search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Begeleiding


‘Mijn eerste euthanasie’


Hoewel iedere huisarts een terminaal zieke patiënt zo goed mogelijk zal willen helpen, kan hij evengoed terugschrikken bij een verzoek om euthanasie. Begeleiding door een consulent euthanasie van de Levenseindekliniek biedt uitkomst. “Ik ben blij dat ík de euthanasie heb gedaan, en niet een arts die mijn patiënt niet kende.”


H


et was niet het eerste euthanasieverzoek dat Michiel van Gulik (36, sinds 6,5 jaar huisarts in Naaldwijk) kreeg van een van zijn patiënten. Het was wel de eer-


ste keer dat het ook echt zover leek te gaan komen. De patiënt, een 61-jarige man, kreeg mei vorig jaar de diagnose slokdarmkanker. Eind december werd de patiënt zwakker, waardoor hij steeds minder vitale functies overhield. Hij lag de hele dag in bed en wilde de complica- ties die konden komen, niet afwachten. Hij vroeg Van Gulik of hij euthanasie bij hem wilde uitvoeren. Van Gulik twijfelde. “Ik wist rationeel gezien wel dat het lijden van deze man binnen het criterium ‘ondraaglijk’ paste, maar de beslissing om een einde aan je leven te


042 juli/augustus 2015 ArtsenAuto


willen maken, vond ik heel moeilijk te bevatten. De man zou twee kinderen en een vrouw achterlaten. Bovendien was zijn eerste kleindochter net geboren, wilde hij haar niet wat langer meema- ken?” Ook vroeg Van Gulik zich af hoe hij zelf zou reageren op de emotionele belasting. “Het zou mijn eerste euthana- sie zijn en ik bleef me maar afvragen of ik er zelf mee zou kunnen leven.” Door Van Guliks afwachtende houding


nam de patiënt contact op met de Levens- eindekliniek, een organisatie voor men- sen met een stervenswens die via hun eigen arts geen euthanasie of begelei- ding bij zelfdoding kunnen krijgen. Toen men bij de kliniek begreep dat Van Gulik twijfelde, nam men contact met hem op. Of hij openstond voor begelei- ding door een consulent euthanasie, een nieuw initiatief van de kliniek?


Sinds januari dit jaar heeft de Levens- eindekliniek een pilot lopen waarbij zes gespecialiseerde verpleegkundigen klaarstaan om huisartsen, psychiaters en specialisten ouderengeneeskunde te ondersteunen bij het uitvoeren van euthanasie of hulp bij zelfdoding. De verpleegkundigen zijn aan de kliniek verbonden en hebben ruime ervaring opgedaan in het ambulante team. Dat team, bestaande uit een arts en een ver- pleegkundige, voert euthanasie uit bij patiënten van wie de eigen arts dat niet wil of kan. De bedoeling van de pilot is dat de consulenten artsen met twijfels of weinig ervaring met euthanasie begelei- den bij het beoordelen van het euthana- sieverzoek, tijdens de euthanasie zelf en bij het invullen van de formulieren voor de toetsing van de euthanasie.


Weinig ervaring “Het uiteindelijke doel is een euthanasie- praktijk waarin huisartsen zelf euthana- sie uitvoeren en de Levenseindekliniek overbodig wordt”, zo stelt de kliniek. De pilot zal negen maanden duren, maar als er veel vraag naar is, wil de Levens- eindekliniek er een vast project van maken. Tot nu toe heeft de kliniek zeven artsen begeleid bij een euthanasiever- zoek. Projectleider Petra Smaal: “De vra- gen van artsen komen tot nu toe vooral voort uit weinig ervaring; het is voor hen de eerste keer. Of ze schakelen ons in omdat een euthanasieverzoek complex


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119  |  Page 120  |  Page 121  |  Page 122  |  Page 123  |  Page 124  |  Page 125  |  Page 126  |  Page 127  |  Page 128  |  Page 129  |  Page 130  |  Page 131  |  Page 132