COLUMN AKKERBOUW
Cruciale beroepen A
ls ik de media lees, is er alle aanleiding om me trots op de borst te slaan. Ik heb een cruciaal beroep. Eindelijk wordt erkend dat het land niet zonder mij kan. Toch zit iets me
niet helemaal lekker.
Er komen veel loftuitingen mijn kant op die, om het maar zacht uit te drukken, onecht overkomen. Ik doe een greep uit wat ik allemaal las in de krant: ga tuinieren, dat is goed voor de geest. Tuinieren heeft een helende kracht, het troost, het ontstrest. Het is leuk om eten met je eigen handen te verbouwen. Wandelen, ook zo goed voor je. Dat doen we ook al heel vaak, hier tegenover in de nieuw aangelegde natuurstrook. Maar sinds wordt aangemoedigd de bui- tenlucht op te zoeken, is het er een drukte van belang. Jut en Jul komt er zijn familie of zijn hond uitlaten, ze kijken je aan met een gezicht van ‘ja, je knapt ervan op om naar buiten te gaan. Moet je ook ’s doen’. Nog een voorbeeld van goedbedoelde aanprijzing: ‘zijn’. Nu we gedwongen thuis zitten kunnen we onze vrije tijd heerlijk gebruiken om, in de woorden van filosofe Joke Hermsen in Trouw, wat minder te willen ‘hebben’ en meer te willen ‘zijn’. “We kunnen niet meerdere keren per jaar met het vliegtuig op vakantie en niet elke tien jaar een nieuwe keuken aanschaffen, we worden er uiteindelijk ook niet gelukkig van.” Zucht. Ik heb het gevoel dat ik al mijn hele leven zo
VLIEGVAKANTIE INRUILEN VOOR ESSENTIËLE DINGEN? Rinus Vermuë, akkerbouwer in Luttelgeest (Fl.)
leef. Ik tuinier me te barsten, ik wandel me suf, ik heb een hekel aan vliegen, om over nieuwe keukens maar te zwijgen. En dan komen ze mij vertellen hoe cruciaal en weldadig mijn levenshouding wel niet is. Hou toch op, heb ik zin om te roepen. Ze hebben het over een anderhalvemetersamenleving, wij leven al jaren in een anderhalvekilometersamenleving! Het voelt alsof iemand mij omstandig een boek gaat uitleggen dat ik zelf geschreven heb.
Misschien waren die wijze woorden niet voor mij be- doeld, dat kan. Toch voel ik mij er wat ongemakkelijk bij, ik kan het niet helpen. Ik denk dat meer mensen dit gevoel hebben. Er zijn zo veel cruciale beroeps- groepen, die ongemerkt naar hun werkplek gaan, die laagbetaald hun diensten aanbieden, die stilletjes de schappen vol leggen met etenswaar... Ook beroepen die niet als cruciaal zijn aangemerkt: musici, de schoon- maaksector, talloze anonieme werkers... de mensen die ervoor zorgen dat de rijke helft van de mensheid er een prettig leven op kan nahouden en maar nauwelijks loon naar werken krijgen. Het wringt een beetje. Waar was iedereen toen corona nog niet was uitgebroken? Waren onze beroepen toen niet gewenst? Waren die vliegvakanties toen wel zo nodig? Was verantwoord voedsel toen te duur? En waar is iedereen straks, als alles weer bij het oude is? Laat ik niet merken dat onze beroepen dan ineens cruciaal áf zijn!
BOERDERIJ 105 — no. 38 (16 juni 2020)
57
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76
