014 Interview


“Niks is erger dan thuiszitten en duimendraai- en. Ik ga goed als er prikkels zijn. Dan kom ik in een flow.” Dat de medisch-specialistische vervolgop-


leiding een tijdje stilligt, is in de ogen van Verhulst niet zo’n probleem. “Er wordt op indi- vidueel niveau gekeken wat een aios heeft gemist en wat diegene daarvoor kan terugkrij- gen. Maar ik denk dat de meesten tijdens deze pandemie meer hebben geleerd dan ooit. Het is heel dubbel, maar deze crisis verrijkt je ook als jonge dokter.” De belangrijkste les die zij heeft geleerd? “Dan ga ik voor een levensles. We heb- ben een beeld van ons leven, van onze carriè- res, van de gezondheidszorg. Maar we hebben nu ervaren dat alles plotsklaps kan veranderen. Dat het leven niet maakbaar is.” En na een zeld- zame stilte voegt ze daaraan toe: “Deze crisis heeft óók hoop gegeven. Dat er wél flexibiliteit en beweging zit in onze van oudsher conserva- tieve, langzaam veranderende sector.” Zo ziet Verhulst dat er momenteel avond-


poli’s worden gedraaid om uitgestelde zorg in te halen. Het sluit aan op het idee dat ze eerder in een column opperde: dokters zeven dagen per week inroosteren, in shifts van vier of vijf dagen. “Zo kun je tegemoetkomen aan de wens van dokters die parttime willen werken. We kunnen efficiënter gebruikmaken van de overhead én voor de patiënt is het beter, want de wachtlijsten worden korter. Veel patiënten zullen bovendien blij zijn met een afspraak op zaterdag in plaats van woensdagmiddag.”


Proefballon Hoewel ze dit nog steeds een ‘interessant idee’ vindt, heeft het (voorals)nog geen navolging gekregen. “Het is makkelijk om een proefbal- lon op te laten, maar om het verder te brengen, heb je een kartrekker voor langere tijd nodig. Ik ben meer een opstarter dan een doortrekker. Ik kan en wil ook niet alles zelf oppakken. Deed ik in mijn studententijd wel: alles was leuk én goed voor het cv. Maar door schade en schande ben ik erachter gekomen dat je beter een paar dingen goed kunt doen dan tien dingen half. Ik heb nee leren zeggen. Wat vind ik écht leuk en wat vind ik belangrijk op een bepaald moment? Ook al is dat carrièretechnisch niet altijd de beste keuze. Zo heb ik vorig jaar minder projec- ten opgepakt, omdat ik trainde voor een mara- thon in Schotland.” Verhulst is al in opleiding. Wie zich nog in de


kijker moet spelen voor een opleidingsplek kan zich dit soort keuzen mogelijk niet permitteren. “Dat promoveren voor veel plekken een on- uitgesproken criterium is, vind ik jammer. Al moet ik daarbij zeggen: dat komt wel uit de mond van een dokter die niet is gepromoveerd. Maar ik geloof oprecht dat je beter per persoon


kunt kijken waar de toegevoegde waarde ligt, dan jonge dokters blind een promotietraject in te sturen om te kijken hoe ver ze bereid zijn te gaan voor een opleidingsplek.”


CURRICULUM VITAE


Anna Verhulst (1991) geboren in Utrecht


2010-2016


opleiding geneeskunde, Universiteit Maastricht 2011-2013


honours programme in international health,


Universiteit Maastricht 2014-2015


columnist bij Observant 2015


verschijning van de bundel


Het is wit en staat in de weg (tweede druk in 2017) 2014-2016


algemeen bestuurslid


De Geneeskundestudent, KNMG, Utrecht 2015-2016


voorzitter studentenwerk- groep, Platform Medisch Leiderschap, Utrecht 2016-2019


columnist bij LAD Magazine 2017


anios interne geneeskunde, Meander Medisch Centrum, Amersfoort 2017-2019


voorzitter en medeoprichter Stichting Dokters in Debat, Utrecht


2017-heden


opleiding interne genees- kunde, UMC Utrecht 2017-heden


aios interne geneeskunde,


Meander Medisch Centrum, Amersfoort 2018-heden


lid Raad van Advies bij Medisch Contact 2019-heden


columnist bij Medisch Contact


Instagramwaardig Vindt Verhulst dat er te veel wordt gevraagd van aankomende en jonge dokters? “Ja en nee. De druk in ons werk kan inderdaad heel hoog zijn. Maar het zit ‘m voor een deel ook in onszelf. In onze generatie. We zijn een stel strebers. We denken alles te moeten kunnen. Op professi- oneel vlak, maar ook privé. Op social media geven we elkaar het gevoel dat elke dag Insta- gramwaardig moet zijn. Dat we alles moeten kunnen, begint al bij de decentrale selectie voor de geneeskundeopleiding: op die manier selec- teer je studenten die een hoger risico hebben op een burn-out.” Zelf wordt Verhulst na het vwo afgewezen


voor de decentrale selectie en uitgeloot met gemiddeld een 7.9. “Dat is demotiverend. Alsof je niet goed genoeg bent.” Na een jaar geld verdienen bij de Belastingdienst en reizen door Australië, is het lot haar wel goedgezind. De Utrechtse geniet van haar studententijd in Maastricht. De geneeskundeopleiding bevalt. Ze doet er van alles naast en leeft het studen- tenleven. Maar na de bachelorfase verandert er wat. “Ik vond de coschappen reuze interessant, maar voelde me heel nietig. Als ik de artsen en arts-assistenten bezig zag, dacht ik: wow, dit kan ik nooit.” Ze schrijft er columns over voor de Maastrichtse universiteitskrant Observant, waarbij ze laat zien over een vaardige, beel- dende pen te beschikken. Een selectie van de columns is gebundeld, met de toepasselijke titel: Het is wit en staat in de weg. Inmiddels zit Verhulst in het derde jaar van haar opleiding tot internist en heeft ze niet meer het gevoel in de weg te staan. “Ik ben inmiddels wel gerustge- steld”, lacht ze. “Het is nu wit en wervelt in het rond. Al was het de voorbije maanden: wit in een wervelstorm.” Als ze haar witte jas heeft uitgetrokken,


nestelt Verhulst zich nog altijd graag achter haar laptop om te schrijven. Naast haar co- lumns voor Medisch Contact volgt ze momenteel een onlinecursus verhalende journalistiek van tien weken. Haar liefde voor het geschreven (en gesproken) woord komt ook tot uiting in Dokters in Debat, een stichting die ze in 2017 opricht met collega-arts Judith Voogt. “Er worden op hoog niveau beslissingen genomen over de gezondheidszorg. Maar veel artsen zijn zo druk met hun dagelijks werk, dat ze pas wakker lijken te worden als de wetgeving vastligt en ze de gevolgen merken op de werk- vloer. Dan is beleid lastig bij te sturen. Met de stichting wilden we collega’s betrekken bij het


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108