search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Interview


‘Zorgverleners zijn de uitvoerders van zorgverzekeraars’


huisartsenzorg op termijn worden bedreigd, zo stellen de actievoerende huisartsen. “Natuurlijk moet de zorg op kwaliteit worden gecontroleerd, maar inmiddels is er sprake van een oerwoud aan regels”, aldus De Milliano. “Als iets goed loopt, dan kun je met al die controles stoppen. Je kunt in een tuin ieder jaar meer planten zetten, maar je moet ook wieden, ruimte scheppen. Dat gebeurt in ons huidige stelsel niet. Met als gevolg meer en meer administratieve belasting, waardoor er steeds minder tijd voor de patiënt is. Dit betekent automatisch dat je als huisarts minder kwaliteit kunt leveren. Uiteindelijk zal dit de huisarts demotiveren en zal hij misschien wel afhaken.”


Curriculum vitae Jacques de Milliano (1955) Geboren in Oostburg


1974-1982 geneeskunde, Universiteit van Leuven 1980-1981 co-schappen ziekenhuis Middelheim in Antwerpen, ziekenhuis Anto- niushove in Leidschendam en Hospital Mustapha in Algerije 1981-1982 tropische geneeskunde, Universiteit van Antwerpen 1983 arts in Tsjaad namens Artsen zonder Grenzen 1983-1985 assistent interne geneeskunde Mariastichting in Haarlem 1984-1997 mede-oprichter, voorzitter en algemeen directeur Artsen zonder Grenzen Nederland 1989-1991 business admini- stration Nyenrode Universiteit 1998 Tweede Kamerlid CDA 2002-heden huisarts in huisartsenpraktijk Nassaulaan in Haarlem 2002-2005 mede-oprichter en voorzitter Resto Vanharte 2015 bestuurslid Artsen zonder Grenzen


012 juli/augustus 2015 ArtsenAuto


Cijferfetisjisme De Milliano merkt het ook in zijn eigen prak- tijk in Haarlem. “Ik kan het persoonlijk goed organiseren omdat onze praktijkondersteuner veel overneemt, maar je ziet de berg administra- tieve verplichtingen elk jaar groeien. Je hebt als huisarts een batterij ondersteunend personeel nodig om het allemaal voor elkaar te krijgen.” Kwaliteitsindicatoren zijn volgens De Milliano puur cijferfetisjisme, ‘gegrond op wantrouwen richting de professie’. “De onzinnige hoeveel- heid formulieren en afvinklijstjes die we moe- ten invullen, is onvoorstelbaar. Het is goed dat zorgverzekeraars informatie over de kwaliteit van zorg willen, maar vier pagina’s invullen over een patiënt die wil stoppen met roken, lijkt me niet heel efficiënt. Of neem het prin- cipe doelmatig voorschrijven en de invloed die de zorgverzekeraar daarop heeft. Een lage dosering antidepressiva kan gebruikt worden om een patiënt die slaapmiddelen gebruikt daarvan af te helpen. Dan schrijf je als huisarts voor korte tijd een lage dosis antidepressiva voor, maar volgens de zorgverzekeraar is dit niet doelmatig, want antidepressiva schrijf je norma- liter minstens zes maanden voor. Dit beïnvloedt onze doelmatigheidsscore in de praktijk, waarmee ik tegelijkertijd mijn collega’s binnen het farmacotherapeutisch overleg dupeer. Op basis van onze gezamenlijke score ontvangen we namelijk een prestatiebeloning. En dus kan ik het volgens de zorgverzekeraar maar beter op oxazepam houden.”


De huisartsen hekelen de invloed die zorgver- zekeraars op hun praktijkvoering hebben. “Fei- telijk hebben de zorgverzekeraars het voor het zeggen”, stelt De Milliano. “Zorgverleners zijn uitvoerders van de zorgverzekeraars en kunnen niet meer terugvallen op hun inhoudelijke kwa- liteit. De gelijkwaardigheid tussen huisartsen en zorgverzekeraars is weg.” Dat ondervonden De Milliano en een aantal collega-huisartsen in de regio Kennemerland eind vorig jaar aan den lijve toen zij de jaarlijkse contractonderhande- lingen met de zorgverzekeraars voerden. “Het wilde maar niet vlotten met de onderhandelin- gen. Toen zijn we met een aantal huisartsen de WhatsApp-groep ‘Huisarts in actie’ gestart om te polsen hoe collega’s het contact met zorgver- zekeraars ervoeren. Een meerderheid bleek de voorgelegde contracten niet te zien zitten.” De huisartsen besloten zich in een actiegroep te ver- enigen om zo gezamenlijk de onderhandelingen aan te gaan. “Op donderdag stuurden we onze eisen aan de verzekeraar en op dinsdag zaten we ineens met de bestuurstop aan tafel. Alle punten werden geaccordeerd, terwijl ze in individuele onderhandelingen onbespreekbaar waren.” Dit werd het Spaarnedamakkoord. De voorloper van het manifest Het roer moet om.


Niveau van autodealers Volgens De Milliano is het systeem van markt- werking in de eerste lijn gericht op versnip- pering en concurrentie. “De Autoriteit Consu- ment & Markt heeft een centrale rol gekregen en plaatst huisartsen op hetzelfde niveau als autodealers, maar de gezondheidszorg zit nou eenmaal anders in elkaar. Wij willen dat samenwerken mogelijk wordt, zonder dat dat wordt gezien als kartelvorming. Nu konden wij alleen gezamenlijk de onderhandelingen met de verzekeraar aangaan, omdat we een actiegroep hadden geformeerd. We kunnen moeilijk elk jaar voor de onderhandelingen gaan actievoe- ren.” De huisartsen zouden daarom het liefst zien dat de eerstelijnszorg uit de Mededingings- wet verdwijnt. Maar daarover was minister Schippers tijdens het debat medio juni duidelijk: dat zou geen oplossing zijn. Schippers gaf wel toe dat zorgverzekeraars niet in staat zijn om met tientallen huisartsen in verschillende regio’s te onderhandelen en dat de positie van huisartsen in die onderhandelingen ongelijkwaardig is. Het huidige systeem zou volgens haar op specifieke onderdelen gewijzigd kunnen worden om de bestaande problemen op te lossen. Genoeg dus om met elkaar over in gesprek te


gaan. Belangrijk is volgens De Milliano dat er geen achterkamerdiscussie wordt gevoerd. “We


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108  |  Page 109  |  Page 110  |  Page 111  |  Page 112  |  Page 113  |  Page 114  |  Page 115  |  Page 116  |  Page 117  |  Page 118  |  Page 119  |  Page 120  |  Page 121  |  Page 122  |  Page 123  |  Page 124  |  Page 125  |  Page 126  |  Page 127  |  Page 128  |  Page 129  |  Page 130  |  Page 131  |  Page 132