search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Uw mening 61 Traumatische ervaring


Na het lezen van Checkpoint van januari 2019 had ik een wrevelig gevoel. Veel gejammer en geklaag, en vooral veel uitgezonden (jonge) veteranen met PTSS. Het lijkt wel: eenmaal uitgezon- den voor zes of drie maanden, betekent (bijna) automatisch PTSS. Hoe kan het dat oudere veteranen – waaronder ikzelf – anderhalf jaar of langer uitgezonden werden, en geen, of in mindere mate, een traumatische ervaring hebben over- gehouden aan hun uitzending? Bovendien was er voor de veteranen die vroeger werden uitgezonden veel minder geregeld dan nu. Geen mobiel- tje, Skype of app. Wij schreven brieven, postpapier en postzegels zelf kopen. Als je pech had, stierf je daar en werd je ter plekke begraven. Geen opvang naderhand met een ontspannend verblijf in een resort of hotel. Terugkeer in de burgermaatschappij moest je zelf maar regelen. En voor ons geen medailles na terugkeer. Daar moest ik 34 jaar op wachten en zelf aanvragen. Ik zie het wel op reünies. Jonge veteranen met rij- en onderscheidingen, en wij oudjes met één lintje, en soms een tweede voor het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse. Het is niet uit jaloezie of rancune dat ik


Eerbewijs versus


deze vraag stel. Wij waren niet anders dan de militairen van tegenwoordig. Ook bij ons hadden sommige maten het moeilijk, maar met kameraadschap en (soms) veel bier hielpen we elkaar erdoor. Wel waren we meer geworteld in de maatschappij omdat we voor het merendeel miliciens waren, en geen beroeps. Wij zagen geen militaire car- rière voor ons, we wilden snel terug in de maatschappij om werk te vinden. En dat was moeilijk omdat we onze school- opleiding niet hadden kunnen afmaken. Of ons te bekwamen in een vak wat we hadden uitgeoefend. Ook hadden we niet kunnen sparen van ons karig katje, dus waren platzak bij terugkeer. Trouwen met het meisje dat je al die jaren was trouw gebleven, zat er voorlo- pig niet in, ook al door de woningnood. Daarom stoort het me soms als ik in Checkpoint zo veel verhalen lees over goed betaalde (beroeps)militairen die het zo moeilijk hebben gehad met hun uitzending. Ze krijgen intensieve bege- leiding en zelf soms een veteranenpensi- oen aangeboden. Wat kregen wij? De wereld, dus ook de militaire, wereld is een stuk mondiger geworden. Mensen laten zich niet meer alles aanleunen,


maar stappen naar de rechter als ze denken in hun recht te staan. Zoals de militairen die beschuldigd zijn van het vernederen, aanranden en mishan- delen van collega’s in Schaarsbergen. Zij dagen de Staat voor de rechter. Karremans gaat getuigen in een rechts- zaak tegen de Staat door een voormalig Dutchbatter. Dezelfde Dutchbatters stappen naar de Ombudsman wegens het uitblijven van eerherstel en een fi - nanciële vergoeding. Libanonveteranen eisen een schadevergoeding van vijftien miljoen, omdat ze tijdens hun uitzen- ding onvoldoende zorg kregen van Defensie. En zo kan ik wel doorgaan. Nu, over onvoldoende zorg kunnen wij oudjes wel meepraten, denk ik, maar het kwam niet eens in ons op om te pro- cederen. Deze in gang gezette ontwik- keling zal zich wel doorzetten. Ik doe daarom een beroep op de redactie van Checkpoint om wat meer rekening te houden met de gevoelens van de oudere veteranen die al te veel geklaag van jongere veteranen soms niet begrijpen en er zich boos over maken. E. SCHURINK OUD-MARINIER EN NNG VETERAAN


Buikdanseressen


eerbetoon Zoals Barry Hofstede in zijn column stelt, is veteranenzorg sterk verbonden aan het bieden van nazorg aan fysiek en/of geestelijk gekwetsten na afl oop van een buitenlandse missie. Gebrek aan zingeving (in of na de missie) lijkt bij de personen met psychische schade vast onderdeel. Maatschappelijk eerbe- toon kan dan een pleister op de wonde zijn. Voor mij tellen vooral verhalen van militairen die in de missies wel een draai wisten te vinden en doelen wisten te bereiken, hoe klein en neven het ei- genlijke doel ook. Zin komt voor mij uit de militaire praktijk, eerbewijs in plaats van eerbetoon. Fijn dat er voor deze verhalen ook plek is in Checkpoint! MARC BEEK, UNIFIL


Ik wil mijn walging uitspreken over de foto van twee buikdanseressen op twee tafeltjes (CP1)! Zeker in deze MeTootijd kun je vrouwen niet meer zo neerzetten. Ik vind het ook stuitend richting de vrouwelijke partners van deze militairen. Hoe zouden zij het vinden dat hun partners met dit soort plezier worden beziggehouden? Ook is het naar de twee vrouwen die daar staan zeer denigrerend. Hoe kun je ver- wachten dat militairen in oorlogsgebied met respect naar ieder mens, dus ook een vrouw, kijken, zonder dit soort gedrag te promoten? En niet alleen in oorlogsge- bied, maar overal! Nederland is een land waar je van de mensen mag verwachten dat zij weldenkend en met respect voor anderen worden opgevoed en opgeleid. En is dit werkelijk het enige waar een vrouw goed voor is? Wil de militair anders niet terug naar huis, als zijn partner niet heupwiegend voor hem gaat staan? En hoe zit het met de vrouwelijke militair? Kregen zij mannelijke heupdansers?Ik vind het ongeloofl ijk treurig dat dit beeld wordt geplaatst. Ik hoop ongeloofl ijk van harte dat mannen op een andere manier naar vrouwen kijken, en als dat niet zo is, vind ik dat bijzonder jammer. Zij missen dan namelijk heel erg veel. Als dit de overgang is naar onze beschaving, is die ontzettend diep gezonken. PETRA ALLEMAN


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76