26 Pinksteren: feest van de wereldkerk


Het joodse pinksterfeest Vijſtig dagen na Pasen is het weer feest in Israël. In Jeruzalem zijn veel joden uit alle delen van de wereld bij elkaar gekomen. De inwoners hebben hun huizen versierd met prachtige bloemen en eten lekkere dingen. Het is dan lente, de mensen halen de graan- oogst binnen en plukken de eerste rijpe vruch- ten van de bomen.


Ze zijn hiermee al begonnen na Pasen. Door het warme klimaat gebeurt dat eerder dan in ons land. Op de tweede dag van het paasfeest brengen de mensen het eerste deel van de gerstoogst naar de tempel. Hierna beginnen ze af te tellen: 49 dagen (dus zeven weken). Dan is het Pinksteren, het feest dat door de jo- den ‘sjawoeot’, wekenfeest wordt genoemd. Ons woord ‘Pinksteren’ is dus eigenlijk een telwoord. Het betekent vijſtigste. In die 49 da- gen bidden de mensen psalm 67. Deze psalm heeſt in het Hebreeuws precies 49 woorden. Op het pinksterfeest zelf brengen ze de eerste vruchten naar de priester. Ook bakken ze van tarwe twee broden en offeren die in de tem- pel. Pinksteren is dus een oogstfeest, waarbij de mensen God danken voor het graan op de velden en voor het fruit aan de bomen. Maar het is meer. Pinksteren is ook de dag waar- op de joden terugdenken aan de tijd dat hun voorouders uit Egypte zijn gevlucht, waar ze als slaven moesten werken en op weg gingen naar hun eigen land (het beloofde land). Onderweg in de Sinaï-woestijn sloot God een verbond met zijn volk Israël. Daar gaf hij de Israëlieten ook allerlei regels voor de om- gang met Hem en met elkaar. Met Pinksteren brengen de mensen zich deze geboden, die hun leider Mozes van God ontvangen had, op- nieuw te binnen. Als ze die regels (de tien ge- boden) in acht namen zou het goed gaan en konden ze in vrijheid en vrede op reis zijn en leven. En ook dat is een feest waard!


Pinksterfeest


Eigenlijk brengt het pinksterfeest ons in verlegenheid. In díe zin tenminste, dat het bij het pinksterfeest allemaal zo verborgen blijſt. En zo weinig duidelijk wordt.


Als u dat vergelijkt met andere kerkelijke hoogtijdagen, dan kunnen we bij het kerst- feest naar iets heel duidelijks wijzen, naar de geboorte van de Heere Jezus, naar het Kind in de kribbe. En naar mensen die komen om Hem te aanbidden.


Bij Pasen kunnen we denken aan het lege graf! En aan de opstanding van de Heere Jezus en die opgestane Heere Jezus Christus verschijnt aan mensen.


Maar hoe is dat eigenlijk bij de Pinksterdag? De Heilige Geest, Wiens uitstorting we dan


naar de synagoge. Dat is hun kerk. We zagen al dat ze God dan danken voor de oogst en de leefregels, die Hij hun gegeven heeſt. Ieder jaar horen ze daar het verhaal van Ruth, zoals we in het bijbelboek met dezelfde naam kun- nen lezen.


Ruth was een jonge vrouw uit het land Moab, die lang geleden haar land verliet en samen met Naomi, haar Israëlitische schoonmoe- der, naar Israël ging. Beiden hadden hun man verloren en waren alleen. Het was lente, oogsttijd toen ze in Bethlehem aankwamen als arme weduwen. Bovendien was Ruth een buitenlandse, dus een vreemdelinge . Wie zou zich om haar en Naomi bekommeren?


Maar in Israël golden toen al sociale regels. Bij het maaien moeten de boeren niet al- leen aan zichzelf denken, maar ook de arme mensen en de buitenlanders niet vergeten. Ook zij mogen delen in de oogst. De wet van God schrijſt voor dat je de randen van het veld niet mag afmaaien. Bovendien mag je de losse korenaren die zijn blijven liggen niet oprapen. Deze rest is voor de mensen die het moeilijk hebben en die weinig of niets te eten.


Die Tien Geboden luiden in het kort: - Er is maar één God. - Vereer daarom geen andere goden. - Gebruik de Naam van God niet zomaar. - Vier de laatste dag van de week als een bij- zondere dag. - Eer je vader en je moeder. - Sla niemand dood. - Blijf trouw aan hen die je lief zijn. - Steel niet. - Lieg niet. - Zet je zinnen niet op dingen die niet van jou zijn.


Het verhaal van Ruth Op het pinksterfeest gaan de joodse mensen


Meditatie


herdenken, Die verschijnt dus. Maar u ziet geen zichtbare gestalte! U hoort geen stem! Er is geen ontmoeting.


