search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
eisen van alle partijen een publieke reactie, ons doel is om een open discussie te voeren. De initiatiefnemers van de actiegroep willen niet op de stoel van de Landelijke Huisartsen Vereni- ging zitten. Wat we wel willen, is signaleren en vaststellen wat er speelt.” De praktijkvoorbeelden die de huisartsen in


de publicatie Help de dokter... hebben verzameld, zullen voor veel meer zorgprofessionals tot de verbeelding spreken. Toch ziet De Milliano niet gebeuren dat het huisartsenmanifest zorgbreed wordt getrokken. “We worden inderdaad aan alle kanten benaderd, maar vooralsnog doen we daar niets mee. Ons mandaat is ons manifest, wij hebben geen mandaat namens de psycho- logen of de fysiotherapeuten. Wij kennen het speelveld waarover we praten en willen ons niet als bestuurders opstellen. We willen laten weten dat dit de diagnose van onze patiënt is en dat we graag een andere therapie willen inzetten”, verwoordt De Milliano heel toepasselijk. “Want er is veel meer aan de hand dan gedacht, er moet breder naar de patiënt worden gekeken. Geluk- kig begint iedereen zich te realiseren dat we in een kafkaiaans labyrint terecht zijn gekomen.” Hoe verstrikt de huisartsen zich ook in dit


‘kafkaiaans labyrint’ voelen, bij De Milliano gaat het bloed overduidelijk sneller stromen van zijn aandeel in het actiecomité. Naast zijn studie geneeskunde en specialisatie tropenge- neeskunde voltooide de huisarts de opleiding bedrijfskunde aan Nyenrode. In de jaren tachtig zette hij de Nederlandse tak van Artsen zonder Grenzen op en in de jaren negentig had hij een kortstondige politieke carrière. “Ik heb het artsenvak daarom altijd ook vanuit het perspec- tief van de bestuurder kunnen bekijken. Maar met de voeten in de klei staan is mijn drijfveer. Bij Artsen zonder Grenzen zaten destijds ook allemaal bestuurders die uit het vak kwamen. De collega-huisartsen met wie ik in februari het initiatief nam tot het actiecomité – Peter de Goof en Bart Meijman – hebben in het verleden ook bij Artsen zonder Grenzen gezeten. Toen wij begin dit jaar met elkaar om de tafel zaten, be- greep ik onmiddellijk waar onze gezamenlijke klik vandaan kwam. Aan de ene kant hebben we een beetje een activistisch uitgangspunt, aan de andere kant zijn we in staat om zorgverzeke- raars op de inhoud aan te spreken.”


Kille vrieskou Het maatschappelijke aspect in de discussie is voor het actiecomité de belangrijkste drijfveer, aldus De Milliano. “Er is een groep huisartsen die zegt: ‘Het zal mijn tijd wel duren’. De andere groep vindt het zo’n mooi vak dat ze zich dat


‘Er is een gevoel van onbehagen dat bestuurders de maatschappij hebben overgenomen’


niet willen laten afpakken. Ook voor de patiënt. Er is een breder gevoel van onbehagen dat bestuurders en bureaucratie de maatschappij hebben overgenomen. Niet alleen in de gezond- heidszorg, kijk ook maar naar de banken. Ik denk dat de tijd rijp is om er iets aan te doen. We hebben een enorme power in de beroepsgroep gemobiliseerd. Terwijl onze doelstelling was om 10 tot 15 procent van de huisartsen mee te krij- gen. Dan hadden we ons manifest al een succes gevonden. We gaan uiteraard voor verandering. Als dat lukt, wordt het een zachte winter. Zo niet, dan krijgen we kille vrieskou. Dan zullen we als huisartsen een beetje chaos veroorzaken en niet meegaan in de contractvoorstellen. Maar ons uitgangspunt is dat we er samen uitkomen. Daar is ons manifest op gericht.”


<


Op 10 juni organiseerden VvAA en LHV onder leiding van VvAA-bestuurslid Willem Veerman een debat over de huisartsenzorg in de Rode Hoed in Amsterdam.


ArtsenAuto juli/augustus 2015 013


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119  |  Page 120  |  Page 121  |  Page 122  |  Page 123  |  Page 124  |  Page 125  |  Page 126  |  Page 127  |  Page 128  |  Page 129  |  Page 130  |  Page 131  |  Page 132