938 | WEEK 22-23 27 MEI 2020


COLOFON Geest van God


Op het moment dat u onze pagina leest, is het bijna Pinksteren. In het artikel ‘Pinkste- ren: feest van de wereldkerk’ kunt u daar meer over lezen.


Alsook in de meditatie, die ons inzicht geeſt in hoe de Geest van God werkt in wind, vuur en talen. Door ons kracht te geven, te louteren en tot spreken over de grote daden


van God te bewegen. Zo spreekt de Heilige Geest voort, tot in onze tijd toe. Dat troost mij en geeſt me hoop, zeker in deze tijd van de coronacrisis!


Hoe een jonge schipper de Tweede Wereldoorlog beleefde


Eén van mijn dochters heeſt voor school een werkstuk gemaakt met een interview met haar opa (mijn vader) over de Tweede Wereldoorlog. Opa heeſt toen wat dingen op- geschreven en verteld en daar maak ik nu ge- bruik van.


Bij de inval van de Duitsers in mei 1940, mijn vader was toen 19 jaar oud, hebben zij vanuit Krimpen aan de Lek de bombardementen op Rotterdam gezien en dat heeſt diepe indruk ge- maakt. Mijn vader was als matroos bij zijn vader aan boord op een motorscheepje van toen 92 ton. Het leven ging aanvankelijk gewoon door.


Er werd nog wel gevaren, maar dat werd steeds minder. Zelf herinner ik me nog wel verhalen over het varen met aardappelen en kolen - met hun zelflosinstallatie konden zij dat werk nog doen. Vanwege het brandstoſtekort mocht of kon er soms geen gebruik worden gemaakt van eigen motor en dan werd er ’s nachts in de veen- koloniën wel gevaren met een zak over de pijp, om het geluid te dempen.


Dat er dan wel eens een brandje ontstond, was natuurlijk niet vreemd. Voor de plaatselijke ko- lenhandel werden kolen vervoerd en dat gaf wel een beetje ruimte om eens wat te ruilen. Allengs ontstond er door brandstoſtekort en gebrek aan werk de situatie dat het schip regelmatig aan de kant lag.


Inschikken Wat het scheepje allemaal meegemaakt heeſt tijdens de oorlog, is niet bekend. Nadat het schip gevorderd was, moest er wel worden ge- leefd. Ze konden wel woonruimte vinden bij iemand in huis, maar met vier volwassen per- sonen was dat wel inschikken. Mijn moeder werkte destijds bij een slager en daar was ook een gaarkeuken in huis.


Mijn vader werkte in die gaarkeuken mee en er werden hier en daar wat klusjes gedaan en ge- holpen bij een scheepswerf van een oom van mijn vader. Gedurende de oorlog gebeurde er van alles. Er zat een Engelse piloot onderge- doken in huis en er werd nog wel eens illegaal geslacht voor de gaarkeuken. De slachterij was tegenover het gemeentehuis, waar de Duitse bezetters in waren ondergebracht.


Op een gegeven moment was er een (illegaal) varken ontsnapt en de Duitse soldaat die op wacht stond - een boerenzoon - heeſt het var- ken gevangen en netjes geholpen het in de slachterij terug te brengen. Dat was wel even een hilarisch moment. De stroomvoorziening met een fietslampje en een oude accu werd al trappend opgewekt en er was ook een houten propeller die op windkracht stroom opwekte. Hongertochten


Om het vorderen van het scheepje te voorko- men, werden alle losse dingen van boord ge- haald. Het houtwerk wat eraf kon, werd eraf gehaald. Daarna hebben ze het scheepje in de Bakkerskil tussen het riet laten vollopen. Helaas heeſt dat niet mogen baten, want de Duitsers hebben Piet Smits bergingsbedrijf ingescha- keld en die hebben het leeggepompt en naar Rotterdam gebracht.


Marja van Bijsterveldt naar raad van toezicht STC


Marja van Bijsterveldt, oud-minister van Onderwijs, wordt vi- ce-voorzitter van de raad van toezicht van het Scheepvaart en Transport College in Rotterdam.


Van Bijsterveldt is momenteel burgemeester van Delſt. Ze is van 2010 tot 2012 minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap geweest en heeſt jarenlang in de gemeenteraad van Almere en in de Tweede Kamer gezeten.


Zij meldde het persoonlijk op twitter: “Ik houd van het beroepsonderwijs en het STC is daar- binnen een parel. Als geboren Rotterdammer beschouw ik het als een grote eer dit te mo- gen gaan doen”.


In de laatste oorlogsjaren werden er honger- tochten gemaakt voor aardappels en groente. De melk was in de Krimpenerwaard nog wel te vinden, maar je was dan wel vanaf vijf uur ’s morgens tot twaalf uur onderweg om een liter- tje melk te verkrijgen. In deze tijd kwamen ook de vluchtelingen met schepen vol aan uit de omgeving van Arnhem. Die hadden eigenlijk nog andere bestemmingen, maar vanwege de situatie kwamen die niet verder dan het ein- de van de Lek of tot Krimpen aan den IJssel. In Krimpen aan de Lek zijn destijds vluchte- lingen uit Rhenen ondergebracht, waarvan nu nog een gedenkraam in de Kerk aan de Lek ge- tuigt. Bij het bevrijden van Zeeland zijn er ook weer per schip vluchtelingen uit de omgeving van Bruinisse in Krimpen ondergebracht; ook in het huis waar mijn moeder werkte. Tot in de jaren ‘70 van de vorige eeuw hebben we daar nog regelmatig contact mee gehouden.


