020 COVID-19


zorg op alle niveaus hebben ingericht. Ik hoop dat we daar lessen uit trekken en dat we gaan naar een nieuwe situatie waarin we het goede kunnen vasthou- den en versneld afscheid kunnen nemen van wat beter kon en kan. Minder patiënten zien, maar meer tij d voor ze nemen, blij kt bij voorbeeld veilig te kun- nen. Dat zou ik graag behouden.”


Gedwongen door de COVID-19-crisis ging apotheker Nitika Chouhan in maart ondanks haar bevallingsverlof weer aan het werk. Een aantal maanden later is het nog steeds alle hens aan dek in haar drie apotheken in Amstelveen. “De maatschappij is aan het norma-


liseren, maar wij kunnen dat nog niet goed aan. Waar de huisarts de deur dichtdeed na de uitbraak, bleef de apo- theek gewoon open. Gevolg was dat wij veel telefoontjes kregen van patiënten die de huisarts niet konden bereiken en dus maar naar ons belden. Of ze kwa- men langs, soms zelfs met verdachte klachten. De druk op de apotheek nam toe, terwij l onze bezetting afnam. We hebben een aantal ‘coronagevallen’ ge- had onder het personeel. Een aantal ver- denkingen van corona ook, maar toen deze collega’s zich wilden laten testen, kregen ze te horen: de testen zij n voor zorgverleners, niet voor het apotheek- team. Later kon het wel, maar dat we in eerste instantie niet als zorgverleners werden gezien, vond ik heel kwalij k. Op een bepaald moment waren er


nog maar twee collega’s aan het werk op een locatie waar we normaal met vij f mensen zij n. De bezetting is nu wel weer iets beter, maar nog steeds niet op het normale niveau. En nu de reguliere zorg weer op gang komt, sturen huisartsen en medisch specialisten massaal receptu- ren, waardoor de drukte alleen maar toeneemt. Er staan veel patiënten buiten te wachten. Omdat we anders de drukte niet


aankunnen, maken we nog steeds alleen spoedrecepten klaar in de apotheek. Andere recepten kunnen patiënten twee dagen later ophalen. Sommigen hebben daar begrip voor. Anderen gaan een discussie aan. Dat is weleens lastig. Helemaal als dat je tien minuten kost, want die tij d kunnen we zoveel beter gebruiken.”


“Toen we elkaar begin april spraken, waren we nog in volle voorbereiding op wat mogelij k ging komen”, herinnert Pol Stuart (44) zich. De SEH-arts en bestuurslid van de Nederlandse Ver- eniging van Spoedeisende Hulp Artsen (NVSHA) in regio Rij nmond meent terugkij kend dat de alarmsignalen goed en tij dig zij n onderkend. “We zij n als een dolle gaan opschalen op allerlei manie- ren. Wat betreft mij n ‘eigen ziekenhuis’ Franciscus Gasthuis & Vlietland, stopten wij al vroeg electieve zorg om corona- afdelingen in te richten. Als SEH legden we een grote ‘COVID-straat’ aan met tenten en CT-scanners. Medio juni heb- ben we dat allemaal weer afgebroken en opgeruimd. Stuart stelt dat in zij n omgeving geen


tekort aan beschermingsmaterialen is geweest en heeft in zij n directe omge- ving geen ernstig zieke collega’s gehad. “Wel was het een uitdaging om de steeds


‘Kan zomaar gebeuren dat de omzet van jouw


goed draaiende praktijk helemaal wegvalt’


wisselende COVID-protocollen bij te hou- den. Maar we hadden altij d het gevoel dat we het aankonden en onder controle hadden, ook op de ic’s. Ik heb, in tegen- stelling tot gevallen buiten de corona- tij d, niet meegemaakt dat er voor mij n patiënten geen plek op de ic was. We hebben daar met z’n allen een behoorlij k prestatie geleverd.” Wat we bij een eventuele tweede golf


niet meer zullen meemaken, is dat gedoe over welke schorten en maskers en welke protocollen. Onze microbiologen weten dat nu. En de ij zeren voorraad zoals dat heet, is nu grotendeels aangelegd.” Stuart is zeer te spreken over de samen-


werking tij dens de crisisweken. “De NVSHA en de Federatie Medisch Specia- listen (FMS) hebben gezamenlij k op een prettige manier een aantal goede proto- collen gemaakt.” Binnen de SEH werkte de onderlinge communicatie via onze in- terne kanalen prima. Inhoudelij ke sa- menwerking in plaats van concurrentie,


een actueel thema, heeft ons heel veel goed gedaan. Dat was goud waard.”


Tandarts Rob Barnasconi (58): “En dan zegt de minister-president als antwoord op een vraag van een journalist na een persconferentie: ‘ja, de tandartsen en mondhygiënisten mogen open, die hoefden niet dicht, dat wilden ze zelf…’ Wat hij had móeten zeggen is: ‘een groot compliment voor de mondzorg. Zij hebben zélf de verantwoordelij kheid genomen om hun praktij ken te sluiten en alleen open te zij n voor spoedgeval- len. Zij hebben bewust gewacht tot IGJ, RIVM en VWS het groene licht gaven om weer helemaal open te gaan. Groot respect daarvoor!’ Een gezonde mond bevat een miljard


bacteriën. We zij n in de mondzorg gewend om onze patiënten te behande- len met alle voorzorgsmaatregelen die daarbij horen. De extra maatregelen om de route van patiënten goed te bepalen en de triage extra aan te scherpen, waren goed te implementeren. Patiënten rea- geerden echt enthousiast; het bezoek aan de tandarts werd ervaren als een ‘uitje’. Na enkele dagen ‘proefdraaien’ kwam algauw de gang er goed in en voelde het heel vertrouwd. We plannen rustig; met genoeg tij d


om de patiënten goed te informeren en de behandelkamer weer helemaal klaar te maken voor de volgende patiënt. In de tandheelkunde geneest eigenlij k niets, het wordt bij uitstel alleen maar erger. We hebben dus een forse inhaalslag te maken. Het belangrij kste is dat we onze patiënten op alle mogelij ke manieren goed informeren en dat we goed zorgen voor onze medewerkers. Het is voor ie- dereen een spannende tij d geweest waar- in we meer dan ooit hebben beseft dat we naast zorgverlener ook écht ondernemer zij n. Het kan dus zomaar gebeuren dat opeens de omzet van jouw goed draaien- de praktij k helemaal wegvalt. Wat je dan voelt, is onbeschrij felij k. De verantwoor- delij kheid voor je patiënten en medewer- kers is groot. Ik hoop dat nooit meer mee te maken, maar ik besef dat er meer vi- russen zij n in deze wereld die zich niets aantrekken van grenzen. Onze beroeps- groep en onze praktij ken zij n helemaal voorbereid op welke bacterie of virus dan ook en daar ben ik apetrots op!”


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108