search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
‘Dit komt dichterbij dan de Dodenherdenking’


Bosniëveteraan Julia Bobeldijk (52) stond vorig jaar voor Ereveld vol Leven als representant bij het naamloze graf van een Nederlander op de erebegraafplaats in Loenen. Bobeldijk: “Zo mooi. Voor mij zijn de mensen die daar door toedoen van een oorlog liggen allemaal helden.”


Foto: Birgit de Roij


landers. Zij en haar man, die ook veteraan is, waren in uniform. Bobeldijk: “Het is toch vreselijk dat zelfs de naam van zo’n overledene niet bekend is. Het komt ook heel dichtbij als je daar bij een graf staat, je voelt je op een of andere manier verbonden met diegene die daar ligt. Ja, ik vond het heel mooi dat ik die persoon een gezicht mocht geven.” Eén moment kreeg zij het te kwaad toen een oudere mevrouw zei: ik heb de behoefte om je even te omhelzen. Bobeldijk: “Het komt veel dichterbij dan de Dodenherdenking op 4 mei.”


O


Hecht team Voordat Bobeldijk op missie naar Bosnië ging, werkte ze als militair verpleeg-


kundige in burgerziekenhuizen. “Maar daar was ik toch geen militair voor geworden”, benadrukt ze. “Ik wilde eropuit. Ik heb me toen opgegeven voor Bosnië.” In 1995 ging zij met het transportbataljon op uitzending. In Busovaca reed ze op de ziekenauto die meeging met de hulpkonvooien van UNHCR en was zij verpleegkundige op de hulppost van de Nederlandse eenheid. Ze maakte daar de zelfdoding mee van een collega. “Dat hakte er vreselijk in. We waren een mooi hecht team, je gaat met z’n allen weg en je wil ook weer met z’n allen terugko- men.” Toch heeft zij goede herinneringen aan haar uitzending, die uiteindelijk met verlenging acht maanden duurde. In 1999 werd ze met 11 Geneeskundige Compagnie Luchtmobiele Brigade weer naar Bosnië uitgezonden, nu naar Sipovo waar ze werden toegevoegd aan een Britse eenheid. Ook hier maakte ze het verlies van collega’s mee. “Wat me nog heel erg bijstaat, was het sneuvelen van een Britse collega door een granaat. Het was de tijd van de Dayton-akkoorden, wapens en munitie moesten ingeleverd worden. Een paar goedbedoelende kinde- ren kwamen bij mijn Britse collega met een plastic zak waar een granaat in zat. Die is toen ontploft. En daarbij zijn ook een paar van die kinderen omgekomen.”


Vrouw in het leger Omdat ze iets voor haar land wilde betekenen, had Bobeldijk op haar 21e dienst


genomen bij Defensie. Haar ouders hadden in Baarlo tijdens Tweede Wereldoor- log veel meegemaakt en daar werd thuis regelmatig over verteld. Maar dat Bobel- dijk het leger in wilde, lag thuis in het conservatieve gezin wel erg gevoelig. Een vrouw hoorde thuis in de keuken. Bobeldijk: “Na mijn uitzending kreeg ik thuis pas enige waardering.” In 2004 verliet zij het leger omdat het niet meer te combi- neren was met het gezinsleven met een klein kind. Nu werkt ze als wijkverpleeg- kundige en is zij reservist bij 400 Geneeskundig Bataljon in Ermelo.


Herdenken hoort erbij Voor Bobeldijk zijn drie dagen per jaar heilig, 4 mei, 5 mei en Veteranendag, dan


moet ze vrij hebben. “Herdenken is belangrijk, dat hoort erbij. Ik heb daarom ook al een keer in het erecouloir gestaan op 4 mei bij de Dodenherdenking op de Dam.” Dit jaar is zij geen representant bij Ereveld vol Leven, maar helpt zij samen met het Veteranen Search Team om de representanten naar hun plaats te brengen.


32 april 2018


p Facebook zag Julia Bobeldijk een aankondiging van Ereveld vol Leven (zie kader). Meteen werd ze door dit initiatief gegrepen en samen met haar man en zoon gaf zij zich op als representant. Met z’n drieën stonden ze naast elkaar bij de graven van onbekende Neder-


Dubbel Check


Ereveld vol Leven


Oorlogsslachtoffers krijgen op 4 mei een gezicht. Ruim vijfhon- derd representanten van dezelfde leeftijd als het slachtoffer nemen dan achter hun grafsteen plaats. In het kader van Ereveld vol Leven staan zij stil bij een leven verloren door oorlog. Ereveld vol Leven is nadrukkelijk een nieuwe vorm van herdenken om mensen, vooral ook jongeren, een beeld te geven van wat de gevol- gen van oorlog zijn. Niet alleen voor diegenen die zijn gesneuveld door oorlogsgeweld, maar ook voor de nabestaanden die achterbleven en de generaties die volgden. Dit jaar wordt het voor de derde


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65