search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
COLUMN ▶▶▶ Robothandjes


door Peter Verschuren, broccoliteler in Raamsdonk (N.-Br.)


I


n de geschiedenis is het altijd zo ge- weest dat een economisch succesvolle regio alleen zo succesvol kon zijn, om- dat vanuit de omgeving ongelimiteerd


arbeidskrachten konden worden aange- voerd. Arbeidskrachten die zo konden ontsnappen aan de armoede op hun ei- gen leefplek.


Naar mijn idee duurt het niet lang meer voordat dit mechanisme verleden tijd is, zeker in de tuinbouw. Kijk ik naar de ar- beidsvoorziening op ons eigen bedrijf, dan zie ik vooral gelijkenis met een bonte lappendeken. Een lappendeken die bijeen wordt gehouden door de hoop dat met wat geluk en niet te veel tegenslag het met het werk wel weer goed zal aflopen. Maar hopen op geluk is niet echt een ste- vige pijler om een langdurige, duurzame bedrijfsvoering op te bouwen.


‘Arbeid is een lappendeken,


bijeengehouden door ‘geluk hebben”


Door corona en de lockdown konden we beschikken over een aantal gemotiveerde scholieren, die verder nergens heen kon- den. Dat aanbod lijkt echter meer inciden- teel dan structureel. Eerder werkten we een jaar redelijk succesvol met enkele sta- tushouders, maar ook zij bleken geen blij- vend stukje in de arbeidspuzzel. Naast vaste Nederlandse krachten wordt de bulk van het werk al vele jaren verzet door Oost-Europese arbeidsmigranten. Na jaren met een vast contingent Poolse me-


dewerkers, en enkele jaren met ‘van alles’, hebben we nu een ploeg Roemenen. De gemiddelde leeftijd van de groep is echter dusdanig, dat je daar realistisch bekeken geen tien jaar meer mee vooruit kunt. En meer EU dan de huidige rij landen is er niet. Het wetgevend kader werkt ook niet mee. De WAB (Wet arbeidsmarkt in balans) houdt geen rekening met het seizoensma- tige karakter van het werk in de tuinbouw. En de sector zelf hielp een imagocampag- ne vroegtijdig om zeep. Ik beschouw dit nog steeds als een gemiste kans. De redding komt van de smartphone. Die gaat de oogst niet doen, maar door de


smartphone kwam er een snelle ontwikke- ling van allerlei sensoren op gang. Die sen- soren waren het ontbrekende puzzelstukje in de ontwikkeling van robotisering, waar nu simultaan diverse bedrijven mee bezig zijn. Het laatste zetje moet komen van de overheid. Was het destijds Sicco Mansholt die met ambitieuze plannen voor markt- ordening de sector richting schaalvergro- ting en mechanisatie stuurde, waarmee landarbeiders werden vrijgemaakt voor het werk in de fabriek. Zo zou nu de Euro- pese Farm to Fork-strategie moeten hel- pen om het arbeidsvraagstuk voor altijd duurzaam op te lossen met robothandjes.


▶ GROENTEN & FRUIT | 13 augustus 2021 25


FOTO: PETER ROEK


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48