Tekst: Marjan Enzlin Beeld: De Beeldredaktie/John Peters
‘Ik ben niet bang om hardop kritisch te zijn’
dat vind ik te makkelijk. Ik spreek er óók de beroepsvereniging op aan, want die laat het gebeuren. Die zou moeten afdwingen dat de bijbehorende tijdsin- vestering gedeclareerd kan worden. Ik denk soms dat beroepsverenigingen zich niet bewust zijn van wat ze over hun leden afroepen. Onze eigen richtlijnen mogen geen afrekeninstrument worden van de zorgverzekeraar. Ik zal een voorbeeld noemen uit mijn
vak; de behandeling van slikproblemen bijvoorbeeld bij iemand met de ziekte van Parkinson. Wil zo’n behandeling goed en succesvol zijn, dan moet er worden samengewerkt met andere disciplines. En die samenwerking is aan allerlei kwaliteitsregels gebonden, zoals regelmatig overleg en een goede ver- slaglegging. Beide handelingen kosten tijd die mijns inziens niet voldoende is meegenomen in het tarief. Dat is iets wat op veel terreinen en in alle disciplines remmend werkt en waaraan we echt iets moeten doen. We, zeg ik met nadruk, want ik bedoel dus zowel de zorgverze- keraar als de beroepsvereniging. Samenwerking met andere disciplines
is ook zo’n thema dat mij bezighoudt. Ik zie in mijn vak veel in kruisbestui- ving tussen logopedisten en fysiothe- rapeuten. Niet direct voor iedereen een logische combinatie, omdat het publiek bij logopedie eigenlijk alleen denkt aan spraakverbetering, maar we behande- len bijvoorbeeld ook slikklachten en communicatieproblemen na een CVA. Een groot aantal patiënten en cliënten dat logopedische behandeling nodig heeft, krijgt ook met fysiotherapeuten te maken. Bijvoorbeeld bij neurologi- sche aandoeningen. Behalve dat we dus beiden bij dezelfde patiënten komen – ja,
logopedisten bezoeken patiënten thuis – zijn we ook afhankelijk van elkaar in de behandeling. En we roepen de ander erbij als dat nodig blijkt. Want het is goed als je als zorgprofessional weet wat je allemaal kunt, maar het is ook essentieel te weten wat je niet kunt. We kunnen zo veel van elkaar leren. Wat dat betreft zou ik er erg voor zijn als we de verschillende disciplines deels gezamen- lijk zouden opleiden. Er zijn nu zo veel spelers op de markt.
Voorheen wist je wie er nog meer bij een patiënt betrokken waren. De huisarts kende de vaste wijkverpleegkundige en de fysiotherapeut persoonlijk en een bel- letje was vaak voldoende om de behande-
‘Onze eigen
richtlijnen mogen geen instrument worden van de zorgverzekeraar’
ling op de rit te krijgen. Begrijp me goed; ik ben voor transparantie, verslaglegging, profilering en gezonde concurrentie en ik zie er zeker de voordelen van, maar dat neemt niet weg dat er ook grote nadelen aan kleven. Door de regelgeving en de inrichting van de gezondheidszorg lijkt er te weinig ruimte (over) voor ervaring, voor de klinische blik. Hetzelfde speelt in het onderwijs.
Zo moeten we via een ingewikkelde onderzoeksprocedure met verslaggeving
aantonen waarom een kind wel of juist niet in het speciaal onderwijs thuis- hoort, terwijl iedere betrokken profes- sional in één oogopslag ziet hoe het zit met dat kind. In het papierwerk wordt ontzettend veel tijd gestoken, waarvoor we de rekening nergens neer kunnen leggen. Dat zou toch anders moeten kunnen, denk, zeg en schrijf ik dan. Ook realiseert men zich in Den Haag niet dat bezuinigingen in het onderwijs effecten hebben op behandeling via de eerste lijn. Dat is dan weer moeilijk, want er gaan twee afzonderlijke ministeries over. Ook daar zou ik graag meer overleg en samenwerking zien. Als ik praat over het reilen en zeilen
in de zorg, raak ik niet uitgepraat. De sector is als het om werk gaat, altijd mijn grote liefde geweest. Ook de tweede lijn heeft een warme plaats in mijn hart. Dat merk ik weer nu er sprake is van substi- tutie: wij zijn geen concurrenten, maar moeten elkaar aanvullen. Ik heb de B van Beroepsonderwijs altijd gekoesterd en heb er destijds bewust voor gekozen niet naar de universiteit te gaan, maar me praktisch te laten opleiden. Tegelijkertijd heb ik wél de drang om meer te doen dan het praktische werk alleen. We moeten de samenwerking zoeken tussen theorie en praktijk. Ik zet me graag in om mijn beroepsgroep én andere disciplines te helpen zich te profileren in een werkveld waar ongekende, vaak financieel gedre- ven, krachten spelen. Ook schrijf ik over de positie van de patiënt en het belang van keuzes in de zorg. Zorgverzekeraars spreek ik aan op hun slechte informa- tievoorziening naar de klant en hun slechte relatiebeheer met ons. Kom maar op, denk ik dan. Want ik ben niet zo snel onder de indruk van grote krachten.
ArtsenAuto juli/augustus 2015
” 053
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109 |
Page 110 |
Page 111 |
Page 112 |
Page 113 |
Page 114 |
Page 115 |
Page 116 |
Page 117 |
Page 118 |
Page 119 |
Page 120 |
Page 121 |
Page 122 |
Page 123 |
Page 124 |
Page 125 |
Page 126 |
Page 127 |
Page 128 |
Page 129 |
Page 130 |
Page 131 |
Page 132
