search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
To the Point


In To the Point kunt u kort en bondig uw mening kwijt. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren en in te korten. Helaas kunnen slechts enkele van de vele brieven die binnenkomen worden geplaatst. Brieven kunt u sturen naar: Checkpoint, brievenrubriek To the Point, Postbus 1091, 6501 BB Nij- megen of (o.v.v. uw huisadres) tothepoint@veteranen.nu.


Korea In het hoofdredactioneel artikel van het


maartnummer staat de naam Peet van Daalem. Dit moet zijn Peet van Haalem. Verder valt me op dat veel Koreavetera- nen de Unit Citation van de VS en Korea vaak onterecht dragen. Hierover is in de VOKS-VOX al veel geschreven. Vrijwil-


X


ligers die deel uitmaakten van de deta- chementen 1 t/m 19 mochten de Unit Citations dragen. De vrijwilligers van het 1e detachement mochten de Unit Citiations dragen met Oakleaf Clusters.


Harry Huisman, Kaatsheuvel


Korea (2) Ik heb met belangstelling de indruk-


wekkende verhalen gelezen van de Koreaveteranen in Checkpoint 2-2018. In het artikel ‘Ze schoten ons voor onze sodemieter’ zegt Sjef Liebregts dat hij drie keer naar Korea is geweest en dat er mogelijk nog een vrijwilliger is geweest die ook driemaal naar Korea is gegaan. Dit klopt, volgens mij was dat Toon de Vries. Tijdens zijn mili- taire loopbaan is hij opgeklommen tot adjudant. Naar mijn weten was hij de laatste schietinstructeur op de punt 50 in Den Helder. Het is mij niet bekend of Toon de Vries nog onder ons is.


Albert Pruyn


Korea (3) Ik heb veel gelezen over de oorlog in Korea. Een oom van mij, die na terug- keer uit Nederlands-Indië als OVW’er zijn draai niet kon vinden, gaf zich op als vrijwilliger voor Korea. Weinig tot niets heeft hij daarover losgelaten, van- daar mijn interesse voor dat deel van onze geschiedenis. Mijn zoekacties hebben onder meer geleid tot het vin- den van het boek Geef mij morgen van Patrick K.O. Donell. Vanaf het begin bij de landing in Zuid-Korea en de ver- dere belevenissen een verhaal vol van geweld, vriendschap en doorzettings- vermogen van de toenmalige mariniers waarbij ontzettend veel soldaten het leven lieten. Onze mannen van het VN-detachement moesten dezelfde ont- beringen ondergaan en bij bittere kou slag leveren met de duizenden Chine- zen die maar bleven komen. Toen ik dat las, kon ik mij pas een voorstelling maken van de opofferingen die zij zich moesten getroosten.


Jan. E. Smit, Haarlem Foto: NIMH 56 april 2018


Korea (4) Mijn eerste kennismaking met ‘de vergeten oorlog’ is in maart 1986. Als opvarende van Hr.Ms. De Ruyter breng ik dan een bezoek aan Pusan. Op de


dag van binnenkomst maak ik deel uit van een delegatie die een krans legt op het ereveld van de Verenigde Naties. Toen kon ik niet vermoeden dat ik ruim 27 jaar later in mijn rubriek ‘Vreemde vogels op Valkenburg’ aandacht zou besteden aan deze gruwelijke oorlog. In de rubriek schrijf ik over personen die om wat voor reden dan ook op het inmiddels gesloten Vliegkamp Valken- burg verzeild raakten. In augustus 2013 schreef ik over gewonde militairen van het Nederlands Detachement Ver- enigde Naties, die met een schip naar Liverpool, Southampton of Antwerpen voeren en aansluitend werden overge- vlogen naar Valkenburg. De eerste vier gewonden arriveerden op 2 maart 1951 op het vliegkamp. Tot en met juni 1952 werden meer dan honderd gewonde militairen met Dakota transportvlieg- tuigen van de luchtstrijdkrachten naar Valkenburg gebracht. Het vliegkamp speelde ook een belangrijke rol voor gewonde militairen uit België, Frank- rijk en Luxemburg die met een schip in Rotterdam aanmeerden. Zij werden vanaf Valkenburg overgevlogen naar Brussel en Parijs. Tot op de dag van vandaag is het mij onduidelijk hoeveel gewonde Koreavrijwilligers via het vliegkamp huiswaarts zijn gekeerd. Wie kan mij hier meer over vertellen?


Martin de Boer, Westwoud


Boek massamoorden Sulawesi Ik ben veteraan omdat ik tijdens mijn dienstplicht vijftien maanden in Nieuw-Guinea heb volbracht. Maar ik voel mij verbonden met de Indiëvete- raan omdat ik in 1940 op Sumatra ben geboren en daar ook het jappenkamp heb overleefd. Mijn vader was hoofd- inspecteur van politie en vanaf eind 1946 tot begin 1949 gestationeerd in Pare Pare en Makassar. Ik heb dus, als kind, de gevolgen van de politionele acties beleefd. Nu heeft Manon van den Brekel een boek geschreven:Massa-executies op


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65