Een behoorlijk ingrijpend verhaal voor het dorp was dat van de NSB-burgemeester, die zelf voedselcontroles hield om het verzamel- de eten in beslag te nemen en dat te verdelen onder alle inwoners. Hij stuitte daarbij op een wapentransport per fiets. Hij sloeg de waar- schuwing in de wind om niet de fietstassen te controleren en werd doodgeschoten.


Dat heeſt ertoe geleid dat de meeste mannen een veilig heenkomen hebben gezocht, vanwe- ge de verwachtte represailles. Dat is tot op de dag van vandaag nog een algemeen bekend verhaal. Op de plaats waar dat is gebeurd, is een bank geplaatst die in de volksmond ‘het burgemeestersbankje’ wordt genoemd.


Na de bevrijding is mijn vader het schip op we- zen halen in Emden. Zij zijn toen met een aan- tal jonge schippers gaan lopen en liſten op boerenkarren naar Emden. Daarvandaan zijn ze met het schip teruggesleept naar Krimpen, waar het vaartuig weer opgeknapt kon wor- den. Daarvoor waren er herstelbetalingen, maar dat maakte je niet rijk.


Travel Permit Om je schip op te halen, had je een speciale pas nodig van de geallieerden. Die speciale Travel Permit was ook lang na de oorlog nog verplicht en gold voor de waterwegen en aan- liggende plaatsen in de Britse, Franse en US- zones. Tot lang na de oorlog bleven er nog lang vervelende verhoudingen bestaan, omdat er mensen waren die hun kans schoon zagen om nog inventarisdelen van andere schepen te halen en te claimen dat het hun eigendom was.


Deze pagina verschijnt onder de verantwoordelijkheid van de werkgroep Binnenvaart van de Protestantse Kerk in Nederland.


Predikanten: Ds. L. Krüger, T: +31 652 336 794 e-mail: lkruger@planet.nl


Ds. D. Meijvogel, T: +31 631 041 389 e-mail: d.meijvogel@filternet.nl


Redactie: A. van Alphen (Eindredacteur) postvooranja@hotmail.com


Anja van Alphen, Haastrecht Geke Kingma, Ms. Maranta Bas Goudriaan, Krimpen aan de Lek Willemien de Jonge, Alblasserdam


27


Twee jaar na de bevrijding zijn mijn ouders ge- trouwd. Aan het einde van de oorlog was er na- tuurlijk van alles te kort. Om een trouwring te kunnen kopen, moest je goud inleveren. Dat was een hele kunst om dat te verzamelen, want in die tijd waren er heel veel trouwlustigen. Tot 2003 heeſt mijn vader die ring gedragen, echter toen hij voor een gewonde vinger naar het zie- kenhuis moest, is die ring ontvreemd. Veel verhalen zijn er nooit verteld, omdat die misschien beter níet verteld kunnen worden. Zelf ben ik in 1949 geboren en heb in mijn jeugd - opgroeiend met de jongere broers van mijn moeder - nog wel dingen gehoord die daarop wijzen. Nu in de coronatijd waarin we allerlei beperkingen ervaren door een onzicht- bare bedreiging is ook een klein beetje te voe- len wat het is als die beperkingen door een zichtbare vijand worden opgelegd.


Bas Goudriaan


Maritieme soſtwarebedrijven sluiten zich aan bij CESNI


NIJMEGEN Acht maritieme soſtwarebe- drijven, waaronder Autena, hebben zich verenigd in de European Association of Developers of Inland Nautical Soſtware (EADINS) en zich daarmee aangesloten bij CESNI, het Europese comité voor de opstel- ling van standaarden in de binnenvaart.


De vereniging kon sinds 30 april dit jaar of- ficieel lid worden van CESNI: sinds dit jaar is in het comité ruimte ingeruimd voor vertegenwoordigers van het Europese binnenvaartbedrijfsleven. Zij kunnen zich samen met de deskundigen van de Europese lidstaten en de CCR buigen over de vraagstukken die momenteel spelen in de binnenvaart.


EADINS wil de belangen van de aangeslo- ten leden voor het voetlicht brengen in onder meer contacten met overheden. De reacties hierop blijken positief, onder meer vanwege de expertise die de spelers meebrengen. Bij EADINS zijn aangesloten: Autena, Argonics, Covadem, Innovative Navigation, Noorderstoſt, Periskal en Tresco Engineering.


Njord Rivercruises


failliet verklaard Njord Rivercruises is 20 mei officieel failliet verklaard. Ondanks de recente uitbreiding van de vloot met een extra schip, heeſt de uit- bater van fietsvaarvakanties het niet gered.


Njord Rivercruises biedt fietsvaarvakanties aan in Nederland, Duitsland en Frankrijk met onder meer binnenvaartschip ‘La belle fleur’. Recent is er nog geld opgehaald om een twee- de schip aan te schaffen via een crowdfun- dingsactie. Er zou vanwege de crisis nog geen bemanning zijn aangenomen. Of het bedrijf nu compleet moet stoppen, is nog de vraag: er wordt nog gezocht naar financieringsmogelijkheden.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60