Het blijſt alles zo verhuld en zo verborgen. In dat opzicht staan wij met Pinksteren eigen- lijk toch als mensen die graag iets zien, graag zich iets voor willen stellen, in dat opzicht zijn wij toch in zekere verlegenheid.


En toch, ook al is dat waar, bij het pinkster- feest wordt er, ondanks alle verborgenheid en sluiers die er zijn, toch wel iets zichtbaar en vooral iets hoorbaar.


De Geest mag dan Zelf wel niet verschijnen in een zichtbare gestalte. Maar Hij laat zien


en horen dat Hij gekomen is. In de tekenen wordt duidelijk dat Hij is uitgestort van de hoge hemel.


En wat die tekenen zijn? Dat zijn er drie: de wind, het vuur en de talen. “Er geschiedde haastelijk uit de hemel een geluid gelijk als van een geweldige gedreven wind en vervulde het gehele huis waar zij zaten”.


De wind ziet op de kracht van de Geest. Er kwamen tongen als van vuur op het hoofd van de gelovigen. Vuur geeſt licht en warmte. Vuur kan ook lou- teren. De Geest loutert; Hij neemt het onreine weg. Hij ruimt op, wat Hem niet bevalt. God


Dus Ruth trok door armoede en honger ge- dreven het veld in om ook wat losse aren te rapen. Ze kwam toevallig terecht op het ko- renveld van een heel belangrijke man. Boaz heette hij en hij was nog familie van Ruths gestorven schoonvader. Boaz wilde haar graag helpen en toen Ruth vroeg waarom, zei hij: “Ik heb gehoord wat je allemaal voor je schoonmoeder hebt gedaan na de dood van je man. Je hebt je vader en je moeder en je geboorteland achtergelaten om naar een volk te gaan dat je nog helemaal niet kende. Laat de God van Israël in wie ik geloof, je be- lonen voor je daden”.


938 | WEEK 22-23 27 MEI 2020


Ruth en Boaz werden verliefd en tenslot- te trouwden ze met elkaar. Zo werd een Moabitische vrouw geheel opgenomen in de gemeenschap van Israël. Ja, nog sterker: ze werd zelfs stammoeder van David, die later een beroemde koning werd en uit wiens ge- slacht de Heere Jezus voortkwam.


Zo is dit verhaal van die buitenlandse vrouw, die op een heel bijzondere manier deel mag uitmaken van het volk van God, dat elk jaar in de joodse kerk voorgelezen wordt, een echt pinksterverhaal. Een verhaal dat over lands- grenzen heen uitwijst naar de wereldkerk, want de pinkstergeest kent geen grenzen… en waait waarheen hij wil.


Ds Anja van Alphen


de Heilige Geest brandt het oude uit. Prima. En de talen… De discipelen begonnen te spreken van de grote werken van God, nota bene. Eenvoudige Galileërs spraken in an- dere talen. Dat was inderdaad een wonder. God werkt door Woord en Geest. In het bijbelboek Handelingen leest u de overwin- ningen van de Geest.


Telkens leest u hoe mensen, zondaren tot Christus gebracht worden en Hem als hun Heere belijden. Zelfs vijanden komen tot geloof in Christus. Het is door het werk van de Geest dat Christus gekend wordt.


Jongeren en volwassenen worden bekeerd en vernieuwd - prachtig. De Geest is ook de Geest van de gebeden. Mensen worden bid- ders. Hadden we er meer van!


Ds H. van der Ham


Meer mentale steun voor scheepsbemanningen


ROTTERDAM Deltalinqs, de Vereniging van Rotterdamse Cargadoors en Havenbedrijf Rotterdam gaan hun achterban stimuleren om in deze moeilijke coronatijd extra hulp te bieden aan organisaties die zich bekomme- ren om het mentale welzijn van zeelieden. Dat is de uitkomst van een door havenmees- ter René de Vries ingelaste bijeenkomst van het Port Welfare Committee (PWC): “Juist nu is dat werk heel belangrijk”.


“Na tien weken begint nu mondjesmaat de wisseling van bemanningen op gang te ko- men. Maar dat kan in veel gevallen best nog


even op zich laten wachten. Dat is niet alleen vervelend voor de betrokken zeelieden. Het is ook niet bevorderlijk voor de veiligheid in ha- vens”, aldus havenmeester De Vries.


“Bemanningen worden niet voor niets regel- matig gewisseld. Zeelieden die al twee maan- den wachten op aflossing en zich zorgen ma- ken om het thuisfront, kunnen best wat steun van buitenaf gebruiken. Een ander praatje, een luisterend oor, begrip of aandacht van derden of – praktisch - een extra telefoonkaart om het thuisfront te bellen kan in zo’n situatie wonderen verrichten”.


De Brabantse havenpastor Dennis Woodward van Mission to Seafarers Rotterdam maakt een verantwoord praatje aan boord.


Foto Port of Rotterdam


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60