is beangstigend, maar dat geldt eigenlij k voor alles om je heen. Ik heb letterlij k di- verse medepatiënten zien sterven. Moe- derziel alleen. Op een gegeven moment mocht ik na een negatieve COVID-test eindelij k naar de gewone ic. Daar zag ik voor het eerst mij n vrouw weer. Eerder hadden we contact via videobellen, maar dat was frustrerend, want je kunt niet praten, ik moest alles zeggen door op een letterkaart te wij zen.” Op beide ic’s ontving Masselink fysio-


therapie om weer op de been te komen. Letterlij k, want hij kon niet meer lopen. Pas op de reguliere ic werd de beade- ming gestaakt en daarna de ondersteu- nende zuurstof afgebouwd. “Daar heb ik nog twee weken gelegen. Er was een plaats in een revalidatiekliniek, maar om daarheen te kunnen, mocht ik niet meer afhankelij k zij n van zuurstof. Dat afbouwen en ook het fysieke activeren verliepen moeizaam. Zodra ik ook maar enige activiteit ondernam, zakte mij n saturatie weer. Tij dens mij n laatste week op de ic werd ik ineens extreem benauwd toen men mij op mij n zij legde. Direct werd een scan gemaakt en daar- uit bleek dat ik in beide longen embolie- en had. De bloedverdunners werden op- gehoogd en vanaf dat moment ging het steeds iets beter. Vervolgens ben ik over- geplaatst naar de longafdeling, waar ik nog anderhalve week heb gelegen. Tegen de tij d dat ik naar de revalidatiekliniek ging, kon ik zo’n 30 meter lopen met een rollator. Het is echt onvoorstelbaar, dat je op het ene moment een gezonde man bent en op het andere moment niet meer kunt lopen. Ik sportte twee à drie keer in de week, rookte al negen jaar niet meer, dronk zeer bescheiden en leefde gezond. En ineens pakt zo’n virus je en is er niets meer van je over.” Tij dens de drie weken in de revalida-


tiekliniek herstelde de verpleegkundige vrij snel. Of tenminste, dat leek zo te zij n, want eenmaal thuis, merkte hij dat hij nog lang niet de oude niet was. “Er is mij verteld dat ik minstens een jaar moet uittrekken voor mij n herstel en dat het nog onduidelij k is of dat herstel vol- ledig zal zij n. Dat vind ik enorm lastig, normaal sta ik als verpleegkundige aan


het bed en nu ben ik de patiënt. Het is moeilij k om de balans te vinden tussen inspanning en rust. Ik word dan ook geregeld teruggefl oten door mij n lij f.” Ook in psychische zin heeft de afgelo-


pen periode sporen nagelaten. Masselink vertelt dat hij het nieuws rond COVID-19 zoveel mogelij k mij dt, omdat hij dat te confronterend vindt. “En ik ben echt heel huiverig voor wat ik nu in de maat-


‘Normaal sta ik als verpleegkundige


aan het bed en nu ben ik de patiënt’


schappij zie gebeuren”, zegt hij . “Ik weet wat COVID aan kan richten en wat zo’n ic-opname doet. Gelukkig kan ik het navertellen, maar als je ziet dat ik nu 13 weken verder ben en nog steeds zo ver van mij n oude niveau, dan denk ik echt dat veel mensen te onvoorzichtig zij n. Dat virus kan zo weer opvlammen.” Masselink en zij n vrouw weten niet


hoe en waar zij besmet zij n geraakt en wie van hen het eerst besmet was. Er wa- ren achteraf gezien wel ‘gewone’ zieken in de werk- en leefomgeving, maar er werd niet getest, dus het blij ft onduide- lij k. “In ieder geval werd niemand zo ziek als ik, niemand op onze afdelingen en niemand in onze omgeving”, zegt hij . “We zullen het nooit precies weten. Wat ik wel weet, is dat ik zonder bescher- ming werkte.” Inmiddels leeft het gezin van dag tot


dag. De ene dag is beter dan de andere en Masselink wil graag weer aan het werk, maar denkt er nog maar niet te veel over na. Alle energie gaat naar het werken aan lichamelij k herstel en dat werpt zij n vruchten af. “Deze week ga ik op bezoek op de ic waar ik lag”, zegt hij . “Ik neem mij n petje diep af voor wie daar werken. Toen ik met ontslag ging, heb ik ze be- loofd dat ik de volgende keer zelfstandig lopend binnen zou komen. Dat gaat deze week dus gebeuren en ik denk dat ik daar heel blij mee mag zij n.”


<


ZWiC


Onlangs ontving Mike Masselink een uitkering van de stichting Zorg na Werk in Coronazorg (ZWiC) die is opgericht om zorg- professionals die COVID-19 had- den en op een ic zijn verpleegd (of hun nabestaanden) fi nancieel te ondersteunen met een een- malige bijdrage. Kent u of bent u zo’n zorgprofessional of nabe- staande, meldt u zich dan aan via zwic.nl, zie ook pagina 8.


ZWIC Stichting


Zorg na Werk in Coronazorg


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108