search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Sulawesi (zie Checkboek 10-2017) en op internet zijn er meerdere interviews naar aanleiding van haar boek versche- nen. In haar boek is een aantal pagina’s gewijd aan mijn vader. Hier wordt mijn vader o.a. neergezet als massamoorde- naar, bigamist en pleger van meineed. Dit heb ik door een onpartijdige onder- zoekster laten onderzoeken (resultaat is in het bezit van de redactie van Check- point en het Veteranenloket). Door het bovenstaande ben ik wat die- per gaan spitten naar de achtergrond/ acties van de schrijfster en kwam het volgende fragment uit een interview tegen, uit het Eindhovens Dagblad van 6-8-2017. In dit interview werd deze vraag gesteld: ‘Je zet de Nederlanders neer als meedogenloze moordenaars, die overal dood en verderf zaaien. Maar hoe zat het met de Indonesiërs: vast ook niet allemaal lieverdjes?’ Haar antwoord: ‘Het is lastig iets over het Indonesische verzet te zeggen, want er is weinig gearchiveerd. Natuurlijk gebeurde er aan hun kant ook veel, maar dat was meer van het kaliber ‘pesten’. Ze waren erg slecht bewapend. Natuurlijk, er viel ook wel ’s een dode aan de Nederlandse kant, maar dat staat in geen verhouding tot wat de Neder- landers hebben aangericht. Ik heb het dan wel specifiek over het eiland Sula- wesi en over de periode vanaf 1946, na de Bersiap-periode.’ Ik weet niet of er nog veteranen zijn die hierop commentaar hebben, maar naar mijn idee mag een boek met deze lading niet aangeprezen worden in het maand- blad voor veteranen.


H.J.F. van der Plank


Papoea Nieuw-Guinea Het is altijd weer een verrassing als Checkpoint in de brievenbus ligt. Niet in het minst voor wat betreft de rubriek Checkboek. Ook deze keer (Checkpoint 1-2018) weer drie boeken waarvan het verhaal zich afspeelt in voormalige uitzendgebieden. Het mag duidelijk zijn dat, als Nieuw-Guineaveteraan, het besproken boek De witte reiger, geschre- ven door Geert van der Kolk, mijn bij- zondere aandacht had. Ik had het boek al gelezen, maar ben dan nieuwsgierig of de recensent (in dit geval Christ Klep) hetzelfde plezier aan het boek beleefde als ik. Wat dat aangaat zaten we ‘op één lijn’; ‘Zeker voor veel lezers van Checkpoint een aanbevelenswaar- dig boek’, aldus de recensie. Toch was er een verschil: het verhaal in mijn exemplaar vond plaats in (voormalig


Nederlands) Nieuw-Guinea, maar dat van de recensent in Papoea Nieuw- Guinea. Dat gebied was voormalig Aus- tralisch en werd in 1975 onafhankelijk. Het zou fijn zijn als ook recensenten de juiste geografische aanduiding zouden gebruiken voor het gebied waar het verhaal zich afspeelt en de gebieden waarnaar wij werden uitgezonden, in dit geval dus (voormalig Nederlands) Nieuw-Guinea.


Koen J. de Jager, Nieuwegein


Junior Tijdens het lezen van Checkpoint 1-2018 viel me een artikel op van de 12-jarige Floor van Etten bij Checkpoint Junior, die trots was op haar vader, tevens veteraan en motorrijder Ernst Paul van Etten. Is het geen goed idee om ook andere mobiele veteranen zoals eigenaren van (klassieke) auto, camper, caravan, bromfiets, racefiets en skee- lers de mogelijkheid te bieden om mee te genieten met hun voertuig? Wordt natuurlijk een leuke en diverse optocht, alleen motorfietsen vind ik onderhand een beetje saai worden.


H.W. te Boekhorst, Lisse


Eindelijk erkenning (5) Hierbij wil ik reageren op een onder- werp in Checkpoint 9-2017 betreffende ‘Eindelijk erkenning’. Ik heb van juli 1954 tot en met september 1955 (vijftien maanden) als dienstplichtige marinier 3 gediend bij de 21e Inco op Biak, Kai- mana en Sorong. Ik ben in het bezit van het Nieuw-Guinea Herinneringskruis. Alleen niet aan mij uitgereikt, nee, op 24 januari 1995 heb ik dat zelf moeten aanvragen en het is mij op 6 november 1995 per post toegestuurd. Wel veertig jaar na mijn vertrek uit Nieuw-Guinea. Ik bedoel: wat is erkenning, zelf aanvra- gen, per post toesturen? Dan komt de vraag: heb ik het Herinneringskruis wel verdiend en de waardering daarvoor? Je zou haast zeggen van wel. Krijg je van


de minister van Defensie Jeanine Hennis-Plasschaert, via het Veteranen- loket, te horen dat de prestatie die je in het verleden als militair hebt geleverd in opdracht van politiek en samenleving wordt gewaardeerd. Over het laatste, waardering, heb ik mijn bedenkingen. Tijdens mijn verblijf in Nieuw-Guinea is niemand van mijn sobats bevorderd. We gingen als mari- nier 3 naar Nieuw-Guinea en kwamen vijftien maanden later als marinier 3 weer thuis. Ik ben later (wanneer?) wel bevorderd tot marinier 2. Je zou zeg- gen: de waardering genoemd door de minister komt natuurlijk als je met pen- sioen gaat. Mooi niet. Naar aanleiding van mijn aanvraag van 22 maart 1999 kreeg ik op 14 december 2001 (twintig maanden later) een koel briefje van het ministerie van Justitie dat mijn dienst- tijd (tien maanden gestichtwacht Veen- huizen) niet meetelde bij de opbouw van mijn pensioen. Dat had ingevolge de pensioenwet 1922 twee jaar moeten zijn. Weg vijftien maanden tropen- jaren en zes maanden Nederland. Ik ben later, 1 oktober 1958, bij de politie Amsterdam in dienst getreden. Dus wat is verdienen van het Herinnerings- kruis en de waardering daarvoor? Met mij zullen zeker veel sobats hetzelfde hebben ondervonden. Ondanks mijn bedenkingen over erkenning, wel of geen waardering, vind ik het nog steeds geweldig dat ik bij het Korps Mariniers heb mogen dienen.


G.E. Katuin, Vlagtwedde


Aanvullingen en correcties


Checkpoint 9-2017 Ooggetuige (pag. 38 t/m 41) De redactie ontving een lezers- reactie op een foto in het novem- bernummer waarop een veteraan (Tweede Wereldoorlog en Neder- lands-Indië) staat afgebeeld die zowel het Mobilisatie-Oorlogs- kruis als het Oorlogsherinne- ringskruis draagt. Hoewel beide onderscheidingen kunnen wor- den toegekend voor soortgelijke inzet tijdens de Tweede Wereld- oorlog, sluit het dragen van de ene onderscheiding het dragen van de andere onderscheiding uit. De drager in kwestie was hiervan niet op de hoogte.


april 2018


57


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65