuis. Het liefst schoppen we dan weer aan tegen de beloning van de specialisten, want in de ogen van velen zijn zij de grote boosdoe- ners van onze zorgkosten en daar moet


tegen opgetreden worden. Voor alle duidelijkheid: de kosten van de specialis- ten bedragen nog geen 4 procent van de totale zorgkosten. De specialist heeft een studie van


minimaal 12 jaar gevolgd alvorens als zelfstandig specialist te kunnen functi- oneren en daarmee het veel besproken salaris te gaan verdienen. De laatste jaren is er al constant bezuinigd op hun salaris en ik ben ervan overtuigd dat de grens bereikt is. Ten tijde van de coronacrisis worden


zij ingezet buiten hun eigen specialis- me en comfortzone. Uiteraard geldt dit voor alle mensen in de zorg en gelukkig is men ervan overtuigd dat de groep zorgverleners in de verpleging een salarisverhoging moeten krijgen van 5 procent. De ziektekostenverzekeraars geven hiervoor echter geen financie- ring aan de werkgevers. Helaas moeten de ziekenhuizen dit dus uit eigen zak betalen en hierdoor zijn er instellingen die deze kostenverzwaring financieren door te bezuinigen op scholing, maar zelfs wordt er geopperd dit te laten betalen door de specialisten, wederom met het argument dat zij toch al zoveel verdienen. Niet onvermeld moet blijven dat de


productiedruk binnen de zorg is toe- genomen, omdat onze maatschappij tot een consumptiemaatschappij is gewor- den, waarin men veelal verwacht te krijgen wat men wenst op het zelf gewenste tijdstip. Met als gevolg druk- kere ziekenhuispoli’s en veel drukkere diensturen. Ook de mondigere patiënt (internet!) en de uit de USA overgewaaide claimcultuur maken de zorgverleners defensiever en leiden tot meer onderzoe- ken, tot langere wachttijden en per saldo tot duurdere zorg. Laat ons eindelijk eens de waardering


naar onze specialisten echt uitspreken en ervoor gaan dat zij hun eigen onder- neming mogen behouden, net als zoveel anderen. Specialisten zijn als zelfstan- digen zelf onder meer verantwoordelijk voor hun pensioenopbouw, hun arbeids- ongeschiktheids- en hun aansprakelijk- heidsverzekering, hun scholing, enz. Kosten die voor mensen in loondienst niet in de salarissen weerspiegeld worden, omdat zij door de werkgever in belangrijke mate betaald worden. Alleen salarissen vergelijken is daarmee een vergelijking van appels met peren. Nooit wordt er gesproken over de hoge


salarissen van bijvoorbeeld bankdirec- teuren en andere grootverdieners, maar besef wel dat de verantwoordelijkheid die een arts tijdens zijn/haar werk draagt misschien wel vele malen zwaar- der weegt dan die van de bankdirecteur. Aan u de vraag wat het zwaarst weegt als het om uzelf of uw familie gaat. In het verleden is onder meer ge-


poogd op zorgkosten te besparen door de zorgverzekeraars contracten met zorgverleners af te laten sluiten en aldus de zorgverlening te reguleren. Nu blijkt dat deze door de overheid opgelegde marktwerking niet tot besparing leidt, zou het fundamentele recht om zelf een zorgverlener te kiezen weer hersteld kunnen worden. Echter op hun kruis- tocht naar besparing zijn de ambtenaren nu van plan hun pijlen wederom op de vrijgevestigde specialisten te richten, door voor te stellen enkel die zorg te vergoeden die door artsen in loondienst geleverd is. Wordt het niet tijd dat er bezuinigingsmaatregelen worden doorgevoerd op het almaar uitdijende en kostenverslindende ambtenarenap- paraat en de miljardenwinstmakende ziektekostenverzekeraars? Boeren en leraren protesteren op het


Malieveld en leggen onze economie deels plat om hun eisen kenbaar te maken. Beseft men wel wat er zou gebeuren als artsen hun werk neerleggen omdat ook bij hen de grens bereikt is? Wat als meer- dere specialisten failliet gaan als gevolg van de voorgestelde bezuinigingen en zij vervolgens van werk veranderen? Dan wordt ons hele gezondheidssysteem platgelegd, met alle gevolgen van dien. Vooralsnog zijn zij te plichtsgetrouw om dit te laten gebeuren, maar ik pleit ervoor dat wij als zorgafnemers meer respect krijgen voor onze artsen, ook in financiële zin. Op dit moment roepen we allemaal: BLIJF GEZOND! Hiermee is mijns inziens het antwoord dus al gege- ven. Kortom: Koester onze specialisten en laat ze in hun waarde! E. van der Linden


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108