This page contains a Flash digital edition of a book.
Column


Checkpoint Barry


Walk a mile in my shoes


D


e Invictus Games waren een groot succes voor het Nederlandse team van militairen dat eraan


meedeed. Vijf gouden, vier zilveren en negen bronzen medailles. Ik meende in eerste instantie dat het spelen voor gewonde veteranen zijn, maar als ik het goed begrepen heb, dan zijn de Invictus Games voor tijdens de dienst gewond geraakte militairen. Zo staat het ook op de site van Defensie, maar de website van de Invictus Games zelf legt de nadruk meer op het gewond raken tijdens oorlogshandelingen. The Invictus Story begint bijvoorbeeld met de zin: ‘Most of us will never know the full horrors of combat’, en verderop wordt er gesproken over: ‘making a sacrifice for their country’. Er valt wat voor deze insteek te zeggen als je ziet wat er zich de laatste vijftien jaar op het wereldtoneel heeft afgespeeld. We hebben heel veel van onze jongens en meiden gevraagd en zij hebben heel veel gegeven. Hoe belangrijk dit soort initiatieven zijn, kan niemand daadwerkelijk begrijpen. Behalve de deelnemers zelf, die met deze spelen het begrip ‘overwinning’ van een diepere betekenis voorzien. Als buitenstaander kan je het de deelnemers alleen maar van harte gunnen en blij voor ze zijn. Wat is er mooier dan geluk verspreiden? Zou George W. Bush dat ook gedacht hebben toen hij acte de présence gaf? Zou hij hebben beseft hoe groot zijn rol in deze spelen is? Ik wil niet al te cynisch overkomen, maar veel sporters hebben hun deelname aan hem te danken. De man is in mijn ogen een oorlogs- misdadiger. Hij en Dick Cheney en Donald Rumsfeld en Tony Blair zijn de kopstukken van een groep mannen met het bloed van honderdduizenden


Foto: Birgit de Roij


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbatal- jon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteen- lopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn eerste boek, NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


Wat is er mooier dan geluk


verspreiden?


mensen aan hun handen. Burgers en militairen, onder wie Nederlanders. Dat hij zijn uitgestreken gezicht daar durfde te laten zien, vond ik in dat opzicht vrij bijzonder. Maar eigenlijk ook weer niet. Domme mensen hebben meestal zelf niet


door dat ze dom zijn. In Nederland hebben we wat dat aangaat Giel Beelen, de personificatie van zo’n beetje alles wat er mis is in Nederland op het gebied van populair vermaak in het algemeen en de publieke omroep in het bijzonder. Smakeloze oppervlakkigheid en narcistische onwetendheid komen perfect samen in deze radio-dj. De Invictus Games, dat vond hij maar niks. Zijn argument: je gaat toch ook geen spelen organiseren voor stratenmakers die door hun rug zijn gegaan? Het klonk mij bekend in de oren. Allemaal part of the job. Je hebt er zelf voor gekozen, dus wat loop je nou te jammeren. Alleen, er werd niet gejammerd. Er werd gevierd, en er werd gesport op een niveau dat de meeste ongeschonden mensen nooit zullen bereiken. Er werd plezier gemaakt en genoten en er werden heel veel medailles gewonnen. Het enige gejammer kwam van Giel zelf. Op een column in Metro en één of twee tweets na bleef het opvallend rustig in de media, en misschien is dat maar goed ook. Het sop is de kool niet waard en het overwaaien geeft wat mij betreft de relevantie aan van deze persoon en zijn denken. Aan de andere kant vraag ik me af waar dat misgunnen en naar beneden halen van andermans geluk en prestaties vandaan komt. Gebrek aan inlevingsvermogen? Afgunst? Aandachttrekkerij? Ik kan me ook geen ander land dan Nederland indenken waar dit soort uitspraken op de radio bij de publieke omroep kan worden gedaan, laat staan getolereerd. Het geeft voor mij aan dat we hier nog een weg te gaan hebben. Mogen de onoverwonnen sporters en hun uitzonderlijke prestaties op die weg een lichtend voorbeeld zijn.


juli-augustus 2016 23


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65