Scheepsarts
Dokter op zee Z
Werken als scheepsarts aan boord van een tallship is avontuurlijk en uitdagend. Anesthesioloog Ludwine Lambalk doet het al twaalf jaar en is door de wol geverfd. “Aan boord vind ik rust.”
o’n drie keer per jaar monstert freelance anesthesioloog/ intensivist Ludwine Lambalk (56) aan op een tallship, waar- onder de Stad Amsterdam. “De
mooiste reizen zijn oceaanoversteken die zo’n drie weken duren, bijvoorbeeld van Peru naar Australië, via de Galapa- goseilanden. Tijdens zo’n reis ben jij de scheepsarts en in die functie verant- woordelijk voor het medisch gebeuren aan boord.” Volgens Lambalk is het werk aan boord niet te vergelijken met dat van een scheepsarts op een groot cruise- schip. “Op cruises met de Stad Amster- damzijn ermaximaal 28 passagiers en zo’n 25 bemanningsleden aan boord. Qua tijdsbesteding heeft het niet veel om het lijf, vooral ook omdat je er vooral bent voor acute situaties en niet voor kwaaltjes die kunnen wachten tot de thuiskomst.” Maar als er echt wat is, dan sta je er vrijwel alleen voor, ver- telt Lambalk. “Ben je niet verder dan 150 zeemijl van de kust verwijderd, dan kan een helikopter de patiënt nog van boord halen. Maar eenmaal op volle zee doet ditwerk een enorm beroep op je stressbestendigheid en je improvisatie- vermogen, al is er altijd nog de Radio Medische Dienst om mee te overleggen.” Lambalk noemt zichzelf een geluks-
vogel, omdat ze nog nooit een levens- bedreigende situatie heeft meegemaakt. Wel had ze ooit een opvarende die met zijn hoofd ergens hard tegenaan was gestoten en vervolgens nekpijn en tinte-
040 juli/augustus 2015 ArtsenAuto
lingen in zijn vingers kreeg. “Ik heb hem toen een paar dagen heel kort en scherp in de gaten gehouden. Uiteindelijk is dat helemaal goed gekomen.” Lambalk vertelt dat passagiers bij boe-
king een medische vragenlijst moeten invullen, zodat de mensen met een hoog gezondheidsrisico eruit gefilterd kunnen worden. “Aan de ene kant doe je er alles aan om het zo te organiseren dat je nie- mand hoeft te weigeren. Aan de andere kant kun je het naar de andere passa- giers toe niet maken om iemand mee te nemen die een verhoogde kans loopt om ernstig ziek te worden of te overlijden. Als dat gebeurt,moet het schip zijn vaar- route aanpassen om een zieke patiënt of stoffelijk overschot aan wal te brengen.” De scheepsarts legt uit dat een zeemans- graf vandaag de dag vrijwel niet meer is toegestaan. “In de tropen moet je op zo’n moment zelfs een koelruimte vrijmaken om het stoffelijk overschot koel te hou- den, en dat betekent vaak weer dat het voedsel minder lang houdbaar is.”
Liever niet opereren Aan boord heeft Lambalk de beschik- king over een aantal medische hulpmid- delen, waaronder AED, antibiotica en medicijnen. Ook is er wat chirurgisch materiaal, zoals een naaldvoerder, klemmetjes en een scalpel. “Maar het is absoluut niet de bedoeling om aan boord te opereren”, benadrukt Lambalk. “Dat wil je ook helemaal niet, want aan boord is vrijwel niets steriel.” Bovendien zijn de
meeste scheepsartsen niet in staat een operatie uit te voeren. De scheepsartsen met wie de Stad Amsterdam werkt, zijn veelal huisartsen. “Het liefst heeft de rederij artsen die de geneeskunde in de volle breedte beoefenen. Naast huis- artsen zijn dat vaak anesthesiologen, SEH-artsen, internisten, intensivisten en chirurgen.” Over zeilvaardigheden hoeft een scheepsarts op de Stad Amsterdam niet te beschikken, vertelt Lambalk. “Ik help wel mee aan boord, maar een echte neventaak heb ik niet. Het is verder wel handig als je niet snel zeeziek wordt. En je moet wat hebben met zeilen en tallships.”
Kost en inwoning Hoe is eigenlijk haar liefde voor zeilen ontstaan? Lambalk: “Ik koos ooit voor een wandel-/zeilvakantie op de Kaapver- dische Eilanden. Tijdens die vakantie merkte ik dat ik veel meer genoot van het zeilen dan van het wandelen. Aan boord werd ik door mijn reisgenoten steeds gekscherend scheepsarts ge- noemd. Dat bracht mij op het idee dit werk te gaan doen.” Intussen heeft Lambalk talloze reizen
als scheepsarts gemaakt aan boord van de Stad Amsterdam en de Europa, een ander Nederlands tallship. Voor de Stad Amsterdam doet ze ook de coördinatie en voor beide schepen zit ze in het medisch comité. Ze hoopt nog vele reizen te kunnen maken met beide schepen, al zal ze er nooit rijk van wor- den. “Je krijgt kost en inwoning, geen honorarium. Een echte betaalde baan moet ik er dus wel naast hebben”, zegt Lambalk. “Toch krijg ik er heel veel voor terug. In het gewone leven heb ik allerlei gedachten in mijn hoofd waar ik geen tijd voor heb. Als ik eenmaal aan boord ben, heb ik de ruimte om die gedach- ten te verwerken. Dat geeft veel rust. Bovendien wordt je wereld aan boord
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109 |
Page 110 |
Page 111 |
Page 112 |
Page 113 |
Page 114 |
Page 115 |
Page 116 |
Page 117 |
Page 118 |
Page 119 |
Page 120 |
Page 121 |
Page 122 |
Page 123 |
Page 124 |
Page 125 |
Page 126 |
Page 127 |
Page 128 |
Page 129 |
Page 130 |
Page 131 |
Page 132
