012 Interview


Aios en schrijfster Anna Verhulst


H ‘We zijn een


aar huisgenoot slaapt. “Schattig is ze, hè?”, zegt Anna Verhulst (28). “Macaron is een taaie. Tweeënhalf jaar oud al. Dat is hoogbejaard voor een hamster.” De internist in opleiding deelt graag haar voorliefde voor ham-


sters. Ook met collega’s in het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Ze overspoelt ze met foto’s en filmpjes van Macaron. Trots: “Ze komt braaf als ik haar roep.” Terwijl de bejaarde hamster vanochtend in


haar kooi rondscharrelde, voerde Verhulst een sollicitatiegesprek. Via Skype met iemand van Stichting Bootvluchteling die hulp biedt in vluchtelingenkampen in Griekenland. In okto- ber onderbreekt de aios haar opleiding voor zes maanden. Het wás de bedoeling een bijzondere reis te maken. Een wandeling van 3.000 kilome- ter dwars door Nieuw-Zeeland, maar vanwege COVID-19 gaat die trip niet door. Toch hoopt Verhulst nog ‘een reisje te kunnen maken’ in het najaar. “Rugzak op, drie weken de bergen


stel strebers’


Ze werd bekend met haar bundel Het is wit en staat in de weg over haar belevenissen als coassistent. Maar nu Anna Verhulst in het derde jaar van haar opleiding tot


internist zit, ‘wervelt ze in het rond’ in haar witte jas. “Al was het de voorbije maanden: wit in een wervelstorm.”


in, back to basic. Heerlijk!” Maar ze wil zich óók nuttig maken. “Op Lesbos zitten meer dan 20.000 vluchtelingen op elkaar gepakt in kamp Moria, dat is berekend op drieduizend man. On- voorstelbaar toch? Ik denk dat ik daar in deze fase van mijn carrière zeker iets kan bijdragen. Ook als er COVID-19 uitbreekt.” Op het moment van spreken is dat (nog) niet


het geval, maar als de pandemie het kamp bereikt, zitten de vluchtelingen als ratten in de val. “Dan is het prettig dat er dokters zijn die dit ziektebeeld eerder hebben gezien en ervaring hebben met triage.” Die ervaring heeft Verhulst. Haar opleiding


wordt plotseling stilgelegd als de eerste CO- VID-19-patiënten in maart worden opgenomen. Omdat ze eerder op de Amersfoortse ic heeft ge- werkt, is ze een van de eerst aangewezenen om bij te springen. “Lange diensten in beschermen- de pakken, een indrukwekkend ziektebeeld dat we niet kennen, heel zieke mensen en geen familie erbij: het was pittig.” Maar de internist in spe is blij dat zij iets kán doen in die periode.


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108