search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
62 in memoriam Engelandvaarder


Bram Grisnigt 1923–2019


Mission accomplished Op vrijdag 11 januari overleed de in Rotterdam geboren Engelandvaarder en ‘Spion van Oranje’ Bram Grisnigt (95). Zestien dagen eerder had hij afscheid moeten nemen van zijn Britse echtgenote en soulmate Ann Stone (1926), die hij in 1943 in Engeland leer- de kennen en van wie hij de afgelopen vijf jaar mantelzorger was geweest. Twee dagen na haar sterven werd hij opgenomen in het ziekenhuis in Bergen op Zoom. Hij had zijn eigen gezond- heidsklachten genegeerd om bij haar te kunnen blijven. Ik leerde Grisnigt in 2015 kennen toen ik voor de Volkskrant een portretten- serie maakte over Engelandvaarders. We hadden meteen een klik. Zijn


verhaal fascineerde me. Als 18-jarige scholier wilde hij zich in het voorjaar van 1941 aanmelden voor het leger in de strijd tegen Duitsland. Na anderhalf jaar van omzwervingen belandde hij in Engeland, waar hij werd opgeleid tot geheim agent voor Bureau Inlichtingen. In september 1943 werd hij boven Nederland gedropt. Als radiotelegrafi st verzorgde hij de verbinding tussen Londen en het verzet. Begin februari 1944 werd hij door de Duitsers gear- resteerd en verbleef daarna in verschil- lende Nederlandse gevangenissen en Duitse concentratiekampen. Een vrese- lijke tijd, waar hij nooit diep op in wilde gaan. Eind april 1945 wist hij tijdens een dodenmars te ontsnappen. Grisnigt vond het belangrijk dat de


huidige jeugd het échte verhaal over de oorlog kende. Toen ik hem voorstelde samen een boek over zijn oorlogser- varingen te schrijven, stemde hij toe. Niet voor hemzelf, maar voor zijn om- gekomen kameraden. De echte helden, aldus Grisnigt, die we moesten blijven herdenken. Zij hadden immers hun leven voor onze vrijheid gegeven. Zelf zag Grisnigt zich niet als held. Hij was ook geen ‘Nederlandse James Bond’, zoals sommige media hem na zijn overlijden noemden. Hij zou die benaming vreselijk hebben gevonden. Grisnigt was een bescheiden, integer en warm mens. En vooral: een overlever. Hij had graag gezien dat ‘ons’ boek De overlever had geheten, in plaats van Spion van Oranje. Die titel deed hem te veel denken aan Soldaat van Oranje, waarin zijns inziens de oorlog werd geromantiseerd. Zelf overleefde hij (op weg naar Engeland) een torpedering, de Gestapo, concentratiekampen en een dodenmars. De gedachte aan Ann sleepte hem er vaak doorheen. Na de oorlog hielp Ann hem ook over zijn oorlogstrauma heen. Zijn laatste levensdoel was daarom: Ann overleven. Zij was in 2014 na een herseninfarct verlamd geraakt, maar Grisnigt stond erop dat hij haar zelf thuis in Hoogerheide zou verzorgen. Na haar overlijden zei hij dan ook: ‘Mission accomplished.’


BRAM DE GRAAF AUTEUR SPION VAN ORANJE


‘Hij wilde dat de jeugd het echte verhaal over de oorlog kende’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76