Onvergetelijk


Tekst: Jan Goverde Beeld: Marcel Leuning


Tweedeling


Welk stadsmens droomt er in periodes van hectiek en stress nooit eens van om in een dorpje te wonen en te werken? Jan Goverde koos voor zo’n omgeving toen hij in de jaren zestig met zijn tandartspraktijk startte. Dat bleek destijds niet altijd en niet voor iedereen even idyllisch te zijn.


“


Oproep Iedere medisch professional heeft wel een patiënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Omdat de omstandigheden bijzonder waren, het behan- deltraject aangrijpend, of juist omdat zich iets grappigs voordeed in het contact. Wilt u ons uw verhaal (laten) vertellen, dan nodigen wij u uit contact op te nemen via 030 247 46 64 of wout.de.bruijne@artsenauto.nl


060 juli/augustus 2015 ArtsenAuto


Ergens in de jaren zestig begon ik mijn praktijk in een klein dorp in het zuiden van het land. In die tijd kon je nog gemakkelijk een plek vin- den voor een vrije vestiging. Het werd er heerlijk wonen en werken. Menig jongedame uit de burgerij behoorde tot


mijn eerste patiënten. Ik was jong en ongehuwd. Dus men zag mogelijkheden. Al gauw kreeg ik een grote vriendenkring en voelde ik me er thuis. Evenwel werd na enige tijd duidelijk dat ik anders in elkaar zat dan men dacht. Ik ben homoseksueel. Toen dit bekend werd, kwam er een tweedeling


in het dorp. Aan de ene kant stonden de mensen die het niets kon schelen wat ik was, als ik maar kundig en aardig was en aan de andere kant de mensen die er niet mee overweg konden. Het werd een moeilijke periode. Omdat ik ook wist wie er bij de ‘tegenpartij’ hoorden, moest ik er rekening mee houden dat ik waar dan ook omkerende hoofden of afkeurende blikken zag of zelfs net íets te luid gesproken scheldwoorden hoorde. Ik kreeg een vriend en ging samenwonen. We


deden alles wat kon in het dorp. Ik zat in het koor en deed mee aan de carnavalsgekte. Mijn vriend had buitendorps een leuke baan. We kregen veel vrienden. Dat kon dus gelukkig allemaal wel. Maar er bleven er velen die ons met achter-


docht bekeken en achter onze rug om allerlei dingen zeiden die niet in ons voordeel waren; in een dorp krijg je altijd alles terug te horen. In mijn praktijk kreeg ik stilletjes aan jongens


en mannen uit de hele regio, die mij toever- trouwden ook homo te zijn. ‘Maar niet verder vertellen, hoor dokter.’ Natuurlijk niet. Ze konden bij mij hun hart uitstorten. Dat deed hun goed en ik was blij dat ze toch ergens terechtkonden en zichzelf konden zijn. Al was het maar voor even. Dat is heel lang zo gebleven. Op zekere dag


kwam mevrouw X op consult. Een zeer vriende- lijke dame. Ik vroeg haar hoe het kwam dat ik haar zoon niet meer zag. ‘Ach, meneer, Kees is


‘U hebben ze nodig en Kees niet’


weggegaan uit het dorp, omdat hij het niet meer uithield op zijn werk. Hij is net als u homoseksu- eel. Hij werd daar enorm om gepest en getreiterd. In arren moede is hij verhuisd naar de stad’. In mijn naïviteit zei ik dat ik hier toch ook gewoon woonde en werkte en redelijk normaal kon leven. Haar antwoord bezorgde mij kippevel: ‘Ja, u hebben ze nodig en Kees niet.’ Ik realiseer- de me toen dat ik me door mijn beroep in een bevoorrechte positie bevond. Gelukkig is dat (ver) verleden tijd. In mijn dorp is het heerlijk leven voor iedereen! Kees heb ik nog enkele keren ont- moet in de stad, waar hij gelukkig samenwoont met zijn vriend. Ik hoop dat al die anderen uit- eindelijk ook een goed leven hebben kunnen leiden, net zoals ik.


”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119  |  Page 120  |  Page 121  |  Page 122  |  Page 123  |  Page 124  |  Page 125  |  Page 126  |  Page 127  |  Page 128  |  Page 129  |  Page 130  |  Page 131  |  Page 132